whiskey

Kunstenaar beeld : Guy Vercauteren

klik op de foto om het gedicht te beluisteren

voorstelling geschorst

is een boom dan niet genoeg
om de tijd te tonen

het onbeschrijflijke wachten
op oneindigheid

zoals de schaduw
in woorden van een dichter
die in zijn stilste zinnen huid lostrekt

schrijft dat wijzers
op zonnebloemen wonden helen
van vroeg tot later

en dat cirkelrond, het voorbijgaan
de bestemming is

onbegrepen
op het moment van bedrog
en gebarsten tragedies

kerima ellouise ©

minnen en muzen

laat me niet achter
mijn lichaam is de zee
uit vrije wil, voor jou

ik wil gedragen worden
boven alles uit, nog meer
in kleur, rond of
door

praat met mij, lichtblauw
en herhaal dat

met het leven dat het onze is
vandaag en morgen

zoals gefluisterd
op dit ogenblik

en als je dan luistert
naar mijn golven, door onrust gevangen
bemin me, zoals nooit ervoor

tot het einde overwonnen is
tot die ene helderheid

en laat dat het synoniem zijn
voor realiteit

kerima ellouise ©

eigen werk

op kerima.ellouise@gmail.com

klik op de kleine foto om een gedicht uit deze bundel te beluisteren, voorgelezen

tijdens de presentatie van de Wilgjes

slechts toegankelijk

mijn hart is stil
alsof het overweegt
om weg te gaan

en jou achter te laten
op mijn wang, aangevreten
door het zilt dat oogleden van liefde sluit

hoe zou het afscheid zijn

als een stap in een zuilengang van echo
waar boete beelden maakt en de reis aankondigt
met het hoofd tegen de muur

zou het dan mijn stem zijn
die de weg tot stof verstuift, als vriend
en dan weer als vijand

maar dan denk ik
dat hoort niet bij mij

dus denk ik verder
over loslaten
en wie er na komt

en onttrek me
aan deze passage

kerima ellouise ©

Illustratie: foto google

tuinrijmpje

het fris gewassen gras glimlacht
hij is tevreden met zijn kapster
niet te kort, niet te lang
zo maaide zij met lentezang
het karmijnen kraagje van een aster
het mos maiorum riep echter uit:
ik ben een ongeschreven wet
daarom heeft de coiffeuse
wat paardenbloemen
op zijn hoofd gezet
zij boog zich naar beneden
en zei: je hebt niets meer te vrezen
je werd gekroond, geen mens
wil nu nog van je weten

kerima ellouise ©

Illustratie: Foto: Rob Vereijken (google)

toevlucht

het is middernacht
muisstil
wijzers vallen samen
in het slot van de deur
zij staan daar, de jongens
zoals zij het zelf willen
ogen en handen om haar heen
zij verlaat zichzelf in het schreien
in de angst dat oren kunnen zien
en stelt zich een wereld voor
onderweg naar wolken
wat als zij weer komen
vanaf dat punt
zij is maar een meisje
met de haren in een wrong

het kussen op haar hoofd
ongewild

kerima ellouise ©

Illustratie: foto google

in de helderheid van wind

waarom schrijf je dan nog,
vraag jij

het is mijn groet,
antwoord ik

aan gezichten in de ramen,
veranderlijk in het stilstaan tussen nieuwe en oude
bomen

zonder ochtend, avond of
eindbestemming

zo ben ik ook jou
en wat we weten, weerloos
achter het dunne vlies van woorden

en in vrije kamers van verte
waar dagen aan de grond zich nooit verloren
wanen

wanneer we sterflijk zijn, vanzelf ontstaan
zoals minnaars, diep in
beweging

kerima ellouise ©

... gedicht uit mijn zopas verschenen bundel 'stilte, verzamel mij' ...

er is altijd een overkant

zie de zwemmer
hij is daar en wacht op vloed

dagen om te begrijpen
wat hem doet drijven

duinen krabben
het lichaam zonder water

heeft hij dan niet gevoeld
niets dat als een rivier begon
spiernaakt

de brug is hoog, hoger
dan de honderd nerven
in het zand

een laatste ark
kokhalst splinters uit het stof

nog van de tijd over

en de vraag die hij zichzelf stelt
wanneer hij eb als huid
meesleept

kerima ellouise©

gebroken wit

en de stenen dragen
mijn stille stem

zij zijn handen
vertragen het licht
en leiden me naar iets
wat ik nog niet weet

ik ben mond
moeilijker dan de waarheid
mismaakt door gifpotten
in het nachtelijk huis

is er een aards paradijs
of een open oog
om oneindig lief
te hebben

de stenen
blijven, dat wil ik geloven

binnen bereik

ik volg het dolen

kerima ellouise ©

... nav 'Poëzie in harmonie met klassieke muziek',

27 april 2013 in de Magnuskerk te Anloo

met Doewe Kraster (orgel), Agnes te Wies (hobo),

Inge Dijkstra (dwarsfluit) en dichters Marion Spronk,

Julius Dreyfsandt zu Schlamm en kerima ellouise

ritme

zoals mussen
van tak tot
tak
hiphop ik met
mijn vingers
rond hetzelfde
plekje
je glijdt naar beneden
vangt mij op
terwijl ik al weer vlieg
met een strootje
uit je borsthaar geplukt
ik vraag nog meer
terwijl je de lucht
loslaat
leen je lange benen
om te klimmen
verlangen, zeg je zacht
en krult je zinnen
tot een nest

kerima ellouise ©

kunstenaar mij onbekend

f

omlijsting

hij legt zich neer
in wind, in de tijd waar hij om
vroeg

en in die dagen reist hij
door het leven, luistert naar alles
wat stilte hem geeft

het gras verstaat zijn verlangen
het lief en leed, het hebben en houwen
het geruis van het heelal en al de andere plekken
in een antwoord

dat zich naar binnen keert

vogels, zwartglimmend, krullen zich op in het licht
als een schaduw op een zandpad

hij weet nog van niets
tot hij omhoog kijkt

kerima ellouise ©

paraplu

zo dachten wij verbeelding
in het zwerven en het spreken
van raven

het hoofd dat alles voelt
door steenslag, tot
beneden

of op de vlucht

ik trof hem in een zwarte jas
zijn taal gelijk

dacht ik weer zo'n man
niet alles is hemelhoog

zo dacht hij regen
zonder woord

kerima ellouise ©

Illustratie: fotograaf onbekend

het jaartal slaapt nooit

langs de spoorweg
vijftien kinderen, beschreven
in boeken
het kan niet anders dan oorlog zijn

