tentoonstelling

in het park

hij leunde
boom, zei ik
dag en avond

ik bukte
vergeet-me-nietje, zei hij
dat zich niet laat zien

brug, vertelde de wind
van hem naar haar

ik droomde de eerste nacht
't was een fijn gesprek, zei hij

kerima ellouise ©

het meest in trek

ik wil met je scrabbelen
krabbelen, krinkelen
krielen
liefde leggen
je mag ook beginnen
met lief, in veelvoud
en minutenlang
ik zal dalen of klimmen
lust of lijf speels aanlijnen
in letterwaarde
en wanneer je het x-drieletterwoord
vanuit je handen vormt
zal ik je met blanco blokjes
toefluisteren
dat life veel meer is
dan 3 X woordwaarde

kerima ellouise ©

ongezien

men zegt
dat ik zwart schrijf
en zo is het ook

hoe lang nog, vraagt
een ander

de woorden slaan
mij koud om het hart

ik ledig het hoofd
om het zichtbare niet te verwarren
met het onzichtbare

zwart op wit

ergens middenin houd ik
een regenboog tussen vingers

voor wie dichter wil komen
op te droge grond

kerima ellouise ©

of was het vier

het gaat om een wereld
die traag wordt
althans in mij

ik pluk appels
uit een boom, leg ze
rond de stam

wrijf met een zakdoek
over hun huid

het dwingt tot geschreeuw
dat niemand mag horen

dan schik ik ze naast elkaar
jaar na jaar

vanaf wanneer wil ik dood
ik begin vanaf zes

en til alles op, eronder
liggen kindergebedjes

alsof het memoblaadjes
zijn
van stilte

kerima ellouise ©

zonder geluid

het zwijgen waarvoor ik zwicht
jouw gezicht in 't lange licht

het is waar het leven om vraagt
vaak door schaduw vertraagd

wollen weemoed heeft ons omhuld
wij tweeën, rond hals en honger gekruld

dat is wat het leven geeft
bloesems, bomen, een strik

jij, mijn liefste, en ik

onmogelijk om niet te horen
wat diep in ons werd geboren


kerima ellouise ©

Illustratie: Beelden in Gees 2012, Christien Dutoit

geen poëzie

ik draag wervels
van een beest
op een eiland dat zichzelf
wil verdrinken

korte en lange verhalen
kraken uit kaken van vloed

stuwen beenderen en karkassen
uit de zeebuik

*

zij baart het verleden
met dode vleugels terwijl oude eieren
openbarsten door regenvlagen

de stank, nog gruwelijker dan ik wist
schuift voor de wolkenhemel
kokhalst
mijn herinneringen
tot ook de laatste bakens verdwijnen

ik luister
nimmer vader-lands-loos

*

zij wordt steen, levend
met mijn tranen en handen
over haar heen, gewerveld

kerima ellouise ©

Illustratie: Beelden in Gees 2013, Jutta Vogelsberger

Drenthelen

het vuur doofde
middenin
het verwarde heel even

losgewoeld, wat ieder te dragen
had

ik keek even achterom
en droeg woorden

weg, uit meer dan een portret

we moesten gaan
we moeten gaan

volgend jaar
omhels ik weer

kerima ellouise ©

... gedichten rond het kampvuur, Dwingeloo ...

tegemoet

hou me vast
met handen van de nacht
en laat dit eeuwig duren

want morgen
nog voor duinen aarde worden

treurt de dageraad
langs grijze wangen
vederloos en onafwendbaar

met om mij heen
de lage stilte van een dichtgegroeide dag

hou me vast
in het voorbijgaan
en draag het ruisen naar verlangen

avondblauw, naar wie ik ben

de zee zal warm zijn
zo ook de wind

hou me vast
maar ga niet verder
dan voorbij

kerima ellouise ©

... ... thema van de dichterskampeerdagen: 'in het voorbijgaan' ... ...

Illustratie: beelden in Gees 2013

in het voorbijgaan

we hebben elkaar ontmoet
aan de buitenkant

je bracht de zee
en tussen gesprekken door
het blazen van de boten

omdat er op dat moment
geen woorden waren

of te groot of te klein

we draaiden naar de duinen
het pad dat, ook in schaduw,
oud had kunnen worden

was ik, of jij al gestorven
bleven we staan
in alles wat er te weinig was

we gingen de vloed voorbij
en liepen het water in

de binnenkant onbekend

kerima ellouise ©

... thema van de dichterskampeerdagen: 'in het voorbijgaan' ...

