Zaterdag 27 februari 2010
tekstje: droefje droef
Droefje Droef was een heel klein kereltje. Hij woonde al jaren onder het gebarsten theekopje
van tante Pollientje. Ze had een ietwat scheefgezakte antieke kast in de achterkamer,
waar ze nog nauwelijks kwam. Vroeger maakte ze iedere dag een praatje met Droefje Droef.
ALhoewel hij toen niet verdrietig was. De avonturen die hij met haar beleefd had, waren onvergetelijk. Voor hem toch....
Hij keek vanop het eerste schap naar beneden, naar de tafel en meteen begon Droefje Droef
te glimlachen. Zo breed dat zijn puntoortjes begonnen te trillen.
Hij ziet haar weer woest zwaaien met de kachelpook, toen ze Pol Piraat was
"Schip ahoi, schip ahoi'", brult ze de golven luid toe met de kachelpook in haar hand.
Droefje Droef roept meteen.
"Ahoi Pol Piraat, Schatten in zicht'". En de tafel, het enige overblijvende wrakstuk, protesteert
wanneer ze woest heen en weer zwaait met haar 'zwaard'. Maar na een verwoede poging om de Zeilstoel, een broos en licht schip, vanuit het kraaiennest te enteren, hoort Droefje
een luid gekraak.
Pardoes valt Pol Piraat van haar gekapseisd vlot af, de benen kaarsrecht omhoog.
Hij hoort haar nog steeds schaterlachen. Dat was na een bezoekje aan de oogarts.
Of die ene keer dat ze de kamer kwam vegen. Pollientje had een nieuwe bezem gekocht
bij Tinus Veegsteel, de enige bezemmaker in het dorp....
Zij had hem eens toegefluisterd, al vele jaren geleden, dat als Tinus naar haar keek, vlindertjes begonnen te kietelen in haar buik. Zijn ogen waren net zo diepblauw als de vlinders zelf. Ze had zelf geen idee hoe haar ogen dan speelden met haar glimlach.
Met een diepe zucht gaat Droefje Droef op de rand zitten van het schap. Ja, zij en haar bezem waren onafscheidelijk.
Met een uitgeholde peper op haar neus en de zwarte poetsdoek op haar hoofd kraaide ze dan met hese stem: 'vlucht, gij boze stofwezens, vlucht in de kleinste kieren van het Vuilwoud'.
"Lalalacramissima, Lalamissimozo".
Maar de inwoners van Vlokjesland waren een dapper volk en hielden stand tegen haar toverspreuk. Heel stil dribbelden ze dan heen en weer op hun kromme beentjes. Ach, ze was zo'n aardige heks dat ze voor haar iedere dag in een lichtstraal dansten.
Een traan drupt op de grond van Droefje Droef...
kerima ellouise ©
van tante Pollientje. Ze had een ietwat scheefgezakte antieke kast in de achterkamer,
waar ze nog nauwelijks kwam. Vroeger maakte ze iedere dag een praatje met Droefje Droef.
ALhoewel hij toen niet verdrietig was. De avonturen die hij met haar beleefd had, waren onvergetelijk. Voor hem toch....
Hij keek vanop het eerste schap naar beneden, naar de tafel en meteen begon Droefje Droef
te glimlachen. Zo breed dat zijn puntoortjes begonnen te trillen.
Hij ziet haar weer woest zwaaien met de kachelpook, toen ze Pol Piraat was
"Schip ahoi, schip ahoi'", brult ze de golven luid toe met de kachelpook in haar hand.
Droefje Droef roept meteen.
"Ahoi Pol Piraat, Schatten in zicht'". En de tafel, het enige overblijvende wrakstuk, protesteert
wanneer ze woest heen en weer zwaait met haar 'zwaard'. Maar na een verwoede poging om de Zeilstoel, een broos en licht schip, vanuit het kraaiennest te enteren, hoort Droefje
een luid gekraak.
Pardoes valt Pol Piraat van haar gekapseisd vlot af, de benen kaarsrecht omhoog.
Hij hoort haar nog steeds schaterlachen. Dat was na een bezoekje aan de oogarts.
Of die ene keer dat ze de kamer kwam vegen. Pollientje had een nieuwe bezem gekocht
bij Tinus Veegsteel, de enige bezemmaker in het dorp....
Zij had hem eens toegefluisterd, al vele jaren geleden, dat als Tinus naar haar keek, vlindertjes begonnen te kietelen in haar buik. Zijn ogen waren net zo diepblauw als de vlinders zelf. Ze had zelf geen idee hoe haar ogen dan speelden met haar glimlach.
Met een diepe zucht gaat Droefje Droef op de rand zitten van het schap. Ja, zij en haar bezem waren onafscheidelijk.
Met een uitgeholde peper op haar neus en de zwarte poetsdoek op haar hoofd kraaide ze dan met hese stem: 'vlucht, gij boze stofwezens, vlucht in de kleinste kieren van het Vuilwoud'.
"Lalalacramissima, Lalamissimozo".
Maar de inwoners van Vlokjesland waren een dapper volk en hielden stand tegen haar toverspreuk. Heel stil dribbelden ze dan heen en weer op hun kromme beentjes. Ach, ze was zo'n aardige heks dat ze voor haar iedere dag in een lichtstraal dansten.
Een traan drupt op de grond van Droefje Droef...
kerima ellouise ©