zijn vermoeide hoofd
knikt naar het bruine water, rimpelt
maar kan geen vergeving beloven; de sloten uitgegraven

gedempt is het geweten
op vaderlandse grond

hij leest verder de dodengang in
sluipt onder prikkeldraad, trapt op de einder
met geveterde planken

het geluid vertraagt
het regent in vlagen

daar ligt het ijzer
en de kindermoord

 kerima ellouise ©

naast raven en stenen

soms denk ik
aan het eind van een lange dag
het is tijd

een stap terug
hoe het zal zijn wanneer niets meer
zich strelen laat, afstand onvermijdelijk spreekt

in alle ernst voor een groter leven

nachtogig
zonder handen om te bereiken
of je lichaam dat woelt in een doodgewone taal

soms denk ik
over loslaten en wie er na komt

wanneer vingers zich sluiten
op hetzelfde moment

kerima ellouise ©

maanzand

niets verandert
de dingen gebeuren, al verberg je
het sterven

achter ribben

of in boodschappen
onzacht gesproken

laat het rolgordijn maar zakken
over woorden, over mij

laat mij
met hoog gehuil

er bestaat geen glazen zweep
geblazen

uit de maan

kerima ellouise ©

tussen zee en land

ik was daar met jou
we zagen het komen en gaan
vroegen aan meeuwen de onvervulde wensen
tussen de tikken van de wijzers van de klok
het was alsof we mee ruisten, in overvloed dreven
naar een doorwaakte maan

durf jij mij jouw ziel niet toe te schijnen
omdat ik het verlangen niet zou verstaan
je hoeft geen oceanen te wissen
of mij te leiden naar een volmaakte traan

ik luisterde naar alles wat je zei
jouw ogen raakten steeds meer de mijne
onbevreesd en eindeloos naaktzaam

kerima ellouise ©

ververst

hetzelfde huis, uren
langer zwijgen

er zijn geen levende verhalen
waar ik sta

en het avondlicht in de kamer
zou een schim kunnen zijn

wolken
blijven star

donkerder
boven luisterloze leien

hij gaat liggen
ver uit het gezicht van een lelijke, grote
maan en zijn vader

wacht tot het geschuifel
voorbij is

zoveel mogelijk

kerima ellouise ©

er zaten meeuwen op dit papier

is mijn vleugel
niet meer dan denkbeeldig, dan een wimper
van de wind over dichte zee, ik vraag je, immer
of ik wolken ben, transparant voor het oog,
van nog minder dan een gezicht

golven ruisen door elkaar heen, harder dan ooit
tot ze het antwoord zijn geweest

ik plaats -straks- op de tijdlijn
terwijl de dag in stukken breekt

wellicht ben ik het
die niet meer kan vliegen
of het verlangen nog langer in handen houd

de wind maskeert

zwart

kerima ellouise ©

met Jan Kamphuis en kerima ellouise 

klik op de foto als u de opname wilt beluisteren

benen en vinnen

sterfelijk
vertraag ik mijn verhaal

het breekpunt zichtbaar
wanneer lijnen aan kracht winnen, golven worden
die ik schep tot schuimend lichaam

er waait een gedicht uit
grillig gevormd

ook door het zilte aangetast

mijn handen halen zich open aan de horizon
versieren illusies
met

schelpgeruis

opnieuw
in deze volgorde van emotie

schaduwen liggen
stil
op een meeuw
die ook jij zag

of ben ik het
die met een witte zakdoek
de vloed

veeg

kerima ellouise ©

het geluid van tijd (3/3)

zie de tijd, kind
het zijn dochters en zonen
klimmend stuifmeel en steentjes
over het water gekeild die omhoog schieten
als ballonnen, landen op blauwe en gele
zonnehoedjes, schaterend op wangen nat
jij bent zo mooi in mijn handen
volkomen in een bron die niet liegt

zie de tijd
ook hij streelt het onkruid
in te smalle straten
waar een jongetje glundert bij thuiskomst
om het boeket dat hij nauwelijks
met zijn vingertjes kan vasthouden
en wat bloeit tot diep in winters
hij, mijn kind, is de belofte in onze handen
waarin herinnering mee kan gaan

kerima ellouise ©

het geluid van tijd(2)

zie de tijd
hij komt steeds weer
in elke bloem die verwelkt
ik keek door het raam en heb hem toegesproken
als een vallende ster, onvoorbereid
ik ben een wens in jouw handen
een woord met trage vleugels
dat in overgave herbegint

zie de tijd
er is geen seconde die klaagt
vertraagt tot antwoord
al slaat de torenklok twaalf maal
over een nevelend landschap
zichtbaar voor het mensenoog
ik ben een pigment in jouw handen
verlangend naar blauwheid van de hemel
de verstrooiing van je licht

kerima ellouise ©

het geluid van tijd (1)

zie de tijd, liefste
en wat kan worden
laten we niet tellen, de schaduw
en de angsten of de nerven van een verdorde boom
ik ben een vogel in jouw handen
meervoudig en nabijer
dan ooit


zie de tijd
alsof we wonen in de haven
waar schepen voortgetrokken worden
door lange draden van lente
alles gaat voorbij
maar lief, laten we langs de zeeweg lopen
de haren ongekamd
wij zijn de handen van wind

kerima ellouise ©

deprioëzie

neer
met duizelende snelheid
roetsjt tegenspraak naar dovenmanslanen

geen boom durft er zich rechtop te dromen
en waar ik ben, waai ik fel

over liefde heen, laat vogels in wind vallen
- de richtingen nog niet gekend -

ik verslind deuren en bloemen
verbreed verbeelding met het instinct van zwarte
sloten

verwerp mezelf naar het ondoordringbare
van een meteoor

en, tergend traag
als een vrouw zonder benen
trekt de waanzin uit mij terug

ik fluit naar een boom
en de uiteen gewaaide wind
terwijl stilte zich herstelt

of zou het gewoon het opvliegen van jaren zijn ?

kerima ellouise ©

 

