schemerrook

-het zal nooit meer hetzelfde zijn-

ik probeerde
de stem te ontvreemden,
dichter bij mijn hart

maar alles was al gezegd

voor mijn raam
dekten schemer en rook
de avond toe

alsof het een simpel gebeuren was

van één, alleen

kerima ellouise ©

achter de bocht van vloed

wij zochten regels
die we ademen konden
een waanzinnige liefde om

afstand te dragen, ons staande
te houden in elkaars lichaam, en uit

zoals de slaap van vogels naar zee
die nooit afscheid nemen van poëzie
van zon en uur, almaar meer

hoe verzonnen wij de echtheid
het ruiken van de duinen, de vele manieren
van gemis en hoe je het litteken op mijn wang
uit verlangen liet bestaan

wij zochten woorden die wij niet vonden
het laatste van elkaar

kerima ellouise ©

raamvers

en de pijn
wat doen we met de pijn
generfd tot in de muren van dit huis

het lijkt alsof wij nooit bestonden
en misschien moeten wij het maar zo laten

of zal ik langs de ramen gaan
en dichters vragen

maar vragen zijn
vervelend en dichters houden niet

antwoorden
waarin dromen zinloos ijlen omdat moeder of vader
enkel in steen sprak

en nooit een bloem beschreef
op het ontvederd zaad

dus wat doen we met de pijn
deze pijn, deze dood

kerima ellouise ©

lege stoelen

het licht heeft zich bevrijd
en heeft mij een volle schaduw nagelaten
ik zou je kunnen vragen
hoe het is
om op papier in duisternis
te verblijven

jouw tegenspraak is zwak
ook van het lot dat dwarrelt
rond woorden van eindeloze eenzaamheid

die dode vlinders begraven
achter het roestig hek dat niemand aanraken wil

behalve de nacht
immer de nacht

hij beroert met zijn lippen
de vleugels

het sterven in schaduw
is hem onbekend

hoe zou het zijn

kerima ellouise ©

herfst is niet de reden

zij vertelde over de zwaarte van het huishouden
over het 's nachts wakker schrikken
van zonderlinge vragen
sommige gevuld met dood;
zelfgedachten
bovenop het andere
dat bedekt werd met het zwijgen

zij vertelde over nachten vol regen
en dat ze het niet erg zou vinden
om uit te vloeien over tafel
in een inktvlek ofzo, gelijkend
op de nacht

zij vertelde, de woorden schoongeblazen,
maar verzweeg dat het huis het houden niet meer hield
en het houden in het huis gestold was

kerima ellouise ©

de incisie van oktober

ik weet nog hoe zij daar stond
met beton in haar handen

hoogzwanger

het snauwen van hem
was geen vergissing

zij staarde voorbij gebalde vuisten
’n gescheurde jurk, stevig
vastgebonden

aan de brokstukken van ’t onmenselijke
tussen modderpoelen en het gehavend huis

gekromd bouwde zij een muur, het gewicht
vol gesis onder geweld
van woorden

zij deelde een kind
op de grond van haar bestaan

ik zag het grauwe licht
om vier uur

kerima ellouise ©

Illustratie: Beelden in Gees 2012, kunstenaar Maria Stams

wanneer bloemen geuren in de nacht

wanneer ik aan jou denk
dan wordt langzaam alles zachter

de muren
de stoel waarop ik zit
de houten tafel

het lijkt alsof ze mee wiegt
met mijn gedachten

de vaas met een enkele bloem
glimlacht naar me
alsof ze weet
dat ik de blaadjes zou willen
afplukken

één voor één

ze hoort het me zeggen
hij houdt van me
hij houdt niet van me
hij houdt van me

net zolang
tot de tafel vol ligt
met rozerood

bladeren die ik in mijn handpalm leg
en die ik zachtjes zoen
één voor één

hij houdt van me

ik neem het boek
leg het open
en plak de bladeren
naast jouw gedicht


Zie ook: http://www.youtube.com/wa...v=IGP4MuwwPuo&feature=youtu.be

kerima ellouise ©

in het huis

al het werkelijke dat ik je gaf
is geworden tot overbodigheid

en nu ik mezelf kleed
met gedempte wind, de uren van herfst
overhoop haal

verliest elk geluid een naam

mijn naam
die als een afgewezen groet
tussen houten lippen hangt

verzwakt
door de duizend splinters
van huiverige gezichten

ik val, onzichtbaar, uit dit geheel
mijn handen te koud
te klein

om vast te houden

kerima ellouise ©

immer aanwezig

rituelen behartigen zijn houvast
als bevestiging van de dag
en avond

het is zijn spel
waar schaduwen niet lijken
te bestaan en hindernissen ontweken worden
door de onmacht van het zien

