quote

uit de toekomst geplukt

vanop een afstand zie ik jou, je zit naast mij
ik weet niet hoe dit komt en of het zo zal zijn

misschien zijn we zacht voor elkaar, bouw je
kasteel na kasteel, rusten we uit in het zand,
adem jij jezelf in mij

en met iets van een teken, mag het een droom zijn,
vallen we uit de eenzaamheid, spoelt de zee
een woning en woorden waarin we blootsvoets
kunnen rennen, onomkeerbaar van huid

ik loop ons voorbij, zie meer vloed dan ik hoor
wij geven geen antwoord wanneer mijn handen
hoger reiken dan de zon

kerima ellouise ©

geheel het leven

kan je alles betasten
zoals een blij vers
of een gebroken vijver
waarin woorden zijn verdronken

het fluitje van de winter
dat met stille tonen
de brok in mijn keel overneemt

kan je
wanneer ik huil
en de dag te donker is
jouw hand leggen op de mijne

tot leven brengen

zonder wijzer en woorden worden
mij tegemoet

in een witte winterochtend
en de schroom van kleine sterren

het haar strijken
uit mijn binnenwaarts gericht gezicht

 

kerima ellouise ©

 

 

kringloop van schaduwen

dat het steeds minder wordt;
het kind dat zoekt naar dunne plekken
en de afbeelding van het licht, hoe het
om een glimlach weent, als vreemde, ongezien

dat het steeds meer wordt
in een beheerste vorm; grachten vol gedachten,
bovenop de stilte van het alledaagse en hoe het
tenslotte zal weten dat het schrijven moet
omdat gesproken woorden achterblijven in muren
en er nauwelijks wind is

en hoe het, haast mensenschuw, doodvermoeid,
de dagen laat regenen op afzondering

hier, nu, met de kleren op de stoel en het plakkerig zand
van kastelen in het hoofd

Het zien van jou

Verlegen komt ze naar me toe.
Met een helder stemmetje, zegt ze:
"Vandaag durf ik je hond strelen".
Alsof de hond weet heeft van haar broosheid,
gaat hij zachtjes op haar schaduw liggen.
Een handje verdwijnt in de zwarte vacht
terwijl haar ogen blauw worden.
“Ik had ook een hond maar die is dood”.
Waarop ze meteen vervolgt: "Mijn mama ook”.

Ik zie een blad geluidloos neervallen.
Ik geef haar mijn hand.
Er moet meer zijn, toch.

*

Hoe het einde speurt
naar vlinders, vinders van uren.
Zo ook de woorden in die ene dag,
uit een trilling gekregen.

Misschien schenkt de dood iets,
meer dan het leven
dat in letters getwijfeld
een dak zoekt,
zoals bloemen van de aarde
en van kleiner licht
dan kaarsen.

kerima ellouise ©

 

 

 

compilatie en schuld

de waarheid

stoot zich telkens
aan dezelfde steen
hoe schuldig kan je zijn
aan onschuld, vraag ik me af
of is het de som van dingen
die aan het eind van de leugen wacht
glazen waterlelieknoppen verdragen geen stenen
ook niet op blauwe, bevroren lippen van sprookjes



de wereld

krimpt koud in uitgedoofde handen
wanneer je vloekt om wat er geleden wordt
jij tiert refreinen van rotzooi bij elkaar, bespot
de eeuwigheid der dingen
zoals het slapen met jou
waar ik mij als golven droom, mij waag
op vleugels van een meeuw
die zich kleedt met zee en lapjes duinen
krimp, krijs, verwens desnoods
maar neem me mijn wereld niet af;
ik wil niet weten, geen leven breken
zolang wij toekomst zijn


wij

zijn een vierkante millimeter
misschien een vreemd kleinood
dat uiteindelijk verliest en vergeet
de trouw aan het allerkleinste

kerima ellouise ©

ik was een kind

het is stil
alsof bij iedere sneeuwvlok
een nieuwe schaduw valt

jij zit schuin tegenover mij
het brengt een soort triestheid
in de kamer

we bewegen steeds dieper in de winter
nauwelijks meer dan een ongecirkeld woord

dat in de waanzin van de wind
onbekende richtingen op vingers telt

onophoudelijk, voorbij als suikerspinnenwolken
waarin ik afwezig ben

ik sta op
de avond scheurt open
in iedere beweging

kerima ellouise ©

Illustratie: beelden in Gees, 2012

.

verborgen

ik aanvaard de reis
naar winter, er is maar één richting
en misschien alles wat ik wens

de kamer blijft binnen terwijl daken
voorbijtrekken, uit ieder huis een adem ruist
en dan de slaap hervat

welke naam zal ik geven aan het kind dat aan iedere deur
vragen stelt, over spiegels glijdt, half in het huis en enkele seconden later, half in vlokken

die ik, zonder bezeren, wil uitvouwen tot een zachte bloem
of een sneeuwengel in het allermooiste van de nacht

voor haar, eens zo open,
zodat ze weet dat de reis niet tevergeefs was

kerima ellouise  ©

Illustratie: beeldige wandeling, Blankenberge, 2011

als dichter zelfs

heb ik misschien geschreven
wat ik niet zeg
niet durf zeggen
omdat een nacht zo eindeloos stil is
niet omdat ik bevreesd ben iets te voelen
maar omdat ik niet kan schrijven
een woord is immers geen verhaal
en een verhaal geen nacht, zo stil en diep
als een nacht van zwijgen kan zijn
waar woorden mijn gevoelens niet kunnen slijpen
zo, dat de donkerte de morgen kan zien
want elk gevoel bezit zijn eigen ziel
een ziel die ik nooit durf kwetsen