 

lentesprongetjes

zie je, ik hou van je

ik leg een vers neer
van Gorter en wens luidop
het minnekozen

*
'n golfje op mijn wang

waai me zonder schroom
naar de ruimte van de zee
opdat ik kan zien

*
aan de rand

in een vuistvol licht
richt een vlinder zijn vleugels
net boven de dood

*
vaas

voor het vensterglas
gevoelt een roos de lente
en fantoompijnen

*
aanleg

vlinders gaan liggen
zoals een ochtendvijver
in het zonnetje

*
gesprek

zo onvermoeibaar
ruisen halmen om en om
het heil van lente

*
gebroken tijd

wie vreugde inhoudt
nu lente het pad betreedt
heeft een koude tong

*
één dag

een vlinder verlaat
't warme plekje in de zon
zonder enkel spoor

kerima ellouise ©

houden of houwen

hoe zou een woordsculptuur
eruit zien
zou het zijn
zoals de vlakte
van een monotoon gesprek
waarin de uitgedoofde hartstocht
geamputeerd werd
voor het blote oog
of zou het vluchten;
een hert dat nimmer
het beloofde landschap inloopt
bewust van het gevaar;
illusies die elk woord
doorbreken, beloftes
tussen hemel en bos
aan de rand van
een laatste avondmaal
of zou het zijn wat ik
ervan maak;
een vlinder
in zichtbare seizoenen
zomaar zwervend van steen tot steen

kerima ellouise ©

lenteluik

alsof de aarde
zich deelt naar alle verten, lente nog luider klinkt
dan de oerknal
ogen vertellen: ik ben jouw geheel
in de ruimte van twee
gezichten

nemen wij het zwijgen
aan elkaars hand mee, nog verward door de kleur van de ochtend
de ongestoorde woorden tot aan onze voeten

totdat een van ons vraagt: was het gisteren of vandaag

kerima ellouise ©

laven

in een duinnest
ligt het bedichte blad

een meeuw kukt
kleine wolken
naar het middaguur

het wordt stil en ongevlekt blauw

verrassend is de wind
wanneer hij met een gevederde blik letters
verschuift

jouw handen houden
het weerzien vast

sindsdien zwerft de zee in mijn navel

kerima ellouise ©

geen rozen aan het hek

steeds meer
vult de schaduw van het huis
zich met verhalen

la vie sans rose
signeert de sombere vragen
die nog roerlozer dan ooit voordien
de zon schuwen

ik laat mezelf los
vastgebonden aan het bord
- te koop -
en zink onberedeneerbaar
in de transparantie

laat niets achter
dan een liefde en een kat
die zich vasthaakt aan de maan

het afscheid
verdraait de tijd, wankel

is het verschil ondraaglijk

kerima ellouise ©

wanneer ik niet meer in de stilte kan staan
verlies ik mijn woning
van plek tot plek

mijn ziel zal rukken aan ijzeren luiken
de dood ingaan, het lichaam nog vrij

plichtsgetrouw zal ik gebaren
naar honderd bomen
in een seizoen verwacht

jij kan me dan tot stof verbleken
van eind tot eind naar een ijdele nacht
het kind verstuiven, het laatste dak

hier of het hiernamaals boven

- zonder rust
werd het argeloze nooit verpacht -

kerima ellouise ©

de laatste Mono Lisa

laat de wind stil gaan liggen
wanneer we het vlees van elkaar
afschrapen

niets meer gaat van mij naar jou
naaktheid tot op het bot
geen kracht meer
geeft

verberg regen in stenen
de verwarring van gedichten in een lichaam
dat zichzelf verdrinkt

zwalkend door verlamming

laat het stil zijn
tot in het meest argeloze woord

ik ben de verdwenen vrouw
die de twee rivieren een bodem toeschrijft

kerima ellouise ©

Illustratie: Beelden in Gees 2012, kunstenaar Robert Jansen, Mono Lisa

onvolkomen weerwerk

hoe kan ik heel zijn
wanneer een helft
zich niet vertonen mag
als licht moet zijn
dat immer danst
luider dan het ruisen van regen
of ingelijste sneeuwval
hoe kan ik mezelf vervolgen
wanneer ik de waarheid niet versta
en me aan mezelf en aan jou
moet voorstellen
als een glimlachende zekerheid
in een metaforisch hemelbed

kerima ellouise ©

zwarte wolken

het beeld verdiept splinters
driedimensionaal

ik wil niet terug en draai mijn hoofd weg
van het graf in de spiegel

mond na mond ligt de waarheid uitgestrekt
in een rusteloze slaap

een naam komt opnieuw langs

jaren lopen terug naar achter
ik wil ze niet bewaren
ze bewaren zichzelf, stromen voorbij

tijd tast alles aan
maar vannacht ben ik alweer gevlucht
van het bloed dat iedere trek verdonkert
in ons gezicht

kerima ellouise ©

klimop

en als van parelmoer
het licht onafwendbaar in knoppen
ik kan niet langer meer dralen
het blijde zal weer verhalen
zo hemels en zo aards

er is geen duisternis meer
waaraan ik moet weerstaan, geen ruw gescheiden
maannacht waarin ieder vers eindigt
met een optocht van ondoorzichtig cellofaan

ik sterf niet meer om de wonden van wind
die, willoos en verward, de winter ophangen
boven het lot van het gebarsten bezemkind

kerima ellouise ©

Huiskamerwandelingen te Mechelen

met oa

in de Hendrik Consciencestraat 4

gedichten voorgedragen door:

Theo Slachmuylders; Tine Keulemans en kerima ellouise

er zijn zachte muren

ga maar
de aarde wacht wel
in al zijn dagelijkse dingen
ga maar
naar zachte woorden
die zich uitstrekken
intiem
van vroeg tot laat
ga maar
maar laat me niet achter
een en al ziel, een
en al lichaam
want
alles, ja, alles
in deze armen
zal uit vuursteen bestaan
ga maar
maar laat mij jou dichten
laag na laag
naamloos zoals ik ben

kerima ellouise ©

strandbericht

" wie kijkt niet graag naar binnen;
deze ronding, de meest intense kleur voor eenheid
waarop het leven in meer dan fragmenten steunt "


het zwijgen verbreedt
ons gesprek
jij legt je hand erover

we worden branding
en vullen de schelpen met echo

't geruis zingt mee
als rood vuur

kerima ellouise ©

vlindergroet

wat dwarrelt er nog
als een blaadje
is het een vlinder die haar vleugels
in de wind draagt
een donkere vlek misschien
op een gedachte of een verdord tij
dat richtingloos uitpuilt
en uiteindelijk neervalt
in een kleine vonk van hoop

ik huil om de dood van een kind
midden op straat
het is nooit de eerste keer
dat het herbegint

het sterven is er weer, de nacht in overvloed

kerima ellouise ©

Illustratie: Beeldentuin Dehullu, 2008, kunstenaar Jan Ketelaar

de schors van de nacht

laat me
als een kleine vlam
mezelf zijn
want hoe anders kan ik uitleggen
dat de nacht zich niet vergist
naakt op mijn schouders

