zo

Bij het opruimen van mijn atelier vond ik een klein schilderijtje dat ik eens maakte toen ik nog les in schilderen gaf.  het was nieteens gesigneerd. Ik hield een monoloog voor het popje.

geluk

je mag het wel zeggen
jij poppemie
je hebt toch wat geluk
dat ik je vond

nu mag je pronken
met jouw meisjeskleuren
aan een muur
in mijn atelier

verdoken zat je daar
achter de rug
van zware kalibbers
door niemand gewenst

straks mag jij fier
wat kleur brengen
in een kinderkamer
je weet maar nooit

maar nu raak je mij
elke dag zo naief
dit vind ik best fijn
jou telkens weer te zien.

dala

Nu het zondag is plaats ik een foto van het interieur van een kerk, ergens in Frankrijk.  Nu moet ik nog op zoek naar een zondags gedicht. In feite komt het er niet zo aan als het maar niet triestig is.

warmte

jouw ogen

brengen

de zon terug

op mijn gelaat

terwijl mijn hart

jubelend opspringt

als een veulen

in lentetijd

dorstend

naar contact

zoek ik

jouw blik

die geduldig wacht

op mijn eerste

woord.

dala

Soms verlangen we naar mooi weer. We gaan het ver zoeken. Eens thuis moeten wij het zelf maken.


evolutie

duisternis
omknelde mij
onzekerheid
beheerste mij
verwarring alom
negatief was koning
domineerde mij
met dondervlagen
dan komt symbolisch
de druppel
je weet toch wel
het vat
leeggegoten
een nieuw begin
duidelijkheid
zekerheid

licht
woord en wederwoord
klaar en zacht
de afspraak.

dala

Wie zich durft verdiepen in dit schilderij, komt door een storm heen, in de stilte terecht.


de stilte

als de storm

gaat liggen

komt er stilte

in mijn hart

stil

kunnen luisteren

wat jouw ogen

fluisteren

in mijn hart

de diepte peilen

van woorden

gelezen

in jouw blik.

dala

Een mens kan te overvloedig praten maar ook teveel zwijgen.



de vreugde

de woorden
die je sprak
brengen bevrijding
niet uit te drukken
in kwantiteit
integendeel
van de kwaliteit
zeg ik spontaan
die is superieur
het effect is
niet te meten
want de vreugde
in mijn hart
groeit dag na dag.

dala

Het leven zit vol met wisselbeelden. Gisteren was goed, vandaag zit plots vol pijn, vol verlangens.


zacht

is het een droom

of werkelijkheid

een droom

van zachte zijde

een werkelijkheid

van lichtend groen

met schaduwbeeld

dat heimelijk wacht

toch vol warmte

zonder einde

maar plots

is alles koud en kil

ik ben alleen

er is geen warmte meer

geen licht

ik verlang enkel nog

naar jouw armen

zacht om me heen.

dala

Ik wou blij zijn zoals deze dartele  lentjebloempjes vrij en vrolijk zijn maar de werkelijkheid nu, is novemberweer.



blijheid  

in diepe somberheid

bijna versmacht

zit ik verward

in eenzaamheid

de gedachte aan jou

o blijheid

roep ik verlangend

steeds terug

een blij lied wou ik zingen

het klonk te vals

werd heel vlug

het zwijgen opgelegd

is het daarom

dat je wegblijft

uit mijn hart

dat naar je smacht

je laat mij

veel te lang

heel triestig zijn

somber als duisternis

blijheid

wanneer toch

zo smeek ik jou

kom je bij mij

blijvend terug.

dala

Eenzaam beklim ik de trap van poëzie.  Ik houd vol, omdat ik weet dat hij leidt naar jou.



mijn muze

wil jij

mijn muze zijn

mijn droombeeld

die mij inspireert

mij zachtjes dwingt

tot denken

tot dromen

tot schrijven

wil jij

de schoonheid dragen

in jouw lach

in jouw houding

in jouw zijn
moge de muze

die in je huist

mijn hand doen schrijven

heel fijne poëzie

wil jij dan

de woorden lezen

uit die muze ontstaan

als vanzelf geschreven

bloeiend in mijn geest

jou teruggegeven

om in vreugde en ontroering

de toekomst verder
samen te gaan.

dala