Herman Buys ©

collecte van de nacht

de dood brengt gedichten
naar een sterveling

ik ga met een schaal rond
en collecteer het afscheid

nog steeds

van woorden en een vader
steen en stilte

harde sporen in huid
en knieën

en het dode leven van alledag

uitgerend

kerima ellouise ©

zwart of zoet

najaarsregen, een wankele tafel
waarop menig woord werd doorwoeld,
een halve kop koude koffie, naamloze suiker onaangeroerd

ik mijmer over wat ik bezit en schets u een beeld
u mag zich er vrij in bewegen

biedt het ruimte om mij te zien
en wat ik achterlaat

hoort u het waggelen van mijn pen
op de manke tafel terwijl de regen tegen het raam
mijn kwetsbaarheid wast

nadat ik, nooit losgeraakt
van het eenzame, zonder verwachting,
naar de koude koffie kijk

of denkt u aan die keer dat u uw lief omsloot
tezamen met de zachtheid van de regen

of aan de warme houten tafel en het kaartenhuis
dat u samen met grootvader bouwde, de muren immer
van wijken wisten

misschien geeft u terug inhoud
aan de halve kop, het verhaal dat een goede vriend vertelde
waarop de tijd geen effect had

wij kijken naar elkaar in dit korte gedeelte
er is ruimte genoeg

kerima ellouise ©

                                         Geert Beeckman, kerima ellouise

schemerrook

-het zal nooit meer hetzelfde zijn-

ik probeerde
de stem te ontvreemden,
dichter bij mijn hart

maar alles was al gezegd

voor mijn raam
dekten schemer en rook
de avond toe

alsof het een simpel gebeuren was

van één, alleen

kerima ellouise ©

achter de bocht van vloed

wij zochten regels
die we ademen konden
een waanzinnige liefde om

afstand te dragen, ons staande
te houden in elkaars lichaam, en uit

zoals de slaap van vogels naar zee
die nooit afscheid nemen van poëzie
van zon en uur, almaar meer

hoe verzonnen wij de echtheid
het ruiken van de duinen, de vele manieren
van gemis en hoe je het litteken op mijn wang
uit verlangen liet bestaan

wij zochten woorden die wij niet vonden
het laatste van elkaar

kerima ellouise ©

raamvers

en de pijn
wat doen we met de pijn
generfd tot in de muren van dit huis

het lijkt alsof wij nooit bestonden
en misschien moeten wij het maar zo laten

of zal ik langs de ramen gaan
en dichters vragen

maar vragen zijn
vervelend en dichters houden niet

antwoorden
waarin dromen zinloos ijlen omdat moeder of vader
enkel in steen sprak

en nooit een bloem beschreef
op het ontvederd zaad

dus wat doen we met de pijn
deze pijn, deze dood

kerima ellouise ©

lege stoelen

het licht heeft zich bevrijd
en heeft mij een volle schaduw nagelaten
ik zou je kunnen vragen
hoe het is
om op papier in duisternis
te verblijven

jouw tegenspraak is zwak
ook van het lot dat dwarrelt
rond woorden van eindeloze eenzaamheid

die dode vlinders begraven
achter het roestig hek dat niemand aanraken wil

behalve de nacht
immer de nacht

hij beroert met zijn lippen
de vleugels

het sterven in schaduw
is hem onbekend

hoe zou het zijn

kerima ellouise ©

herfst is niet de reden

zij vertelde over de zwaarte van het huishouden
over het 's nachts wakker schrikken
van zonderlinge vragen
sommige gevuld met dood;
zelfgedachten
bovenop het andere
dat bedekt werd met het zwijgen

zij vertelde over nachten vol regen
en dat ze het niet erg zou vinden
om uit te vloeien over tafel
in een inktvlek ofzo, gelijkend
op de nacht

zij vertelde, de woorden schoongeblazen,
maar verzweeg dat het huis het houden niet meer hield
en het houden in het huis gestold was

kerima ellouise ©

de incisie van oktober

ik weet nog hoe zij daar stond
met beton in haar handen

hoogzwanger

het snauwen van hem
was geen vergissing

zij staarde voorbij gebalde vuisten
’n gescheurde jurk, stevig
vastgebonden

aan de brokstukken van ’t onmenselijke
tussen modderpoelen en het gehavend huis

gekromd bouwde zij een muur, het gewicht
vol gesis onder geweld
van woorden

zij deelde een kind
op de grond van haar bestaan

ik zag het grauwe licht
om vier uur

kerima ellouise ©

Illustratie: Beelden in Gees 2012, kunstenaar Maria Stams

wanneer bloemen geuren in de nacht

wanneer ik aan jou denk
dan wordt langzaam alles zachter

de muren
de stoel waarop ik zit
de houten tafel

het lijkt alsof ze mee wiegt
met mijn gedachten

de vaas met een enkele bloem
glimlacht naar me
alsof ze weet
dat ik de blaadjes zou willen
afplukken

één voor één

ze hoort het me zeggen
hij houdt van me
hij houdt niet van me
hij houdt van me

net zolang
tot de tafel vol ligt
met rozerood

bladeren die ik in mijn handpalm leg
en die ik zachtjes zoen
één voor één

hij houdt van me

ik neem het boek
leg het open
en plak de bladeren
naast jouw gedicht


Zie ook: http://www.youtube.com/wa...v=IGP4MuwwPuo&feature=youtu.be

kerima ellouise ©

in het huis

al het werkelijke dat ik je gaf
is geworden tot overbodigheid

en nu ik mezelf kleed
met gedempte wind, de uren van herfst
overhoop haal

verliest elk geluid een naam

mijn naam
die als een afgewezen groet
tussen houten lippen hangt

verzwakt
door de duizend splinters
van huiverige gezichten

ik val, onzichtbaar, uit dit geheel
mijn handen te koud
te klein

om vast te houden

kerima ellouise ©