kerima ellouise : woorden in wind
mantelzwaar
mantelzwaarik leg mijn vleugels stil;het praten, moe, verzwijgtde lage vluchtnaar rouween appelboom, vol van schaduw,schudt druppelsop de nachtwanneer mijn huid,nog wit omrand, bogen
vouwt omheen de tijdik zie jouw naamin het gras geschrevenhoe bladeren vallen,bruin en roodmijn stem kentslechts het schreeuwen,zwart, in vlagen van de dood
kerima ellouise ©
herfstgeluid (haiku)
herfstgeluid
op winterblaadjes
knarsen late voetstappen
van de notelaar
kerima ellouise ©
intrede (haiku)
intrede
luidende kapellegt echoënde stilte
op polderdijken
kerima ellouise ©
woorden van licht
de zee droomt het landschap
het neerleggen op mij
de rust, het keren
de kleine verzen
dwalen mag ik
licht boven licht
op blote voeten
het zachte praten
op en neer van
volmaakte ogen
het zuiden, jouw ziel
teder het voelen
de warme buik
van duinen en gras
de zon spoelt aan
in ’t stijgende water
zo onvertaalbaar
heb ik je lief
ik laat niet los
ook niet het zwijgen
* foto : Robin ©
zee-rozen-strik
zee-rozen-strikhet beelddat met mijnaar zee staarten schelpjes raaptdraagt jouw naam;anders dan de mijnehet begon met zon en lichtop woorden, het eerstewaarin soms wat verdriet zatzoals de oprechte wind meteen lichaam rond manenhet bracht ons samenver weg, van het laatstenog onbestaandin de golving van mééren duizend dagen blauwik ruik de meeuwenhet zand zingt helder:geluk en alle wensenvoor jouopgedragen aan Corrie
kerima ellouise©
slechts deze woorden nog
Giorgio de Chirico,
slechts deze woorden nogik heb woorden vermoordgrootse woordener stonden muren rondik pleegde aanslag na aanslagkort en heftig, temidden vande dag of de nachteen potloodkrabbelwerd een grijnzen, de dooduitgeschreven in schaduwzijdenen toen ik op een ochtendvoorbij de zon liepzag ik niemandbestaanik kreeg een vreemd gezichtmet grote, zwarte gatenen alles werd nietigin de margelag mijn schedelwaarmee ik morgen had vermoord
kerima ellouise ©
bekentenisbekentenis
vingers volzwarte vlekken tikken
de vloedgolf op mijn lijf
dwingen tot woorden
en verdraaide schaduwen
onder een bewolkte lucht
ik zink
naadloos van dag naar nacht
wanneer honderd ogen van de zee
mij verdoven
met ijzige koude
als gehuil van stilte
het is niet jouw tijd
die me alles vertelt
noch de adem van het scherpe water
het is de bekentenis in de wind
geen woorden van kamer tot kamer
kerima ellouise ©
de ogen dichtde ogen dicht
ze zag hoe schaamte
de lakens bedekte met een bleke blos
alsof haar buik nooit zou baren en enkel
prooi werd van de zwartste nacht
al wat ze kon zien, de woorden
te klein, werd wind en vreemd uitgespreid
zonder bedaren
en op het harde gras, waar geen mens
meer keek, brak elke maan
in het schommelen, stil
de zonde bevroor
in het boomzwijgen van winter
en op wangen van het erfelijk daglicht
kerima ellouise ©
gefluister
gefluisterkom terugjij kleine vlinderkom terug uit de vertede manen zijn doodzoals het dansend lichaamin mijn dichtersdroomverstild, afwezigde wind vergeten inde graven rondom mijben je daar, mijn vlinderof twijfel je nogdoor de kus die ik je gafslaperig, de avondgoddiegene die nog wenen moetom het antwoord van de sterrenglijd omlaag, jij witte vlinderen zing nog een onsterflijk wiegelied
kerima ellouise ©
het late uur
tot aan de horizon
tot aan de horizonmisschienzal ik morgen stervenof overmorgenjouw zuchtjouw zucht alleenzal mijn gedachten omsluitenals een zorgeloos gebedwanneervogels uit mijn ogenzullen voorbijtrekken naar het wateruit de zeede zee die steeds kleiner wordtom mijn handen tewiegenzal zachtin een ademtochtlangs mijn borsten glijdenen wanneer een duinzich zal oprichten na mijn dooddenk dandenk dan onderwegdat ik in jouw wandeling heb geloofd
kerima ellouise ©foto : Robin ©
't huilt
‘t huilthet licht beroerten hoe onvolgroeid was ikhet dromende kinder werd gespeeld, gekneed, gevormdonder de schaduwvan witteonderklerenhet schreeuwthet beeld in mijverdwenen toen ik wilde huilenom de pijn die ongetwijfeld komen zouer was niets meer dan lichaamen een volle, vuurvluchtende maan
kerima ellouise ©
onder rozen van licht
onder rozen van lichtkomlaat me nog eenmaal bewegenonder boomtakken van lichten woorden van wateruit golven ontstaanzoals het kind, in bloemen gehulden blauwe zee in zijn ziel omslotenkomlaat me nog eenmaal opgaanals bladeren in de wind, je vochtige monden wat de maan heeft geschrevenik denk aan vroeger , de vogelsonsterflijk voor later
kerima ellouise ©
Sarah
naar de wildernis
naar de wildernisik wachten sleep mijn buiktot in de dageraaden met je woning nog net nietvoorbij de dood, verhuist ook de morgenvoorgoedde wildernis en de verscheurde vogelsvan onverschilligheiddagen gaan heenen tijd is kortweet je nog, liefdeen een kinderhandik slaap niet meerweet je nog, liefdein een wieg
kerima ellouise ©
naamloos
naamloosmijn mantel sleept de stilte meein slordig zwart, meebuigendop de rand van je nagelik heb de dag niet gehoorden de nacht wijzigt nietsook niet de dubbele huidmijn woorden te korthet vlees te rauwom te dragen op je borstjij vreet je vol met splintersen wormen uit mijn monddie me hongerloos totzwijgen brengenik moet, gebukt,jouw harde buik raden
kerima ellouise ©
ademnood
ademnood
luchtledig
ventileer ik de kamers
van mijn zwijgen
het zal stil zijn
het is vandaag
dat woorden sterven
zo lijkt de nacht
ik schrijf: licht
zwart-wit
het geweten brandt
en de wereld dicht
tot hij niet meer
dichten kan
kerima ellouise ©