hij is een reiziger
-ik ken zijn gewoonte-
en komt binnen via schemerlicht

berooft een boom van zijn bladeren
en ebt dan weg in het oog
van alledag

laat me
het ruisen legt zich neer

ik klink zachter op het kussen
van vergetelheid

kerima ellouise ©

schuchtere voelsprieten

het huis waarin ik wilde wonen was klein
zo klein als het in een sprookje kan zijn
van binnen oogde het nog groter dan een paleis
ik hoefde er niets te verzinnen, alsof alles, ieder laagje
een onderdeel van me was, rechts- of linksgewonden
vage dagen of een tragisch hopen sliepen in vrede
en liefhebben hechtte zich aan eenheid, het hart een thuis
woorden tekenden blauw of roze en niets was bestemd voor
verdrukking of kreukte de nacht, geen ster verloor het licht

ik droomde mij een woning waarin ik werd beschermd
vrij van onzichtbare sporen

kerima ellouise ©

foto kerima ellouise


uit een ander seizoen



iedere dag reinig ik mijn lichaam
met zeep
ik schrob mijn huid
van wit naar roze
naar rood
tot haast bloedens toe
tot ik niets meer dan water hoor

ik draai me weg
van de nacht en van al dat sterven
waarmee ik leef

mijn ziel wil aaien, waaien, zwaaien,
schuimen naar zee

naar duinrozen
die ik kan neerschrijven
alsof ik er in woon, benaderbaar
door warme wind
en het glimlachen van een kind

een zandrimpel schreeuwt
een rode veeg

ik vang alweer zijn echo op


kerima ellouise ©

een doodstille schelp

toen ik nog kind was
tilde ik de zee op

alles lag stil, alles was groots

de mooiste kleuren bogen hun rug
naar de overkant; daar ergens lag Engeland,
Ivanhoe en een leeuwenhart

ik sleepte rivieren mee, legde me neer
tussen kussentjes van duinen en koortsachtige
jongens

hoorde het klapwiekend lichaamgeklater
van de horizon, klaarwakkere sterren dansten
met me mee

er was tijd en licht genoeg

kerima ellouise ©

levensgroot

het is zo'n ding waar je nooit zeker van bent
dat nooit zeker kan zijn
het dwaalt langs straten, overdag
of in de late avond

het schurkt tegen een boom
zoals een hond die vlooien heeft
en smeekt om gestreeld te worden

het bewierookt boeken
over de ondergang; grijze kleding
en een doorstreepte hemel

het kruipt onder kaarslicht
omdat het de regen niet kan vergeten, de kus
die nooit achtergelaten werd

het beschrijft de lezer
op de bodem van verzen
hij kerft zijn naam

slechts één enkele naam

kerima ellouise ©

Illustratie: kunstenaar onbekend

de komst van het verdwijnen

de toekomst gesloten
van dit oude uur waarin de avond
zich niet hoeden laat

ik faal opnieuw, twee of driemaal
rond mijn ogen, trek een kring van mist
rond een lege stoel

en leg mijn oor te luisteren
op mezelf

in dit tijdelijk, papieren huis;
de blik gedwongen, zo dichtbij

kerima ellouise ©

kunstenaar onbekend

Franse greep

alsof het werkelijk is
de wereld open, nog groter dan
waarin ik lig,
opgaand in estafette,
traag van verlossing, van hals
naar borst naar buik naar benen

de sprong omhoog
en dan jouw armen, 'n explosie van ogen,
niets te willen zijn, nog meer in overgave

en dat wij dat zeggen
drijven naar een verhaal
dat op ons lijkt

't is met liefde
en dan die stilte, streel jij
over mijn huid

kerima ellouise ©

ik hoor het graven van de winter

in gemeten passen
ligt het geluid van het verleden

ik leg ze tussen jou en mij, ’t gehuil
bleef in de afstand bewaard

en nu ik te oud
voor toekomst word
duidelijk en doodstil

vraag je
of ik mezelf wil verlaten;
de duur onuitgeschreven

maar wil je mij dan vasthouden
nog voor de winter verminkt

het leven of dat wat als zodanig klinkt

kerima ellouise ©

de klaagzang van het noorderraam

ontwaakt telkens weer de roos, bovenop
het gebundeld verdriet, of is het de spiegel,
gekarteld door vrees, die zich een illusie verbeeldt
in een ontoegankelijke ochtend

en als het dan toch tederheid zou zijn
al was het maar voor een poos, waar
ben ik dan gebleven in het hart
van een bruidstenen winter

die pronkt met bloemen als een desolaat
gezang langs het raam, dichtvriezend
om de tijd af te sluiten

ik neurie nog even in het wak van de spiegel
en duik doorheen de kortste dag

kerima ellouise ©

jaaroverzicht

vaarwel, zei ik tegen de stilte
van enkel houden van kan ik niet leven
ik ben genoodzaakt om terug te gaan naar het overleven
en de stilte antwoordde: zoek niet langer meer;
keer niet om naar de uitgedroogde weg, loop naar me toe
al is de steen nog zo koud, je vindt me eeuwig binnenin
de nacht zal met je meegaan

en zo droegen de dagen;
het vluchten tussen zinnen
wanneer woorden smeekten om ogen
of om ergens te beginnen, niets liet los
in deze voortplanting van mens en jaar

misschien ben ik het zelf vergeten van hand
tot mond, de aanwezigheid van waarde, wederom
en heb ik dertien cijfers nodig om te vertrouwen
voor immer, immer afwezig

kerima ellouise ©

elkander

ik blaas naar een wens

geen beter vriend
dan dit

vingers en vertroosting

één voor één
gloeien lichtjes, omhoog geheven
naar voorwaarts

naar alles dat leven is
in verbinding

met hetzelfde raam
waaruit wij verlangen

kerima ellouise ©

en zo de draad

een spin nestelt zich in de kerstboom
het lijkt alsof het web oud licht vangt, verstard
zoals de naalden in dagen van onbehagen

ik wil het huis ontvluchten, niets meer zijn
van al wat dichterbij komt, onverteerbaar
in schalen van vergeving waarin kaarsen
tot vlakte zjjn vergaan

de spin baart verder
tot in elke hoek van de kamer

kerima ellouise ©

zeezicht

uit de toekomst geplukt

vanop een afstand zie ik jou, je zit naast mij
ik weet niet hoe dit komt en of het zo zal zijn

misschien zijn we zacht voor elkaar, bouw je
kasteel na kasteel, rusten we uit in het zand,
adem jij jezelf in mij

en met iets van een teken, mag het een droom zijn,
vallen we uit de eenzaamheid, spoelt de zee
een woning en woorden waarin we blootsvoets
kunnen rennen, onomkeerbaar van huid

ik loop ons voorbij, zie meer vloed dan ik hoor
wij geven geen antwoord wanneer mijn handen
hoger reiken dan de zon

kerima ellouise ©

geheel het leven

kan je alles betasten
zoals een blij vers
of een gebroken vijver
waarin woorden zijn verdronken

het fluitje van de winter
dat met stille tonen
de brok in mijn keel overneemt

kan je
wanneer ik huil
en de dag te donker is
jouw hand leggen op de mijne

tot leven brengen

zonder wijzer en woorden worden
mij tegemoet

in een witte winterochtend
en de schroom van kleine sterren

het haar strijken
uit mijn binnenwaarts gericht gezicht

 

kerima ellouise ©

 

