moeder
Wij waren samen bij moeder die 96 werd en telkens als wij gaan steeds stiller is.
moeder
heel stil
je leeft
in de stilte
van niet horen
enkel woorden
gelezen
op onze lippen
bereiken
jouw aandacht
de antwoorden
zijn een lach
van amper
tot breed
uit de diepte
of heel intens
stilletjes
doof je uit
vredig weg.
dala
wenswens
kijk
wat is dat nu
de zon
komt lachend
even maar
het grijs
neemt vlug
de bovenhand
moge jouw lach
door alles heen
in volle kracht
zoveel trotseren
dat je aan velen
blijvend
blijdschap en sterkte
brengen kan.
dala
lekker
Lege oesterschelpen, klaar voor de afvalbak. Een indruk van hoe ik er van geniet.
lekker
oesters
al dat slijm
en dat geslurp
niet voor mij
nee hoor
dank je wel
en toch
wat kaas erop
de pepermolen
heel even actief
in de oven
een minuutje
of wat meer
op het zicht
zijn ze klaar
toch lekker hoor
ook voor mij.
dala
gelukkig
Hoe kouder het weer buiten, hoe gezelliger in de warmte binnenshuis.
gelukkig
rust in jouw ogen
verbergt verdoken pijn
in jouw hart
jouw glimlach
wijst op sterkte
wijken heeft geen zin
voor jouw toch niet
toch komt vroeg of laat
de ommekeer
misschien nu
reeds ingezet
de zon
een kinderlach
een hartelijk woord
telkens weer
een nieuw poëem
een zachte knuffel
je bent zo lief.
dala
boeiendboeiend
genietend alom
jouw schoonheid
vooral binnenin
jouw fouten
zo rustiek
ofwel
zie ik ze niet
ofwel
verpesten zij
mijn leven niet
vol raadsels
blijf je wel
eigen toch
aan iedere
boeiende vrouw
het is een wonder
dat ik je ken
dat ik je spreken kan
dat jij er bent
een beetje voor mij.
dala
wisselendwisselend
zo lief
zo vrij
heel oprecht
bloei je open
wat is dat echt
genieten
viert hoogtij
een oproeptoon
giet problemen
over je heen
de sfeer
zo plots
gebroken
naderhand
ben je verzonken
in somber denken
een knuffel
wordt afgewezen
het kan niet steeds
volop genieten zijn.
dala
wegdromen
Het was koud. De schilderij bracht ik buiten voor een foto. Vlug ging ik terug binnen.
wegdromen
je stond
stil en afwezig
staarde in het niet
ik wou graag weten
wat er gaande was
en vroeg
waar denk je aan
je schrok en zei
mag dat dan niet
ik wist genoeg
privaatdomein
geen toegang
je kwam wel
zwijgend
lachend
naar me toe.
dala
grilliggrillig
gewoonlijk
in grote ernst
toegeschreven
aan de vrouw
de grilligheid
geloof me maar
ik schud het niet
uit mijn mouw
mannengrillen
bestaan best ook
en soms ja soms
van de erge soort
wat de vrouw
ons biedt
die zijn meestal
nog grappig ook
en het sterke is
dat een man
dat zelden
toegeven kan.
dala
samensamen
stil en teder
zie ik je aan
zonder een woord
begrijp je mij
je zegt dan zacht
maak ik dat even klaar
je weet het antwoord wel
en bent reeds aan de gang
kom jij dan thuis
en alles staat netjes
vers uit de tuin
klaar voor pot en pan
je dankt met een zoen
maar verkiest gewoonlijk
zelf de pot te roeren
tenzij de tijd ontbreekt
dan waag ik
best mijn kans
jou evenarend
zo beweer je toch.
dala
het gedicht
Je kan naar alles kijken en niets zien. Maar alles kan ziende, poëzie opwekken.
het gedicht
de woorden
liggen
rijpend
op het blad
snoeiend
entend
zo nu en dan
kom ik even langs
niet elk gedicht
vloeit
volgroeid
uit het hart
zo nu en dan
genadig moment
is er toch
wel eentje bij
daar raak ik
nooit meer aan
ik schenk het jou
het komt van mij.
