kerima ellouise : woorden in wind
zonnewit
zonnewit
dat ik verdwaal
in poëzie
en stemmen hoor in woorden
vragen aan de dag
dat je dan glanst
vast aan het licht
en zonnebloemen
als een lentedorp
in strohoedgeel
diep in oneindigheid
de groet aan bogen
- zonder schaduw -
en aan gekleurde krekels in geknotte bomen
die gezichten naar de deuren
dragen
dat ik verstil
uit verte, golf na golf
lach en huil
meer dan ooit
meer dan meeuwen
foto : Robin ©
kloppend
kloppend
adem kunst, wervel
het zachte hart, valt maanlicht
in overgave
opgedragen aan Mobar
kerima ellouise©
vuurverloren
vuurverloren
een geel
blad
valt
uit het laatste uur
september is verdwenen
en in een gedicht
sterft
een roos,
onaangeroerd
kerima ellouise ©
het snoer van rozen brak
het snoer van rozen brak
er vallen vlinders op
mijn mond
en ik breek, braak
de vleugels in aangevreten
luchten
het kent
geen einde meer
de oorlog zonder rozen, de stilte
aan het kruis en buiten zwijgt
de ochtend
ik hoor nog slechts gekerm
natgeregend, nabij
de wind
die lege spiegels waait
doorheen verdreven woorden
tijd verbrandt en ik wil slapen
in een dag, te traag
kerima ellouise ©
uit stilte ontstaan
uit stilte ontstaanhet is zomerhet moment van levenalsmaar breder groeien bloemenik zet jou naast me, tegen het zuidenzo vlak de sterren, oneindigin de nachten alles in jetussen lucht en dromendringt door rotsen, blijft open staanik adem de glimlach van het zwijgenop deze of een volgende daghet is de wind, hoog en helderhet is de stiltemenig maal
kerima ellouise @
wintergast
wintergastje komt en gaatbijt woorden de lucht inen ik hoor kraaienkrassenzwart de vleugelsop het ochtendbroodterwijl de windde wolken doet bevenook de tijd is doodmijn ogen ooit blauwen jij zoekt roemsteeds kouder en meerik had gedroomd vannachtde vogels wegin de ondergangvan het slapen gaangeïnkt waren je veren
kerima ellouise ©
*bron foto: www.michelklemann.nl
mantelzwaar
mantelzwaarik leg mijn vleugels stil;het praten, moe, verzwijgtde lage vluchtnaar rouween appelboom, vol van schaduw,schudt druppelsop de nachtwanneer mijn huid,nog wit omrand, bogen
vouwt omheen de tijdik zie jouw naamin het gras geschrevenhoe bladeren vallen,bruin en roodmijn stem kentslechts het schreeuwen,zwart, in vlagen van de dood
kerima ellouise ©
herfstgeluid (haiku)
herfstgeluid
op winterblaadjes
knarsen late voetstappen
van de notelaar
kerima ellouise ©
intrede (haiku)
intrede
luidende kapellegt echoënde stilte
op polderdijken
kerima ellouise ©
woorden van licht
de zee droomt het landschap
het neerleggen op mij
de rust, het keren
de kleine verzen
dwalen mag ik
licht boven licht
op blote voeten
het zachte praten
op en neer van
volmaakte ogen
het zuiden, jouw ziel
teder het voelen
de warme buik
van duinen en gras
de zon spoelt aan
in ’t stijgende water
zo onvertaalbaar
heb ik je lief
ik laat niet los
ook niet het zwijgen
* foto : Robin ©
zee-rozen-strik
zee-rozen-strikhet beelddat met mijnaar zee staarten schelpjes raaptdraagt jouw naam;anders dan de mijnehet begon met zon en lichtop woorden, het eerstewaarin soms wat verdriet zatzoals de oprechte wind meteen lichaam rond manenhet bracht ons samenver weg, van het laatstenog onbestaandin de golving van mééren duizend dagen blauwik ruik de meeuwenhet zand zingt helder:geluk en alle wensenvoor jouopgedragen aan Corrie
