Berichten van 1 oktober 2007 tot 31 oktober 2007

glazen ogen

 

 

 

 

 

 

jouw  adem

al jaren weggezonken

maakt zomer, de bloemen koud

 

want niets dan schaduw

roept het vluchten, de zware druppels

losgelaten

 

weg van ogen, oude woorden

lichaamloos, dwars door wind

 

voorgoed verlaten, het kind in armen

de stilte, ver en lusteloos

 

jij geeft niet meer of nooit geweten

het praten huiswaarts

dichterbij

kerima ellouise ©

 

 

 

 

 

 

het raam is zwart

 

 

op mijn ogen

ligt het vaarwel

in donkere schijven

 

wanneer herfst

kringen loopt over dagen

 

telkens zijn het andere, nooit geheel dezelfde;

kortademig en scherp gesneden

 

het zoeken wordt transparant

alsof ik uren stil sta

om morgen weer te

herhalen

 

de nacht sluit het huis,  in en uit

hoog en laag

 

in en uit

 

ik ben de zandloper

van mijn kinderjaren



kerima ellouise ©

Shining warmth


Even when boxes
twist and shout
and through heaven night
may fall asleep

that the
ticking and tacking
sounds the same
when they turn faces
around corners and back

they don’t leave gray behind
nor do they freeze the music

blow and blow the dusty sky away
and see stars brighter
like eyes gaze at your
timeless
poetry



Claire Q ©




dank je Claire voor dit bijzondere gedicht !

 

intens

 

 

zonnegeel begon

jouw lach lichtblauw te kleuren

gouden momenten


corrie van engelen-kock ©



dank je wel Corrie voor deze bijzondere senryu !!!

en toen werd het stil

 

 

 

 

 

ik zie dagen, eenzaam

en graven

niets dan graven

 

een straat

die uit het grijze gat kruipt en wijst

naar een glazen brug

 

plastic water wuivend als zeewier

tot net achter de dode bocht

 

een stronk

die met haast rechte groeven  

knielt tot elk geluid gevangen is

 

en ik zie vogels, niets dan vogels

vacuüm verpakt

 

onrustig dromend

wanneer de lucht, zwartgeblakerd,

verandert in een waas

 

zie ik 

hoe deuren dichtvallen

 

in naadloze maden

en alle woorden aanwezig

kerima ellouise ©

                                                                  vroeg, of later

 

 

 

 

stil

te ver van spreken

en het naar buiten kijken

 

adem ik nauwelijks

de dag nog in

 

misschien is mijn geest te traag

of weigeren mijn handen het veranderen

van de nacht

 

er is leegte

er is najaar

 

en in het heengaan

van ieder ongeboren uur

 

zie ik leugens

menselijk en met wind

bekleed

 

geen vingertop raakt mijn ogen

de regen des te meer



kerima ellouise ©

mijn tuinman

 

 

 

ik heb een tuinman

sinds kort;

 

stoer, knap

en met een verleidelijke

blik

 

hij doet z’n werk goed:

 

dekt het onkruid naar de aarde toe

met versgeurende, bruine

laagjes zand

 

graaft waar nodig

dode vogels omhoog en legt ze

zorgvuldig tussen de stilte

 

hij laat zelfs regen dansen

op onwillig gesnoeide

struiken

 

en zwiepende  bloemen

dwingt hij tot vroege slaap

 

zonder woorden en met regelmaat

bouwt hij  schoonheid

uit de grond

 

ruw maar met twinkelende

ogen

 

en wanneer het werk eindelijk is volbracht

springt mijn tuinman de hoogte in

 

en hangt zijn geblaf

in de bomen

kerima ellouise ©

 

 

 

 

 

 

kloppend



adem kunst, wervel
het zachte hart, valt maanlicht
in overgave



opgedragen aan Mobar



kerima ellouise©

 

 

 

vuurverloren

 

 

 

 

een geel

blad

valt

uit het laatste uur

 

september is verdwenen

 

en in een gedicht

sterft

een roos,

onaangeroerd




kerima ellouise ©

het snoer van rozen brak

 

 

 

er vallen vlinders op

mijn mond

en ik breek, braak

de vleugels in aangevreten

luchten

 

het kent

geen einde meer

 

de oorlog zonder rozen, de stilte

aan het kruis en buiten zwijgt
de  ochtend

 

ik hoor nog slechts gekerm

natgeregend, nabij

 

de wind

die lege spiegels waait

doorheen verdreven  woorden

 

tijd verbrandt en ik wil slapen

in een dag, te traag

kerima ellouise ©                

 

wintergast

 

 

 

je komt en gaat

bijt woorden de lucht in

en ik hoor kraaien

krassen

 

zwart de vleugels

op het ochtendbrood

terwijl de wind

de wolken doet beven

 

ook de tijd is dood

mijn ogen ooit blauw

en jij zoekt roem

steeds kouder en meer

 

ik had gedroomd vannacht

de vogels weg

in de ondergang

van het slapen gaan

 

geïnkt waren je veren

kerima ellouise ©





 *bron foto: www.michelklemann.nl