dala
kleine dingenkleine dingen
mijn hoofd
zit vol kleine dingen
mijn oog
valt er steeds weer op
mijn neus
ruikt jou gerechten
mijn mond
spreekt gewone taal
over kleine dingen
waarvan mijn hart
in liefde overloopt
zeg ik lekker niet
mijn maag
verteert zachte voeding
mijn knieën
knikken als ik jou
warm omarm
de grote slijkplas
daarbuiten
speelt met mijn voeten
als ik er onverwacht
toch in beland
wat is het
eenvoudige leven
toch mooi.
dala
kus
woordenwoorden
zalvend
bijna fluisterend
uitgesproken
luisterend oor
een stilte valt
zacht over ons heen
omhult de kracht
van samen zijn
wat een rust
zoveel energie
vrij gekomen
door onverwacht
alles omvattend
bewust
bijna
samensmelten
dala
somstijd
De natuur is wonderbaar. In eigen tuin ga ik dagelijks eens rond op zoek naar wat er NU het mooiste staat.
tijd
genietend
van pure schoonheid
binnen in mij
buiten mij
ik herleef
in de natuur
komt heel langzaam
de winter aan
het kriebelt koud
de raadsels
op jouw gelaat
raken opgelost
jouw lach is open
de zachte woorden
komen eerder stil
ook langzaam terug
ze raken mij
ik voel mij
niet meer alleen
in een zee
van tijd.
dala
zonzon
als de dag mij wekt
vind ik vlug mijn draai
ook bij grijzend wolkendek
een natte dag
geen straaltje zon
dan kom jij
blij en opgewekt
zo verwarm ik mij
mijn stemming is goed
heb jij pijn
hou ik me stil
help waar ik kan
neem jou kilte weg
jouw gulle lach
vervangt de zon
zo ben je nu
toch meestal wel
dala
de oude droom
Deze lach van de natuur vind ik mooi maar in vergelijking met jouw lach, verdwijnt hij in het niet.
mijn oude droom
telkens weer
die deugddoende
lach van jou
mijn hart
herleeft
mijn lach
droogde op
in koude pijn
gelukkig kwam
jouw lach
spontaan terug
zoals woorden
woorden wekken
zo wekte jouw lach
de mijne
opnieuw tot leven
wat een zaligheid
krijgen en schenken
wederzijds
mijn oude droom
is eindelijk
ja eindelijk
terug.
dala
de knuffel
eerlijk en heerlijk
energie die stroomt
omdat je samen smelt
meer in geest dan in voelen
maar zonder tastbaar contact
heb je enkel woorden
die spreken of kreunen
of ogen die stilaan gaan wenen
als je een knuffel geeft
komt die aanstonds terug
verdubbeld
vertaald in geesteskracht
wonderlijk gebeuren
kort maar hevig
door vooral de handen
die beroeren ook je geest
wil je een knuffel
van zeer lange duur
bedot jezelf maar niet
een knuffel is zo apart
geen twee zijn er gelijk
aandacht en gevoel
weet hoelang de ander
echt de knuffel wil
dala
oud
Als ik mijn moedertje zo zie zitten die op 13-12 jarig is en 96 wordt, denk ik altijd aan oud zijn maar ook aan oud worden.
oud
toekomst
nog even
het heden leeft
wordt even later
verleden tijd
het nu is zo kort
zo vluchtig hé
morgen toch
leef je nooit
gisteren is
voorgoed voorbij
vrij zijn
is beperkt
anderen kiezen
in mijn plaats
als de zon er is
voel ik mij blij
wandelen wordt slenteren
lopen is voorbij
liggen is een zaligheid
de eeuwigheid is dichtbij.
dala
wennenwennen
de tunnel uit
het sterke licht
verblindt het oog
beklemt het hart
alles vraagt
even om tijd
laten zijn wat was
geloven in wat komt
een raar gevoel
aanvaarden van
goed in mijn vel
komen tot rust
dan leeft in mij
grote dankbaarheid
als de volle blijheid
eindelijk open barst
dala