vers-gevallen

en zo verdwijnt de avond
weer in woorden

het gaat niet verder

meer

dan de harde oppervlakte
en het mes dat de riemen
snijdt

van mijn eiland
-op slot-
in de hoek van de kamer

ik haal mijn portret van de muur

missen doe ik je al lang niet meer
ik zou niet weten hoe

kerima ellouise ©

ontbrekende bloei

wel vaker slaan stille buien toe
na urenlang rechtop te staan
in de zon

het gegons in mijn hoofd maalt de tijd, keert de richting
en dat wat gehoord werd, tot twijfel gesneden

wat moet ik het meest vrezen, regen of het onafgebroken sterven
dat mij doof maakt wanneer ik vruchten wil plukken
uit deze verwilderde muurverzen

ik zie het wel, het gele, geschonken fruit dat mij verward maakt
nog voor ik het in handen heb

vermoeid en tot wonde gekozen
en waar ik niets meer van over houd

enkel het staren blijft naar de regels
die ik wens, daarna, op stenen

kerima ellouise ©

early rivers

het is ochtend, windstil
het licht beweegt nauwelijks

misschien is het als thuiskomen
na een tijdje

na de dagen, wat ervan rest

waar is de liefde, nog dromeriger
dan bladeren zonder haast

dan de dichter
in het land van rozen
en rode kersen

vergeef me
mijn gebrek aan verbeelding

morgen
zal het zomer zijn


kerima ellouise ©

limiet

hoe zou het zijn
om te sterven aan eenzaamheid
om geen geluid meer
te kunnen maken

vertrekkensklaar

diezelfde avond droom ik nog
over voorbijgangers
en over het antwoord

dat als een vrucht
in een godverlaten zicht valt

ik kort mijn slaap in
en de stoel waarop jij zit

ongetwijfeld

er is geen verband
hoe je het ook bekijkt

kerima ellouise ©

schatje

een man vraagt een vuurtje
hij straalt charmant
op deze hete zomerdag

het waait een beetje
z'n omhelzend woord spreekt
in meerdere talen

het vlammetje dooft meteen
wanneer ik zijn vriendelijk verzoek afwijs
en zeg dat de slagroom in mijn koffie
al gesuikerd is

zijn verbeelding smelt ter plekke

kerima ellouise ©

over het onvoltooide gedicht

nu de lucht geklaard is
wil ik de aarde loslaten

misschien ben ik morgen al
voorbij de zon

geef je me nog een kus
voor ik aan gewicht verlies

of wil je nog even praten
over de allermooiste dag

die in een nacht begon
alsof het een vlinder was

en wij de vleugels

kerima ellouise ©

de afdruk van het onmogelijke

het is vreemd
om heel even iemand te zijn

en hoe je me met vleugels kleedt
hoog en wijd

stel je voor
dat jij mijn lichaam bent
en dat jij mijn hand raakt
en dat jij voelt hoe een kus smaakt

stel je voor
heel even

dat een leugen niet zo machtig was
en hoe het zou zijn

misschien zelfs meer

kerima ellouise ©

Illustratie: Beeldige wandeling '11 Blankenberge

uit het nest

steeds vaker
wil ik het leven vergeten
het handvat breken, achterstallig
zoals de huur
van het huis dat enkel
in mijn hoofd uit muren bestaat
zwart en rokerig

in jouw ogen
past geen dood
zeg je

ik luister verder op de nok
van het dak, de wind
plukt jouw stem

als een veertje
uit de schoorsteen, vliegensklaar

wanneer de avond valt
meet ik de omtrek

kerima ellouise ©

mejora

het is niet aardig
om het heengaan van tante
te verzwijgen

er stond Spaans gehaktbrood
op het afterparty menu

in de arena zie ik
de jongste stieren vechten
om een olijf

onder de boom
werd haar kleed gelegd

de dood wordt niet vers gegeten

in een zeef lekt
de herinnering, ongekneed

'el unico mal que te puede hacer
es morirse y anbandonarte'

*
(het enige kwaad dat ze je ooit aandoet
is sterven en je verlaten)


kerima ellouise ©

Illustratie: foto Google

Onmin of meer

Ik sloeg de deur dicht. Alles trilde.
Als jij niet vertrekt, dan doe ik het.
Buiten zinnen graaide ik mijn koffer vol.
De vraagtekens bleven liggen aan zijn voeten.
De voegwoorden verdunde ik, met liters tranen.
Ik had je lief, riep ik, van het moment dat je blindelings
bij me binnensloop. Iedere ader verbond ons in het echt.
Iedere cel was als een meer waarin we samen zwommen.
We hadden tijd, we hadden leven.
Welk moment was het, dat jij omkeek naar het gefluit
van dromen, het blauwgezeilde beeld, bol over het water.
Niets heeft zo'n brede vleugels dan de schijn van waarheid,
dan de gedachten die vingers doen zwijgen.
Je zal me nergens meer vinden, aldoor stiller.
Ik nam mijn koffer op en verdween uit mijn hoofd.

kerima ellouise ©

Illustratie: kunstenaar Stefan Bongaerts