 

kringloop van schaduwen

dat het steeds minder wordt;
het kind dat zoekt naar dunne plekken
en de afbeelding van het licht, hoe het
om een glimlach weent, als vreemde, ongezien

dat het steeds meer wordt
in een beheerste vorm; grachten vol gedachten,
bovenop de stilte van het alledaagse en hoe het
tenslotte zal weten dat het schrijven moet
omdat gesproken woorden achterblijven in muren
en er nauwelijks wind is

en hoe het, haast mensenschuw, doodvermoeid,
de dagen laat regenen op afzondering

hier, nu, met de kleren op de stoel en het plakkerig zand
van kastelen in het hoofd

Het zien van jou

Verlegen komt ze naar me toe.
Met een helder stemmetje, zegt ze:
"Vandaag durf ik je hond strelen".
Alsof de hond weet heeft van haar broosheid,
gaat hij zachtjes op haar schaduw liggen.
Een handje verdwijnt in de zwarte vacht
terwijl haar ogen blauw worden.
“Ik had ook een hond maar die is dood”.
Waarop ze meteen vervolgt: "Mijn mama ook”.

Ik zie een blad geluidloos neervallen.
Ik geef haar mijn hand.
Er moet meer zijn, toch.

*

Hoe het einde speurt
naar vlinders, vinders van uren.
Zo ook de woorden in die ene dag,
uit een trilling gekregen.

Misschien schenkt de dood iets,
meer dan het leven
dat in letters getwijfeld
een dak zoekt,
zoals bloemen van de aarde
en van kleiner licht
dan kaarsen.

kerima ellouise ©

 

 

 

compilatie en schuld

de waarheid

stoot zich telkens
aan dezelfde steen
hoe schuldig kan je zijn
aan onschuld, vraag ik me af
of is het de som van dingen
die aan het eind van de leugen wacht
glazen waterlelieknoppen verdragen geen stenen
ook niet op blauwe, bevroren lippen van sprookjes



de wereld

krimpt koud in uitgedoofde handen
wanneer je vloekt om wat er geleden wordt
jij tiert refreinen van rotzooi bij elkaar, bespot
de eeuwigheid der dingen
zoals het slapen met jou
waar ik mij als golven droom, mij waag
op vleugels van een meeuw
die zich kleedt met zee en lapjes duinen
krimp, krijs, verwens desnoods
maar neem me mijn wereld niet af;
ik wil niet weten, geen leven breken
zolang wij toekomst zijn


wij

zijn een vierkante millimeter
misschien een vreemd kleinood
dat uiteindelijk verliest en vergeet
de trouw aan het allerkleinste

kerima ellouise ©

ik was een kind

het is stil
alsof bij iedere sneeuwvlok
een nieuwe schaduw valt

jij zit schuin tegenover mij
het brengt een soort triestheid
in de kamer

we bewegen steeds dieper in de winter
nauwelijks meer dan een ongecirkeld woord

dat in de waanzin van de wind
onbekende richtingen op vingers telt

onophoudelijk, voorbij als suikerspinnenwolken
waarin ik afwezig ben

ik sta op
de avond scheurt open
in iedere beweging

kerima ellouise ©

Illustratie: beelden in Gees, 2012

.

verborgen

ik aanvaard de reis
naar winter, er is maar één richting
en misschien alles wat ik wens

de kamer blijft binnen terwijl daken
voorbijtrekken, uit ieder huis een adem ruist
en dan de slaap hervat

welke naam zal ik geven aan het kind dat aan iedere deur
vragen stelt, over spiegels glijdt, half in het huis en enkele seconden later, half in vlokken

die ik, zonder bezeren, wil uitvouwen tot een zachte bloem
of een sneeuwengel in het allermooiste van de nacht

voor haar, eens zo open,
zodat ze weet dat de reis niet tevergeefs was

kerima ellouise  ©

Illustratie: beeldige wandeling, Blankenberge, 2011

als dichter zelfs

heb ik misschien geschreven
wat ik niet zeg
niet durf zeggen
omdat een nacht zo eindeloos stil is
niet omdat ik bevreesd ben iets te voelen
maar omdat ik niet kan schrijven
een woord is immers geen verhaal
en een verhaal geen nacht, zo stil en diep
als een nacht van zwijgen kan zijn
waar woorden mijn gevoelens niet kunnen slijpen
zo, dat de donkerte de morgen kan zien
want elk gevoel bezit zijn eigen ziel
een ziel die ik nooit durf kwetsen


Herman Buys ©

collecte van de nacht

de dood brengt gedichten
naar een sterveling

ik ga met een schaal rond
en collecteer het afscheid

nog steeds

van woorden en een vader
steen en stilte

harde sporen in huid
en knieën

en het dode leven van alledag

uitgerend

kerima ellouise ©

zwart of zoet

najaarsregen, een wankele tafel
waarop menig woord werd doorwoeld,
een halve kop koude koffie, naamloze suiker onaangeroerd

ik mijmer over wat ik bezit en schets u een beeld
u mag zich er vrij in bewegen

biedt het ruimte om mij te zien
en wat ik achterlaat

hoort u het waggelen van mijn pen
op de manke tafel terwijl de regen tegen het raam
mijn kwetsbaarheid wast

nadat ik, nooit losgeraakt
van het eenzame, zonder verwachting,
naar de koude koffie kijk

of denkt u aan die keer dat u uw lief omsloot
tezamen met de zachtheid van de regen

of aan de warme houten tafel en het kaartenhuis
dat u samen met grootvader bouwde, de muren immer
van wijken wisten

misschien geeft u terug inhoud
aan de halve kop, het verhaal dat een goede vriend vertelde
waarop de tijd geen effect had

