kerima ellouise : woorden in wind
Herkent u de glimlach
wanneer een gedicht opent
als raakte het de hemel
in een zucht en met
rood doorweven
treur dan niet om herfst
of wind die aan de winter tast
sluier schaduwen met stemmen van de zee
of laat rozen zweven, in het zonlicht spiegelen
u hebt immers uw zielenkracht gevonden
omhoog, omlaag, als trillende vleugels
stil gefluisterd in het bloemenblad
van uw ontvangend lezen
kerima ellouise ©
wat doet het er nog toe
al wat ik in jou
niet meer ben
speelt onbegrepen verder
in mijn dromen
ik draal iedere dag
in het herinneringslicht
terwijl jij de koude wind verzamelt
en de gaten in het raam
zelfs het weer vlucht
voor de vragen
nog open in vreemde pijn
er blijft niets meer
over in de vertespiegel
of van de toekomst
morgen nabij
kerima ellouise ©
Dat lieve woord
dat lieve woordjarig, de dromen in het gras
en hoe ze bloeien terwijl
de wolken slapen
het is mooi weer
wanneer ik ze wil proeven
de vruchten in een plof
ik wandel traag en met jou
leg zacht je schaduw
op de ochtend neer
het is een vlinder
naast je schouder, vier zomers
in de dag van morgen
de zon zo hoog in de lucht
--------------
opgedragen aan Corrie
kerima ellouise ©
De maan op overschot
de maan op overschot
diep, zeer diep
buig ik over treurigheid
grondloos in de troonzaal
van tijd
het is het oude liedje
dat ik hoor
schrapend langs
de onbereikbaarheid
van liefde, de dronken taal
doordrongen in eigen huid
de nacht aarzelt door
de rauwe liefkozing die
aan handen blijft kleven
mijn vingers wijzen nog naar de maan
maar de graver snakt naar dood
en danst de laatste wals met mij
kerima ellouise ©
AlsofAlsof
ze
zeggen zo vaak
van de doden niets dan goeds
dan ga ik je vast
na het sterven
liefhebben
alleen
weet ik nog niet
of het jouw of mijn dood wordt
kerima ellouise ©
Duikend naar de diepte
wie heeft jou lief
als je het daglicht klauwt
met ongetemde slagen
als je knaagt
aan blootgelegde schedels
in het land van schaduwgras
je misleidt de dood
hoog in het zuiden
verstilt de aarde naderbij
grijpt breed de blauwe lucht
wijd uitgestrekt in ‘t zweven
volg de wind, volg je vleugels
in het dalen van de dag
vlieg, volg je kreten
vlieg waardig
vrij
kerima ellouise ©
Niet verdwenen
geloof ik je
in vellen vol waarheid
want nooit sprak je
de woorden van de
gestorven dichter
ik zag met jouw ogen
zonder om te kijken
naar het kind dat een
maanliedje fluisterde
langs mijn dood
de bloemen leegzoog
van de lente
tot de winter viel
uit de nachtschade
van die ene avond
toen ik stierf na
het vellen van je vonnis
en het kind herkende
naast mijn onverwoorde graf
kerima ellouise ©
de beeldhouwer
bron foto : www.teunveldman.com/.../pagina/enkel_blad.htm
als woorden op water
lees ik van jou van iemand
de naam het spreken
de verbinding naar heimwee
het blad naar golven
het hoofd wat scheef
in een lichtgebaar
van voet naar hals
het tillen het dalen
de houdgreep van gisteren
van vlucht naar aarde
de hand in je haren
gedachten dicht
van ziel naar adem
de stilte glijdt
langs rustende jaren
lees ik jou van mij
een glimlach op huid
van jou van iemand
in ogen ik huil
kerima ellouise ©
in handen van zandboodschap
ik draag
dit gedicht
in stilte
als woning ongeschikt
door scheefgroei
leunen woorden
tegen de tafel
waaraan ik bid
geef mij stenen lippen
of breek het spiegelglas
de dood kan geen daken vlechten
met gebroken zwaluwveren
kerima ellouise ©
een beetje hoger
een beetje hoger
meer dan wat je vroeg
wil ik zijn. vandaag
in een beweging
naar morgen
adem je Mahler of
ik bij je was. gisteren
een beetje gek
wist ik het weten
minder. wil ik van
je weten
het antwoord in
een wolkje. dichter
naar je toe
zag je me wenen
in een druppel. meer
dan wat je vroeg
gisteren. wil ik zijn
vandaag
een beetje lief
eigen wijs
van jou
kerima ellouise ©
toen ik zei, ik heb je lieftoen ik zei, ik heb je lief
steeds dieper
beweegt de tijd
het gedicht in mij
verder reikend
dan het hobbelige spoor
op mijn hand
ik bekleed
witte vlakken
met eindeloos geduld
terwijl het licht
de trouwe minnaar
in naamloze ogen vangt
mijn stem raakt de nacht
sneeuwt sterren uit hun lange baan
toch
laat ik hem vreemd
in mijn adem bewegen
en wanneer de lucht
donker vertrekt naar een gebed
zonder einde
vertel ik god over dit gedicht
kerima ellouise ©
vingers op glasvingers op glas
ik heb een raam zonder sterren
of zonder enige waarde
van jou tot mij
en woorden, woorden
om te vertellen
dat wat ik ben
niet meer is
tussen steen en wolken
vond je mijn naam om m’n ziel
te overtuigen
de vorm van
een open zicht
en diep zo diep
breken vingers
de zomer alvorens
die in mij kon dringen
en leeg zo leeg
wieg ik mijn niet-zijn
opnieuw
kerima ellouise ©