Berichten van 1 mei 2012 tot 31 mei 2012

uit het nest van de cirkel

ik eindig in een cirkel
naaktvoetig
en wit in letters gedoopt

'halt' roep ik
deze lijn is eindig
hier wacht ik op mezelf
tussen alle mensen

waar ben ik gebleven
ooit ben ik kind geweest

jij noemde me zo
en ik mocht in je armen slapen
als een deel van het deelbare

waar is boven, waar is beneden
waarom houd je niet van me

ik stop op het punt
van voorbestemdheid

en herteken de ronding
met precieze gebaren



kerima ellouise ©



Illustratie: 'doorzichtig', kunstenaar John Spek

splinters van tijd

ik schreeuw luidkeels in de stilte
op een kale, verlaten plek neemt hij 
mijn stem over

weet hij waarom ik huil
waarom het vuur van de zomer mij ontvalt
in ieder woord dat ik leerde

en dat nu onverdraaglijk door schaduwen
gevoed wordt

door handen die mij tegen de nacht
aandrukken, gezichten die voorbijkomen, vastgehaakt
aan begin en einde

en alles daar buiten

als een steen
onzichtbaar in een echo 
geworpen



kerima ellouise ©

rondom 't volmaakte

het doet er niet toe
maar het klinkt als water
zei je
toen je mijn gedicht vasthield

jouw vingers lispelden golven over me heen
reikend tot aan de zee, met de nacht vertrouwd

en op dat moment
terwijl jij voet zette, wind werd onder vleugels
dreven we mee

naar het land dat in ons was

buiten adem, in alles wat er wel toe doet



kerima ellouise ©
.


Zie ook:http://www.youtube.com/wa...wqgIfkFV2_3VmVBI9hLoWg&index=1

Illustratie: kunstenares Heide Renier: aquarel op zeer zwaar papier (76 cm op 56 cm)

opvallend rond

de stilte spreekt in de verwrongen armen
van het ven; ik verzet mij niet
het is een soort afscheid, een knetteren
zonder geluid dat vuisten schept uit het water

ik wil luisteren en laat de oever over zichzelf buigen
herhaal mijn en jouw naam tot maanverloren vlecht
en wacht, wegrimpelend, op een vonk

waardoor zintuigen weer gaan glanzen; 
rood, in een nooit uitgewaaide hoogte

 

kerima ellouise ©

waarheen wij ook gaan

het is beslist
ik treed in het huwelijk

de dag geeft ons zijn zegen
terwijl een vogel zich vasthecht aan de zee
en krijst tegen het wegglijdend water

wij houden onze adem in
en willen de spiegel van de maan als getuige
waarin wij vloeibaar kunnen dromen

al dansend, rond en rond

met zwarte of gele vruchten op het hoofd
en vuurtorens vol knipperend zout

het is beslist
bij het verstrengelde licht

ik huw de nacht 
onder een tijdloze cirkel



kerima ellouise ©

zoek het antwoord

ik lees je 
het antwoord vertraagt
onzichtbaar voor het oog

dode punten en dagen 
gaan voorbij; maanden 
van ijzer

hoe schrijf je roest
en gaten waar wind doorheen waait

niet anders 
dan een onbetrouwbare afstand
of een presse-papier van stilte 
op het hoofd geschetst

ogen, schrijf ik
en schuur en schuur en schuur
tot ik mezelf zie

het regent 
gedichten




kerima ellouise ©

een handvol vleugels

als jij mij kust
worden dagdromen bevrijd
uit de nacht

dan volg ik 
het witte meeuwenspoor 

en trek de zee 
naar me toe

wij zien de vogels
vorm krijgen

jij zegt zachtjes
ik vlieg

en terwijl het laken
blauw golft

likken wij het licht
uit verdwaalde druppels zout




kerima ellouise ©