uit een ander seizoen

een doodstille schelp

toen ik nog kind was
tilde ik de zee op

alles lag stil, alles was groots

de mooiste kleuren bogen hun rug
naar de overkant; daar ergens lag Engeland,
Ivanhoe en een leeuwenhart

ik sleepte rivieren mee, legde me neer
tussen kussentjes van duinen en koortsachtige
jongens

hoorde het klapwiekend lichaamgeklater
van de horizon, klaarwakkere sterren dansten
met me mee

er was tijd en licht genoeg

kerima ellouise ©

levensgroot

het is zo'n ding waar je nooit zeker van bent
dat nooit zeker kan zijn
het dwaalt langs straten, overdag
of in de late avond

het schurkt tegen een boom
zoals een hond die vlooien heeft
en smeekt om gestreeld te worden

het bewierookt boeken
over de ondergang; grijze kleding
en een doorstreepte hemel

het kruipt onder kaarslicht
omdat het de regen niet kan vergeten, de kus
die nooit achtergelaten werd

het beschrijft de lezer
op de bodem van verzen
hij kerft zijn naam

slechts één enkele naam

kerima ellouise ©

Illustratie: kunstenaar onbekend

de komst van het verdwijnen

de toekomst gesloten
van dit oude uur waarin de avond
zich niet hoeden laat

ik faal opnieuw, twee of driemaal
rond mijn ogen, trek een kring van mist
rond een lege stoel

en leg mijn oor te luisteren
op mezelf

in dit tijdelijk, papieren huis;
de blik gedwongen, zo dichtbij

kerima ellouise ©

kunstenaar onbekend

Franse greep

alsof het werkelijk is
de wereld open, nog groter dan
waarin ik lig,
opgaand in estafette,
traag van verlossing, van hals
naar borst naar buik naar benen

de sprong omhoog
en dan jouw armen, 'n explosie van ogen,
niets te willen zijn, nog meer in overgave

en dat wij dat zeggen
drijven naar een verhaal
dat op ons lijkt

't is met liefde
en dan die stilte, streel jij
over mijn huid

kerima ellouise ©

ik hoor het graven van de winter

in gemeten passen
ligt het geluid van het verleden

ik leg ze tussen jou en mij, ’t gehuil
bleef in de afstand bewaard

en nu ik te oud
voor toekomst word
duidelijk en doodstil

vraag je
of ik mezelf wil verlaten;
de duur onuitgeschreven

maar wil je mij dan vasthouden
nog voor de winter verminkt

het leven of dat wat als zodanig klinkt

kerima ellouise ©

de klaagzang van het noorderraam

ontwaakt telkens weer de roos, bovenop
het gebundeld verdriet, of is het de spiegel,
gekarteld door vrees, die zich een illusie verbeeldt
in een ontoegankelijke ochtend

en als het dan toch tederheid zou zijn
al was het maar voor een poos, waar
ben ik dan gebleven in het hart
van een bruidstenen winter

die pronkt met bloemen als een desolaat
gezang langs het raam, dichtvriezend
om de tijd af te sluiten

ik neurie nog even in het wak van de spiegel
en duik doorheen de kortste dag

kerima ellouise ©

jaaroverzicht

vaarwel, zei ik tegen de stilte
van enkel houden van kan ik niet leven
ik ben genoodzaakt om terug te gaan naar het overleven
en de stilte antwoordde: zoek niet langer meer;
keer niet om naar de uitgedroogde weg, loop naar me toe
al is de steen nog zo koud, je vindt me eeuwig binnenin
de nacht zal met je meegaan

en zo droegen de dagen;
het vluchten tussen zinnen
wanneer woorden smeekten om ogen
of om ergens te beginnen, niets liet los
in deze voortplanting van mens en jaar

misschien ben ik het zelf vergeten van hand
tot mond, de aanwezigheid van waarde, wederom
en heb ik dertien cijfers nodig om te vertrouwen
voor immer, immer afwezig

kerima ellouise ©

elkander

ik blaas naar een wens

geen beter vriend
dan dit

vingers en vertroosting

één voor één
gloeien lichtjes, omhoog geheven
naar voorwaarts

naar alles dat leven is
in verbinding

met hetzelfde raam
waaruit wij verlangen

kerima ellouise ©

en zo de draad

een spin nestelt zich in de kerstboom
het lijkt alsof het web oud licht vangt, verstard
zoals de naalden in dagen van onbehagen

ik wil het huis ontvluchten, niets meer zijn
van al wat dichterbij komt, onverteerbaar
in schalen van vergeving waarin kaarsen
tot vlakte zjjn vergaan

de spin baart verder
tot in elke hoek van de kamer

kerima ellouise ©

zeezicht

uit de toekomst geplukt

vanop een afstand zie ik jou, je zit naast mij
ik weet niet hoe dit komt en of het zo zal zijn