wij kijken naar elkaar in dit korte gedeelte
er is ruimte genoeg

kerima ellouise ©

                                         Geert Beeckman, kerima ellouise

schemerrook

-het zal nooit meer hetzelfde zijn-

ik probeerde
de stem te ontvreemden,
dichter bij mijn hart

maar alles was al gezegd

voor mijn raam
dekten schemer en rook
de avond toe

alsof het een simpel gebeuren was

van één, alleen

kerima ellouise ©

achter de bocht van vloed

wij zochten regels
die we ademen konden
een waanzinnige liefde om

afstand te dragen, ons staande
te houden in elkaars lichaam, en uit

zoals de slaap van vogels naar zee
die nooit afscheid nemen van poëzie
van zon en uur, almaar meer

hoe verzonnen wij de echtheid
het ruiken van de duinen, de vele manieren
van gemis en hoe je het litteken op mijn wang
uit verlangen liet bestaan

wij zochten woorden die wij niet vonden
het laatste van elkaar

kerima ellouise ©

raamvers

en de pijn
wat doen we met de pijn
generfd tot in de muren van dit huis

het lijkt alsof wij nooit bestonden
en misschien moeten wij het maar zo laten

of zal ik langs de ramen gaan
en dichters vragen

maar vragen zijn
vervelend en dichters houden niet

antwoorden
waarin dromen zinloos ijlen omdat moeder of vader
enkel in steen sprak

en nooit een bloem beschreef
op het ontvederd zaad

dus wat doen we met de pijn
deze pijn, deze dood

kerima ellouise ©

lege stoelen

het licht heeft zich bevrijd
en heeft mij een volle schaduw nagelaten
ik zou je kunnen vragen
hoe het is
om op papier in duisternis
te verblijven

jouw tegenspraak is zwak
ook van het lot dat dwarrelt
rond woorden van eindeloze eenzaamheid

die dode vlinders begraven
achter het roestig hek dat niemand aanraken wil

behalve de nacht
immer de nacht

hij beroert met zijn lippen
de vleugels

het sterven in schaduw
is hem onbekend

hoe zou het zijn

kerima ellouise ©

herfst is niet de reden

zij vertelde over de zwaarte van het huishouden
over het 's nachts wakker schrikken
van zonderlinge vragen
sommige gevuld met dood;
zelfgedachten
bovenop het andere
dat bedekt werd met het zwijgen

zij vertelde over nachten vol regen
en dat ze het niet erg zou vinden
om uit te vloeien over tafel
in een inktvlek ofzo, gelijkend
op de nacht

zij vertelde, de woorden schoongeblazen,
maar verzweeg dat het huis het houden niet meer hield
en het houden in het huis gestold was

kerima ellouise ©

de incisie van oktober

ik weet nog hoe zij daar stond
met beton in haar handen

hoogzwanger

het snauwen van hem
was geen vergissing

zij staarde voorbij gebalde vuisten
’n gescheurde jurk, stevig
vastgebonden

aan de brokstukken van ’t onmenselijke
tussen modderpoelen en het gehavend huis

gekromd bouwde zij een muur, het gewicht
vol gesis onder geweld
van woorden

zij deelde een kind
op de grond van haar bestaan

ik zag het grauwe licht
om vier uur

kerima ellouise ©

Illustratie: Beelden in Gees 2012, kunstenaar Maria Stams

wanneer bloemen geuren in de nacht

wanneer ik aan jou denk
dan wordt langzaam alles zachter

de muren
de stoel waarop ik zit
de houten tafel

het lijkt alsof ze mee wiegt
met mijn gedachten

de vaas met een enkele bloem
glimlacht naar me
alsof ze weet
dat ik de blaadjes zou willen
afplukken

één voor één

ze hoort het me zeggen
hij houdt van me
hij houdt niet van me
hij houdt van me

net zolang
tot de tafel vol ligt
met rozerood

bladeren die ik in mijn handpalm leg
en die ik zachtjes zoen
één voor één

hij houdt van me

ik neem het boek
leg het open
en plak de bladeren
naast jouw gedicht


Zie ook: http://www.youtube.com/wa...v=IGP4MuwwPuo&feature=youtu.be

kerima ellouise ©

in het huis

al het werkelijke dat ik je gaf
is geworden tot overbodigheid

en nu ik mezelf kleed
met gedempte wind, de uren van herfst
overhoop haal

verliest elk geluid een naam

mijn naam
die als een afgewezen groet
tussen houten lippen hangt

verzwakt
door de duizend splinters
van huiverige gezichten

ik val, onzichtbaar, uit dit geheel
mijn handen te koud
te klein

om vast te houden

kerima ellouise ©

immer aanwezig

rituelen behartigen zijn houvast
als bevestiging van de dag
en avond

het is zijn spel
waar schaduwen niet lijken
te bestaan en hindernissen ontweken worden
door de onmacht van het zien

toon mij dan jouw huilen, jouw lachen
jouw honger
schreeuw ik hem toe

jouw spreken, jouw stem
of de grootte van jouw wereld

laat me zien
waarom zo weinig jou lijkt te raken
en de dag steeds herbegint

in een ondoordringbare omtrek


kerima ellouise ©

Illustratie: beelden in Gees 2012, kunstenaar Hartwig Doden

het onvermogen van het hart

het ene na het andere rouwproces gilt
in wat eens mijn thuis was

alles wacht op een teken van leven
ook jij

het lawaai neemt toe
en toch lijk je op de stilte

ik knik
dezelfde avond nog

en ontvlucht iedere kamer
waarin het zicht op mezelf
ondraaglijk is

kerima ellouise ©

de volheid van een cirkel

ze zijn zo
gelijk verschillend

de dichters in het gedorste avondlicht

het vuur draagt gezichten
soms verborgen in een nachtverhaal

dat dromen stolt
tot onbegrepen stenen
waarop het handschrift rilt en rolt

maar ik hoor ook
kleuren knetteren, gedachten die hangen
als madeliefjes aan een hals

een warme borst
waait nog voorzichtig uit

dan is het stil

iedereen slaapt
behalve de dichters, bijna barstend

verschillend gelijk

kerima ellouise ©

vele dagen, nachtenlang

een wolk snijdt de maan doormidden
de man opent zijn ogen

welk deel van jouw land ken ik,
vraag ik
waaraan ben je gestorven

aan de waarheid, de wind
witgepoederd door de enorme stilte
van de eenzaamheid

ik vraag waar je bent
en voel het afgesneden deel

de kamer is vol gegons
wanneer je me zwijgend ontmoet

we schrikken van het eigen beeld

kerima ellouise ©

regen en ruïne

er is geen loslaten zonder liefde,
zegt de ochtend

terwijl hij met een lemmet
mijn huid opensnijdt

ik leg mezelf te vondeling
op veel te kleine bloemen
samen met het geluid
dat ik liefheb

de avond zal van zwakheid spreken
wanneer ik mijn mond
opensper

om regen zichtbaar te maken 

kerima ellouise ©

Kussengedicht

Wat kunnen,
we zeggen,
van een vlinder?