toon mij dan jouw huilen, jouw lachen
jouw honger
schreeuw ik hem toe

jouw spreken, jouw stem
of de grootte van jouw wereld

laat me zien
waarom zo weinig jou lijkt te raken
en de dag steeds herbegint

in een ondoordringbare omtrek


kerima ellouise ©

Illustratie: beelden in Gees 2012, kunstenaar Hartwig Doden

het onvermogen van het hart

het ene na het andere rouwproces gilt
in wat eens mijn thuis was

alles wacht op een teken van leven
ook jij

het lawaai neemt toe
en toch lijk je op de stilte

ik knik
dezelfde avond nog

en ontvlucht iedere kamer
waarin het zicht op mezelf
ondraaglijk is

kerima ellouise ©

de volheid van een cirkel

ze zijn zo
gelijk verschillend

de dichters in het gedorste avondlicht

het vuur draagt gezichten
soms verborgen in een nachtverhaal

dat dromen stolt
tot onbegrepen stenen
waarop het handschrift rilt en rolt

maar ik hoor ook
kleuren knetteren, gedachten die hangen
als madeliefjes aan een hals

een warme borst
waait nog voorzichtig uit

dan is het stil

iedereen slaapt
behalve de dichters, bijna barstend

verschillend gelijk

kerima ellouise ©

vele dagen, nachtenlang

een wolk snijdt de maan doormidden
de man opent zijn ogen

welk deel van jouw land ken ik,
vraag ik
waaraan ben je gestorven

aan de waarheid, de wind
witgepoederd door de enorme stilte
van de eenzaamheid

ik vraag waar je bent
en voel het afgesneden deel

de kamer is vol gegons
wanneer je me zwijgend ontmoet

we schrikken van het eigen beeld

kerima ellouise ©

regen en ruïne

er is geen loslaten zonder liefde,
zegt de ochtend

terwijl hij met een lemmet
mijn huid opensnijdt

ik leg mezelf te vondeling
op veel te kleine bloemen
samen met het geluid
dat ik liefheb

de avond zal van zwakheid spreken
wanneer ik mijn mond
opensper

om regen zichtbaar te maken 

kerima ellouise ©

Kussengedicht

Wat kunnen,
we zeggen,
van een vlinder?

Het begint,
met een rups,
de cocon ontworsteld.

De vleugels,
worden ontvouwd,
in de zon, als het even kan.

Dan begint,
een onzeker bestaan,
in weer en wind.

Wellicht,
komt het tot
een nieuwe generatie.

Een ding,
is zeker.
Een vlinder is een ouwe rups.
 


Ron Vonk ©


Hartelijk dank Ron voor dit mooie gedicht!

’n dialoogje met de liefde

jouw ogen
wanneer ze mijn wereld
raken

zachter in verbazing, jij mens;
man van duizend dromen

je kleurt me
in het klaverveld, het verlangen
welwillend bevrijd

ik fluit naar herfst
en hoe hij ruist en reikt
naar stille rust

naar de vogel en zijn maatje
die samen het antwoord
voltooien

in de warme ruimte
van hun nest

jij, man
jij gelooft me wanneer ik zeg
dat ik midden in jou
vlieg


kerima ellouise ©



Illustratie: Beelden in Gees 2012, kunstenaar Christien Dutoit

alleen 's nachts

ik nodig olifanten uit
dikbuikig
in cirkels rond mijn lichaam

hoor alles dreunen
op het linoleum van de leegte

wijsvingers breken maanlicht
meedogenloos
in het spoor dat ze achterlaten

slapende kamers
en striemen worden geklemd
tussen slagtanden en een bloedend hart

ik begraaf mezelf
onder aarde en bladeren
en blijf nog even bij de eerste schreeuw
stil


kerima ellouise ©



Illustratie: Beelden in Gees 2012,
kunstenaar Rob van der Ven

aangetast

het huis geraakt langzaam
leeg

op zolder
zoek ik naar woonst

ik luister naar heimwee
en gooi mijn hart overhoop


nog even
en dan word ik een zwerfkei
tussen struikelende schuldvragen
en de tijd



kerima ellouise ©


                             Illustratie: Beelden in Gees 2012, 
                             kunstenaar Marina van der Kooi

overbodige annonce

vrouwelijke stem gezocht
om voor te dragen
tijdens de theatervoorstelling
van het leven

zij moet allerlei vormen
kunnen aannemen;
zoals een glimlach
of het stilliggend licht
op een heuvel

zwijgen als een blad
dat tijdens de herfst ademloos
ten onder is gegaan

koorddansen op de rug van een rivier
en een enkele keer overleven
tussen vlam en vuur

zomaar, zonder reden uitbarsten
in onberekenbare bronnen, scherp zijn
als een mes van fluwelen kwaad

maar vooral, in het samenzijn,
moet ze kunnen liggen in het gras
en haar bruidegom vlinderborstelend verleiden



kerima ellouise ©

ruïne van een scène

maar dit alles
en alle reden
zijn in de werkelijkheid
verzonnen

de luchtkastelen
staan met lege handen
in de kast

een zandsculptuur
geeft antwoord

wanneer een scherf
uit de toren valt



kerima ellouise ©

foto kerima ellouise ©