misschien zijn we zacht voor elkaar, bouw je
kasteel na kasteel, rusten we uit in het zand,
adem jij jezelf in mij

en met iets van een teken, mag het een droom zijn,
vallen we uit de eenzaamheid, spoelt de zee
een woning en woorden waarin we blootsvoets
kunnen rennen, onomkeerbaar van huid

ik loop ons voorbij, zie meer vloed dan ik hoor
wij geven geen antwoord wanneer mijn handen
hoger reiken dan de zon

kerima ellouise ©

geheel het leven

kan je alles betasten
zoals een blij vers
of een gebroken vijver
waarin woorden zijn verdronken

het fluitje van de winter
dat met stille tonen
de brok in mijn keel overneemt

kan je
wanneer ik huil
en de dag te donker is
jouw hand leggen op de mijne

tot leven brengen

zonder wijzer en woorden worden
mij tegemoet

in een witte winterochtend
en de schroom van kleine sterren

het haar strijken
uit mijn binnenwaarts gericht gezicht

 

kerima ellouise ©

 

 

kringloop van schaduwen

dat het steeds minder wordt;
het kind dat zoekt naar dunne plekken
en de afbeelding van het licht, hoe het
om een glimlach weent, als vreemde, ongezien

dat het steeds meer wordt
in een beheerste vorm; grachten vol gedachten,
bovenop de stilte van het alledaagse en hoe het
tenslotte zal weten dat het schrijven moet
omdat gesproken woorden achterblijven in muren
en er nauwelijks wind is

en hoe het, haast mensenschuw, doodvermoeid,
de dagen laat regenen op afzondering

hier, nu, met de kleren op de stoel en het plakkerig zand
van kastelen in het hoofd

Het zien van jou

Verlegen komt ze naar me toe.
Met een helder stemmetje, zegt ze:
"Vandaag durf ik je hond strelen".
Alsof de hond weet heeft van haar broosheid,
gaat hij zachtjes op haar schaduw liggen.
Een handje verdwijnt in de zwarte vacht
terwijl haar ogen blauw worden.
“Ik had ook een hond maar die is dood”.
Waarop ze meteen vervolgt: "Mijn mama ook”.

Ik zie een blad geluidloos neervallen.
Ik geef haar mijn hand.
Er moet meer zijn, toch.

*

Hoe het einde speurt
naar vlinders, vinders van uren.
Zo ook de woorden in die ene dag,
uit een trilling gekregen.

Misschien schenkt de dood iets,
meer dan het leven
dat in letters getwijfeld
een dak zoekt,
zoals bloemen van de aarde
en van kleiner licht
dan kaarsen.

kerima ellouise ©

 

 

 

compilatie en schuld

de waarheid

stoot zich telkens
aan dezelfde steen
hoe schuldig kan je zijn
aan onschuld, vraag ik me af
of is het de som van dingen
die aan het eind van de leugen wacht
glazen waterlelieknoppen verdragen geen stenen
ook niet op blauwe, bevroren lippen van sprookjes



de wereld

krimpt koud in uitgedoofde handen
wanneer je vloekt om wat er geleden wordt
jij tiert refreinen van rotzooi bij elkaar, bespot
de eeuwigheid der dingen
zoals het slapen met jou
waar ik mij als golven droom, mij waag
op vleugels van een meeuw
die zich kleedt met zee en lapjes duinen
krimp, krijs, verwens desnoods
maar neem me mijn wereld niet af;
ik wil niet weten, geen leven breken
zolang wij toekomst zijn


wij

zijn een vierkante millimeter
misschien een vreemd kleinood
dat uiteindelijk verliest en vergeet
de trouw aan het allerkleinste

kerima ellouise ©

ik was een kind

het is stil
alsof bij iedere sneeuwvlok
een nieuwe schaduw valt

jij zit schuin tegenover mij
het brengt een soort triestheid
in de kamer

we bewegen steeds dieper in de winter
nauwelijks meer dan een ongecirkeld woord

dat in de waanzin van de wind
onbekende richtingen op vingers telt

onophoudelijk, voorbij als suikerspinnenwolken
waarin ik afwezig ben

ik sta op
de avond scheurt open
in iedere beweging

kerima ellouise ©

Illustratie: beelden in Gees, 2012

.

verborgen

ik aanvaard de reis
naar winter, er is maar één richting
en misschien alles wat ik wens

de kamer blijft binnen terwijl daken
voorbijtrekken, uit ieder huis een adem ruist
en dan de slaap hervat

welke naam zal ik geven aan het kind dat aan iedere deur
vragen stelt, over spiegels glijdt, half in het huis en enkele seconden later, half in vlokken

die ik, zonder bezeren, wil uitvouwen tot een zachte bloem
of een sneeuwengel in het allermooiste van de nacht

voor haar, eens zo open,
zodat ze weet dat de reis niet tevergeefs was

kerima ellouise  ©

Illustratie: beeldige wandeling, Blankenberge, 2011