Het begint,
met een rups,
de cocon ontworsteld.

De vleugels,
worden ontvouwd,
in de zon, als het even kan.

Dan begint,
een onzeker bestaan,
in weer en wind.

Wellicht,
komt het tot
een nieuwe generatie.

Een ding,
is zeker.
Een vlinder is een ouwe rups.
 


Ron Vonk ©


Hartelijk dank Ron voor dit mooie gedicht!

’n dialoogje met de liefde

jouw ogen
wanneer ze mijn wereld
raken

zachter in verbazing, jij mens;
man van duizend dromen

je kleurt me
in het klaverveld, het verlangen
welwillend bevrijd

ik fluit naar herfst
en hoe hij ruist en reikt
naar stille rust

naar de vogel en zijn maatje
die samen het antwoord
voltooien

in de warme ruimte
van hun nest

jij, man
jij gelooft me wanneer ik zeg
dat ik midden in jou
vlieg


kerima ellouise ©



Illustratie: Beelden in Gees 2012, kunstenaar Christien Dutoit

alleen 's nachts

ik nodig olifanten uit
dikbuikig
in cirkels rond mijn lichaam

hoor alles dreunen
op het linoleum van de leegte

wijsvingers breken maanlicht
meedogenloos
in het spoor dat ze achterlaten

slapende kamers
en striemen worden geklemd
tussen slagtanden en een bloedend hart

ik begraaf mezelf
onder aarde en bladeren
en blijf nog even bij de eerste schreeuw
stil


kerima ellouise ©



Illustratie: Beelden in Gees 2012,
kunstenaar Rob van der Ven

aangetast

het huis geraakt langzaam
leeg

op zolder
zoek ik naar woonst

ik luister naar heimwee
en gooi mijn hart overhoop


nog even
en dan word ik een zwerfkei
tussen struikelende schuldvragen
en de tijd



kerima ellouise ©


                             Illustratie: Beelden in Gees 2012, 
                             kunstenaar Marina van der Kooi

overbodige annonce

vrouwelijke stem gezocht
om voor te dragen
tijdens de theatervoorstelling
van het leven

zij moet allerlei vormen
kunnen aannemen;
zoals een glimlach
of het stilliggend licht
op een heuvel

zwijgen als een blad
dat tijdens de herfst ademloos
ten onder is gegaan

koorddansen op de rug van een rivier
en een enkele keer overleven
tussen vlam en vuur

zomaar, zonder reden uitbarsten
in onberekenbare bronnen, scherp zijn
als een mes van fluwelen kwaad

maar vooral, in het samenzijn,
moet ze kunnen liggen in het gras
en haar bruidegom vlinderborstelend verleiden



kerima ellouise ©

ruïne van een scène

maar dit alles
en alle reden
zijn in de werkelijkheid
verzonnen

de luchtkastelen
staan met lege handen
in de kast

een zandsculptuur
geeft antwoord

wanneer een scherf
uit de toren valt



kerima ellouise ©

foto kerima ellouise ©

ik werp een steen in het heelal

de sterren zijn moe
ze vallen een voor een
mijn dromen uit

ik ga niet meer naar binnen
en verberg het heelal
in mijn lichaam

daar kan ik in het zwijgen
alleen zijn, de dood laten sterven
tegen muren van steen

woorden verbranden, het rouwbeklag
en de verzen die jij met grenzen
overschreven hebt

om de liefde te verliezen
en uiteindelijk

de sterren te doden




kerima ellouise ©

 tekening kerima ellouise
 



©

de taal die we zochten

is er nog een zin, een samengesteld woord,
dat groter is dan de schaduw
van een verloren liefde

waarin kraaien zichzelf kwijt willen
rondom hun eigen gekrijs vallen, altijd maar verder
wanneer de bangste dromen beginnen

is er nog iets, evenveel als een vroeger vertrouwen,
dat in ons hart past, nooit hoeft achter te blijven
met een vermomming, bespeeld door oogleden van de tijd

en als de woorden zich dan strekken
bovenop het puin van zwartverblinde vleugels
zijn wij dan bestand tegen de tijdloosheid



kerima ellouise ©

 foto: beeldentuin Dehullu

een golf en een gedachte

alles laten wij achter
het spreken, het luisteren, het lichaam
ongenezen

een vleugelslag, losgelaten
in het zonlicht

dubbel zo lief

nu jij nog een keer
langs onze wangen streelde

zonder bezit

*

'bidden is onderdak zoeken'
vertelt een stem

wij wonen voortaan
in jouw schaterlach
.


kerima ellouise ©


voor C.

de laatste kleuren

mijn opa's heb ik nooit gekend
en het doodsgezicht van mijn oma in de grauwe bedstee
is nooit heengegaan

wanneer lopen we langs het afscheid;
de slaap die blijft als een roos
op een steen gebeiteld

het noodlot al in kinderhanden
die nog geen zwaarte kennen, zoals het morgenlicht
dat in alle eenvoud een schaduw tekent

de dood wordt een dialoog met loerende ogen
kruipt omhoog langs wind en werkelijke dagen

dagen die jou schoonheid leenden
immer met de glimlach van jouw blijspel

ik hoor je nog 'the end' schateren


kerima ellouise©
*

RIP J.C.

tot het daglicht

er is geruis
in de vervaging van het leven

ik wacht nog wat, wil
het ongrijpbare eruit tillen
om het in glas te blazen

even breekbaar
hoe wij spreken


kerima ellouise ©

foto beeldentuin Dehullu

meestal op donderdag

Ik heb hem Harry genoemd.
Al een hele tijd geleden. Harry is een boom.
Geregeld ga ik hem bezoeken.
Zijn schaduwen laten zich vaak gaan
in wisselend zwart. Soms duiken ze diep
in de tijd. Dan ga ik op een steen liggen en wacht.
Volgens Goethe kan je in en met iemand leven.
Maar vaak gaat dat niet samen en baart ieder
zijn eigen lijden, zijn eigen bast.
Zo drijven Harry en ik heen en weer, soms onbereikbaar,
te ver om elkaar te herkennen.
Het is niet makkelijk om het ontbrekende
uit andere seizoenen te vinden, al zal het misschien
net dat stukje zijn dat verbindt.
Morgen ga ik weer naar Harry. Midden in het bos.
Of ga ik naar mezelf ?



