kerima ellouise : woorden in wind
( . )
( . )al vroeg
in het voorjaar
schreef ik dit punt
diep in mijn buik
ik wachtte op een geluid
of een ander teken
van leven
helaas brak het niet open
zoals u ziet
het wordt een dag
zonder gedicht
vandaag
kerima ellouise ©
naar aanleiding van gedichtendag
onomatopee
onomatopee
ik had eerder
moeten opstaan
om zes uur
of wanneer kraait de haan
om het woord te horen in mijn keel
dat tegen het raam wil tikken
als tijd
zonder knarsen
in stille ochtendwind
wat mag je vragen
wat mag ik vragen
van dit onderkomen
en van wat me ontsnapt;
de stem
waarmee je me roept
om liefde binnen te laten
wanneer kraait de haan
of zal ik later op bezoek komen
en blijven in jouw woord
waarin ik wijzers vind
kerima ellouise ©
Illustratie: beeldentuin Dehullu, kunstenaar Jan Leeuwenburgh
en dan wordt het stil
en dan wordt het stilop een dag
zullen de lijnen op mijn lijf
tastbaar zijn
regen zal mij vinden
en mijn karkas dragen
alsof alles met het waarnemen
verdwijnt
en enkel nog
de waanzin wordt opgenomen
in verbeten visioenen
het wordt donker
in de schaduw van de maan
ook de tijd
uit vergeet-mij-nietjes genomen
kerima ellouise ©
met niet meer dan wat liefde
kunstenaar: Ria Willems ©
met niet meer dan wat liefde
om er naar te kunnen kijken
rotsvast
maar misschien onvindbaar
roep ik jou
eenvoudig, zoals de dagen
en de handen
waarmee je me liefkoost
met niet meer dan wat dromen
plekjes waar ik wil zijn
waar ik je kan omringen, warmzacht
bij de waterval
en tussen de wilde bloemen
die, door hun dans, ons willoos meevoeren
naar de uitgestrektheid van vervulling
blaadje
voor blaadje
om dan weer opnieuw
te beginnen, tot in het kleinst
van één seconde
kerima ellouise ©
een vonk
een vonk
.
op
de heuvel
stond een boom
daar beefde een man
de man leek op de boom
de boom leek op de man
niet anders lag er een schaduw
aan hun voeten, als een spiegel
om de dood te scheiden
toen de zon zich draaide
roerde er een blad
en droeg ik
de boom
de man
en de schaduw
op mijn rug
de heuvel
af
ze werden lichter
door de voorbestemdheid van dit gedicht
kerima ellouise ©
onbewogen
onbewogen
schrijf geen waanzin
over mijn woorden heen
of waar de wind zal zijn
wanneer alle richtingen
verdwijnen
het huis bloedt nog steeds
uit linker
en rechtermondhoek
veegt de vloer rood
in de kamer waar ik nooit meer kom
misschien had je het weten
anders verwacht
maar achter in de sneeuw
waar de wind een huid
krijgt
staat het kind
met kletsnatte voeten
kerima ellouise ©
waar we waren
waar we waren
vreemd blijft het
om het bed te zien
kussens liggen stil, haast gerangschikt
als museumstukken in een eigenaardig, oud licht
het wordt koud, killer dan buiten
ook dit schrijven kost meer tijd
zoals de weg langs muren
en loze lakens
het doet pijn
wanneer jij beweegt in een veranderde blik
en ik vecht voor eigen recht
de hemel leeft met de tijd
toen ik nog wensen telde
kerima ellouise ©
(geïnspireerd op het gedicht
van Amanda Malinka 'het is')
bronnen en barsten
bronnen en barsten
jij denkt aan de ochtend
jezelf nabij
maar soms
houd ik op met leven
zet de wereld stil
en het geluid uit
zoek onderdak
om de ongelijkheid in mij
tegen de grond te drukken
of wens een vogel
die ik van buiten kan leren
en in mijn buik trekken
tot het schrijven, aangetast
door de tweestrijd, een landschap
neerlegt
in het diepe van de lucht
en in de bronnen, binnen onderweg
naar een warme plek
waar het licht lacht
om de schaduwen, vol geraakt
kerima ellouise©
foto: beeldentuin Dehullu 2010,
kunstenaar Hermien Buytendijk
Gedichtendag 27 januari 2011
soms, in de nacht (nederlands en engelse vertaling)
soms, in de nacht
achter me reikt de verte
tot aan het gehinnik
paarden stijgen uit het weiland
nog vol van nacht
ik laat ze voorbij draven
en zie hoe een bizarre zeewind kronkelt
langs het zout
dat bij volle maan werd gewonnen
basaltrivieren banen zich een weg
langs de ondergrondse waanzin
van mijn ziel
het waaien houdt op
zoals het beeld van het water
waarin de tijd verglijdt
ik bezit niets
zelfs niet het stille gemurmel
van mijn droom, naar dood geschreven
en reis verder
kerima ellouise ©sometimes, during the night
the distance behind me
reaches to the whinnyhorses rise from the meadow
still full of night
I let them trot by
and see how a bizarre sea breeze twists
along the salt
that at full moon was wonbasalt rivers edge a way
along the underground madness
of my soulthe blowing of the wind stops
like the image of the water
in which time slips awayI don't possess anything
not even the silent murmur
of my dream, written to deathI travel further
kerima ellouise ©
Gastgedicht van Arie van der Pijl
*
Ik bezit niets, en heb er vrede mee
Mijn dagen zijn gevuld met leven en zijn
Ja, ik ben;
licht
licht zonder schaduw
mijn vleugels leg ik af
weer mens
Arie van der Pijl ©
*
Hartelijk dank Arie om dit prachtig gedicht te mogen plaatsen!
de som van vragen
de som van vragen
zal ik mezelf weer verbergen
gedachten
die vastlopen
in het harde van je lippen
wanneer mijn kus blijft
om niets
moet ik dan de pijn
op vragen kleven, niets meer
geven aan de waarheid, het wachten op
en nog eens opnieuw
als dat niet wordt gevoeld
of zal ik verder blijven dromen
zoals een maan in volle dracht
wanneer jij
uit steeds meer ramen
mij in iedere naam vergeet
zal je me ooit verstaan
het afgeknotte en de steile heuvels
waarrond papieren vogels
de bladeren ophopen
nog donkerder dan
de wolken
aan de grond
kerima ellouise ©
Illustratie: beeldentuin Dehullu 2007,
kunstenaar Lebuïn D'Haese
pimpajoentje
pimpajoentje
ik droomde dat je in mij geloofde
het was zichtbaar
zoals een traan
zachtjes slaapt
op de wang van een kind
dat aan het huilen wordt gebracht
door een lieveheersbeestje
gestorven
in een smoezelig doosje
waarop rode stippen dansten
en een zachte zoen
het was in mij
misschien slechts met een paar woorden
maar meer dan ooit
het kind, het beestje, de dans
op het doosje
waarin één zwavelstokje
verlangde naar licht
en hoe het zou zijn
om te glinsteren
gelukzalig
als een Avondster
ik droomde
dat ik was, zoals jij in mij
geloofde
kerima ellouise ©
Illustratie: beeldentuin Dehullu 2010
kunstenaar: Lia van Rhijn