kerima ellouise©
slechts deze woorden nog
Giorgio de Chirico,
slechts deze woorden nogik heb woorden vermoordgrootse woordener stonden muren rondik pleegde aanslag na aanslagkort en heftig, temidden vande dag of de nachteen potloodkrabbelwerd een grijnzen, de dooduitgeschreven in schaduwzijdenen toen ik op een ochtendvoorbij de zon liepzag ik niemandbestaanik kreeg een vreemd gezichtmet grote, zwarte gatenen alles werd nietigin de margelag mijn schedelwaarmee ik morgen had vermoord
kerima ellouise ©
bekentenisbekentenis
vingers volzwarte vlekken tikken
de vloedgolf op mijn lijf
dwingen tot woorden
en verdraaide schaduwen
onder een bewolkte lucht
ik zink
naadloos van dag naar nacht
wanneer honderd ogen van de zee
mij verdoven
met ijzige koude
als gehuil van stilte
het is niet jouw tijd
die me alles vertelt
noch de adem van het scherpe water
het is de bekentenis in de wind
geen woorden van kamer tot kamer
kerima ellouise ©
de ogen dichtde ogen dicht
ze zag hoe schaamte
de lakens bedekte met een bleke blos
alsof haar buik nooit zou baren en enkel
prooi werd van de zwartste nacht
al wat ze kon zien, de woorden
te klein, werd wind en vreemd uitgespreid
zonder bedaren
en op het harde gras, waar geen mens
meer keek, brak elke maan
in het schommelen, stil
de zonde bevroor
in het boomzwijgen van winter
en op wangen van het erfelijk daglicht
kerima ellouise ©
gefluister
gefluisterkom terugjij kleine vlinderkom terug uit de vertede manen zijn doodzoals het dansend lichaamin mijn dichtersdroomverstild, afwezigde wind vergeten inde graven rondom mijben je daar, mijn vlinderof twijfel je nogdoor de kus die ik je gafslaperig, de avondgoddiegene die nog wenen moetom het antwoord van de sterrenglijd omlaag, jij witte vlinderen zing nog een onsterflijk wiegelied
kerima ellouise ©
het late uur
tot aan de horizon
tot aan de horizonmisschienzal ik morgen stervenof overmorgenjouw zuchtjouw zucht alleenzal mijn gedachten omsluitenals een zorgeloos gebedwanneervogels uit mijn ogenzullen voorbijtrekken naar het wateruit de zeede zee die steeds kleiner wordtom mijn handen tewiegenzal zachtin een ademtochtlangs mijn borsten glijdenen wanneer een duinzich zal oprichten na mijn dooddenk dandenk dan onderwegdat ik in jouw wandeling heb geloofd
kerima ellouise ©foto : Robin ©
't huilt
‘t huilthet licht beroerten hoe onvolgroeid was ikhet dromende kinder werd gespeeld, gekneed, gevormdonder de schaduwvan witteonderklerenhet schreeuwthet beeld in mijverdwenen toen ik wilde huilenom de pijn die ongetwijfeld komen zouer was niets meer dan lichaamen een volle, vuurvluchtende maan
kerima ellouise ©
onder rozen van licht
onder rozen van lichtkomlaat me nog eenmaal bewegenonder boomtakken van lichten woorden van wateruit golven ontstaanzoals het kind, in bloemen gehulden blauwe zee in zijn ziel omslotenkomlaat me nog eenmaal opgaanals bladeren in de wind, je vochtige monden wat de maan heeft geschrevenik denk aan vroeger , de vogelsonsterflijk voor later
kerima ellouise ©
Sarah
2 reacties op dit bericht
ongetiteld
Warket
Dag Kerima. Je gedichten treffen mij door de zuivere poëzie daarin verborgen. Ook door het ritme en de woordkeuze. Mooi.
Elvira en Pierre danken jullie voor de lieve reactie en wensen jullie een fijne donderdag.