kerima ellouise ©


Illustratie: kunstenaar Andreas Kuhnlein
                 beeldentuin Dehullu

het afscheid is sterker

ik lever me niet meer over
aan woorden
ze blijven onbekend, onafgerond
ook al noem ik je liefste

en als je me vraagt waarom
in gebarentaal of in steen
zal ik zeggen dat alles zich
naar binnen wenst

het geluid
van morgen dat, bovenop een heuvel
de vergankelijkheid balsemt

het hart wikkelt in een vochtige schelp van linnen
wanneer jouw echo wordt verwekt
door de wind

door de wind, mijn liefste
door de roze, roze avondwind


kerima ellouise ©


Illustratie: schilderij Heide Renier

zoals zij in de ochtend

ik waai en waai
verblijf tussen spiegels van hoop
en horizon; het veld waarop
wolken verder drijven

traag vliezend in het bestaan

mijn lot vloeit uit
in zeebelopen vloed, kartelt
randen waar mensen staren
naar diepe zin

aangekruist door hongerigen

hoe zou mijn stem zijn
in tegenwoordige tijd

spraakverwarrend door de jaren
die nog doodgeboren gedichten dragen

ik waai en waai
rondom roerloosheid



foto - gedicht: 
 kerima ellouise©

onmacht en verder niets

ik voel me vreemd
een vreemdeling tussen bekende huizen
die uiteen wijken, zo groot zijn als het leven zelf

er is iets veranderd in mij, alsof ik iets verloren heb
een uitgebeend woord of een zware sleutelbos
waarvan de roest ouder is dan de waarheid

overgeleverd aan een lijf zonder beeld
en gebroken bestaansrecht

het is niet goed om te weten
maar ik wil de huizen in stukken breken 
en de ramen tussen de werkelijkheid gooien

 

kerima ellouise ©

zie ookhttp://www.youtube.com/watch?v=idu6U9F_gcs

Illustratie: kunstwerk Marcel Dekoning ©

over de bloem in mijn hoofd

ik droom de paardenbloemen
tot zon
draai blad per blad
naar het licht

een beetje schuin
in de wind

het is geen dag 
van steen vandaag, niets lijkt
vreemd of in zichzelf

al hoor ik het raadsel van de stilte
en de speelbal waardoor ik Van Gogh ben
in het diepst van mijn gedachten



kerima ellouise ©

Meer dan een gezicht

men hoort het niet
wanneer hij vliegt over veld en vijver:
een vlucht
in een enkele lijn of wat achterblijft
op een gezicht, soms verward

en veel meer dan een zoektocht
in ogen

expressie als pure poëzie 
die hij doorgeeft aan hen die het gelaat 
van kunst willen vinden

binnendringen in zijn droom; 

waar hij doolt langs twijgenlicht, 
als bomen ruist, blauw 
dan weer regenzwaar

in een stroom van melancholie
meanderend door de dichterlijkheid
van zijn schildershand


kerima ellouise ©




* Opgedragen aan Marcel Dekoning
naar aanleiding van zijn vernissage op 16 juni 2012


Zie ook: http://www.youtube.com/watch?v=hsvjkmp4D6k

Illustratie: Portret geschilderd door Marcel Dekoning

al meer dan een leven geleden

er is een stilte in mij
die ik nimmer heb kunnen 
verklaren

daarom moet ik je vragen
of je mijn lichaam wil verlaten

maar voor we afscheid nemen
en het verdriet van de wolken drinken
wil ik nog één maal met jou
naakt voor de spiegel staan

schitteren binnenin
om doodgewone dingen, om de vogels
die in de bolster van mijn buik hebben gevlogen

om de duinen
die nog zachter klinken dan de lelietjes-van-dalen
langs een witte watersteen


de dag vertrok en liet een vers achter

niemand kan de dood verdragen
zonder het leven te beminnen

nog verder dan voor ogen




kerima ellouise ©

 

zie ook: http://www.youtube.com/watch?v=f8PZLAJmK6E

uit het nest van de cirkel

ik eindig in een cirkel
naaktvoetig
en wit in letters gedoopt

'halt' roep ik
deze lijn is eindig
hier wacht ik op mezelf
tussen alle mensen

waar ben ik gebleven
ooit ben ik kind geweest

jij noemde me zo
en ik mocht in je armen slapen
als een deel van het deelbare

waar is boven, waar is beneden
waarom houd je niet van me

ik stop op het punt
van voorbestemdheid

en herteken de ronding
met precieze gebaren



kerima ellouise ©



Illustratie: 'doorzichtig', kunstenaar John Spek

splinters van tijd

ik schreeuw luidkeels in de stilte
op een kale, verlaten plek neemt hij 
mijn stem over

weet hij waarom ik huil
waarom het vuur van de zomer mij ontvalt
in ieder woord dat ik leerde

en dat nu onverdraaglijk door schaduwen
gevoed wordt

door handen die mij tegen de nacht
aandrukken, gezichten die voorbijkomen, vastgehaakt
aan begin en einde

en alles daar buiten

als een steen
onzichtbaar in een echo 
geworpen



kerima ellouise ©

rondom 't volmaakte

het doet er niet toe
maar het klinkt als water
zei je
toen je mijn gedicht vasthield

jouw vingers lispelden golven over me heen
reikend tot aan de zee, met de nacht vertrouwd

en op dat moment
terwijl jij voet zette, wind werd onder vleugels
dreven we mee

naar het land dat in ons was

buiten adem, in alles wat er wel toe doet



kerima ellouise ©
.


Zie ook:http://www.youtube.com/wa...wqgIfkFV2_3VmVBI9hLoWg&index=1

Illustratie: kunstenares Heide Renier: aquarel op zeer zwaar papier (76 cm op 56 cm)

opvallend rond

de stilte spreekt in de verwrongen armen
van het ven; ik verzet mij niet
het is een soort afscheid, een knetteren
zonder geluid dat vuisten schept uit het water

ik wil luisteren en laat de oever over zichzelf buigen
herhaal mijn en jouw naam tot maanverloren vlecht
en wacht, wegrimpelend, op een vonk

waardoor zintuigen weer gaan glanzen; 
rood, in een nooit uitgewaaide hoogte

 

kerima ellouise ©

waarheen wij ook gaan

het is beslist
ik treed in het huwelijk

de dag geeft ons zijn zegen
terwijl een vogel zich vasthecht aan de zee
en krijst tegen het wegglijdend water

wij houden onze adem in
en willen de spiegel van de maan als getuige
waarin wij vloeibaar kunnen dromen

al dansend, rond en rond

met zwarte of gele vruchten op het hoofd
en vuurtorens vol knipperend zout

het is beslist
bij het verstrengelde licht

ik huw de nacht 
onder een tijdloze cirkel



kerima ellouise ©