De natuur is wonderbaar. In eigen tuin ga ik dagelijks eens rond op zoek naar wat er NU het mooiste staat.


tijd       

genietend

van pure schoonheid
binnen in mij

buiten mij
ik herleef

in de natuur

komt heel langzaam
de winter aan
het kriebelt koud

de raadsels
op jouw gelaat

raken opgelost

jouw lach is open

de zachte woorden
komen eerder stil
ook langzaam terug
ze raken mij

ik voel mij
niet meer alleen
in een zee
van tijd.

dala

Deze lach van de natuur vind ik mooi maar in vergelijking met jouw lach, verdwijnt hij in het niet.


mijn oude droom         
 

telkens weer

die deugddoende
lach van jou

mijn hart

herleeft

mijn lach

droogde op

in koude pijn

gelukkig kwam

jouw lach

spontaan terug

zoals woorden

woorden wekken

zo wekte jouw lach

de mijne

opnieuw tot leven

wat een zaligheid

krijgen en schenken

wederzijds

mijn oude droom

is eindelijk

ja eindelijk
terug.       

dala

Als ik mijn moedertje zo zie zitten die op 13-12 jarig is en 96 wordt, denk ik altijd aan oud zijn maar ook aan oud worden.



oud
                       

toekomst

nog even

het heden leeft

wordt even later

verleden tijd

het nu is zo kort

zo vluchtig hé

morgen toch

leef je nooit

gisteren is

voorgoed voorbij

vrij zijn

is beperkt

anderen kiezen

in mijn plaats

als de zon er is

voel ik mij blij

wandelen wordt slenteren

lopen is voorbij

liggen is een zaligheid

de eeuwigheid is dichtbij.

dala

Bij deze foto dacht ik aan mijn kookbeurt. Het waren ook schelpdieren maar dan wat banaler.


verwend

was het lekker
of niet
mosselen
rijk omringd door
een fijne groentekrans
nog een bordje
zelf gesneden friet
lustig verorberd
met dochterlief
enkel en alleen
daarvoor gekomen
zo heb ik nu eens
simpelweg
jou verwend
morgen is het weer
jouw nieuwe beurt
voor ons alleen.

dala 

Wandelend genietend van de wijdsheid van de zee bij koude kille wind, hand in hand met haar die zo kwetsbaar is, denk ik aan die andere vrouwen die het moeilijk hebben, nu.


het nu

dit ogenblik

mijn ogen droog

denk ik

aan jou

drie

vier personen

tegelijk

allemaal

in pijn

dan kan ik

niets anders

dan hier

in de stilte

zijn

zo stuur ik

woordeloos

een gebed

naar

het eeuwige

zijn.

dala

Elke bloem doet mij denken aan jou. Het liefst zie ik je als orchidee maar je bent ook mijn roosje

roosje

jouw kleur

verblindt

jouw geur

bedwelmt

jouw doornen

prikken

soms

heel diep

mijn hart

toch zeg ik

steeds opnieuw

ik zie je graag.

dala

Dit schilderij is nog niet helemaal af.  Hier en daar dient nog schakering, de eindtoets gelegd.


moeizaam

denk maar niet

dat kunst

zo maar

uit de vingers vloeit

ik ken er menigeen

mezelf incluis

die moeizaam

plots het werkstuk

ongenadig verknoeit

vermoeid herbegint

vecht tot het einde

tot hij zegt

ik kan

niet verder meer

het is wat het is

een deel van

het onvolmaakte

mij.

dala

Ik ga ervan uit dat dansen meestal een uiting is van vreugde.


blij

als meerdere
in aantal
voel ik mij
opgelucht
vrij en blij

overweldigd
door dit gevoel
ga ik schuil
in gevoelens
die ik delen kan
met velen
onbeperkt hoeveel

als je vieren wil
om welke reden ook
sluit je aan
wees blij
dan ben je
nooit meer
alleen.

dala

In een tuin vol groei en bloei zag ik plots een roeste vlinder, door mensenhand gemaakt.

zo

je lacht
opnieuw
naar mij
geschillen
uitgepraat
zo kan ik
onbevangen
zonder last
terug
kleur en vormen
kneden
mijn geest
mijn handen
laten leiden
expressief en vrij.

dala

Bij het opruimen van mijn atelier vond ik een klein schilderijtje dat ik eens maakte toen ik nog les in schilderen gaf.  het was nieteens gesigneerd. Ik hield een monoloog voor het popje.

geluk

je mag het wel zeggen
jij poppemie
je hebt toch wat geluk
dat ik je vond

nu mag je pronken
met jouw meisjeskleuren
aan een muur
in mijn atelier

verdoken zat je daar
achter de rug
van zware kalibbers
door niemand gewenst

straks mag jij fier
wat kleur brengen
in een kinderkamer
je weet maar nooit

maar nu raak je mij
elke dag zo naief
dit vind ik best fijn
jou telkens weer te zien.

dala

Nu het zondag is plaats ik een foto van het interieur van een kerk, ergens in Frankrijk.  Nu moet ik nog op zoek naar een zondags gedicht. In feite komt het er niet zo aan als het maar niet triestig is.

warmte

jouw ogen

brengen

de zon terug

op mijn gelaat

terwijl mijn hart

jubelend opspringt

als een veulen

in lentetijd

dorstend

naar contact

zoek ik

jouw blik

die geduldig wacht

op mijn eerste

woord.

dala