Dicsmare

uniek

(de traagheid van het onvermijdelijke)





ze volgt de ogen
van de wind wanneer het regent
op zijn rug

hij deelt verhalen
als het meest nabije in hoeken
van vreemde huizen

ik hoor haar gaan
en graaf de maan uit

ze is de nacht, de schaduw waaruit
het licht kinderen baart

dichter bij de waarheid en liefdeswoorden
die de stilte bij haar glimlach brengen

het zijn geen matrozen
in de diepte van duisternis, geen riviermannen
die meer schelp zijn dan steen

ik wil een spiegel buigen
in de stroming van de zee, vleugels openvouwen
boven de herinnering aan witte aarde

voor haar, voor haar

als een nabijkomende oever
en voor dat andere waarmee ze zilverkleurig licht
op glas ademt



*
voor Amanda Malinka



kerima ellouise ©

Illustratie: "een beeldige wandeling', Blankenberge

foto kerima ellouise ©

 

 

Dát

 

meer en meer
vind ik mezelf terug
wanneer je naar me kijkt

wij elkaar laten ontstaan
wachten op het ontdekken
van de tocht

alles golft
in het verlangen

naar het oor
van de rivier dat oevers
bemint

jij in mij ruist
als een echo van wiegende wenken

wind
en lotus
wanneer de zon ondergaat

dát zegt
in minder dan een armlengte

raak mij aan



kerima ellouise ©

 

 

zij was haar naam

 

vragen rennen me
achterna

en terwijl de stilte tegen me leunt
of ben ik in de waan

luidt een vlinder
de metamorfose van de dood

kinderen wisselen land
en keren herfst om

verplaatsen aarde
naar hemel, weer naar aarde

en wanneer ik me aan hen bind
blijft de weerspiegeling
niet onberoerd

wij huilen
om het afscheid

en vinden het leven in haar



R.I.P. G.


kerima ellouise ©

foto kerima ellouise ©

 

 

door alle ruimte heen

 

zopas werd een vader begraven
onder bomen
en in de dag

zijn hart was zijn zoon
zoals het hare
haar dochter

handen waren moeder
ogen en een kus

het ontwaken
werd een glimlach; de bewaakster
van een kind

dromen voltooiden nachten, het luisteren
naar verdriet

want haar liefde kende sprookjes
en een deur naar omarming
even groots

als de tijd
die nu voor haar naar ruimte
glijdt


*


in het licht eindigt
niets, de hoogte naar
haar




opgedragen aan A.

 

 

kerima ellouise ©

foto beeldentuin Dehullu

de dag verlaten

 

je zal het met zijn woorden moeten doen
met de beelden door hem
achtergelaten

en ergens op een stille stek
waar leven begint
misschien nog in zichzelf gekeerd

waar de dingen van de dag
je naar de toekomst
zullen wijzen

daar zal hij zijn

en steeds zal hij wederkeren
blijven

wie hij was
in jou zelf, in de sporen van de aardse
dagen en nachten

jouw hand strekt naar omhoog
aangeraakt

de zijne, langs wolken
naar beneden


ja, jouw vader



*opgedragen aan B.



kerima ellouise ©

foto kerima ellouise ©

wiegen

het noodlot spreekt
tegen de uitvaart in mijn hoofd
alsof het breken zal

een kind opent er
een septemberroos uit verlangen
en sluit het voorvertrek

vanavond zal ik je lichaam vlechten
tussen de lakens

tezamen met je zoete stem

ik kan niet meer
terug

zelfs niet in dit vers




kerima ellouise ©

er is een wens

bloesems keren zich van me af
ik schrik
het is tijd om te gaan, terug

naar wie ik was

ergens is het feest
vanavond

*

ik verlaat het zomerhuis
ga langs onvoltooide velden
en dagen

steeds weer breekt
de verte

nabijheid
was nooit welwillend

*

vrijwel alles is tegenstrijdig
en ruilt zich telkens
weer

ontelbaarheden
liggen op de rand

tezamen met een voorbode

*

ergens is het feest
vanavond

te vroeg noch te laat



kerima ellouise ©

 foto , bewerking Rob Bonenkamp ©

alle stappen

wat als de onmogelijkheid nog het enige dierbare is
dat we kunnen opzoeken, vasthouden
in onze gedachten

zoals een oude stad, uitgeput door tijd
maar niet meer van ons

ook al staan huizen dichter dan ooit
in de dag, in de nacht

lopen uren in elkaar over
naar liefde en de glinstering
van dit mysterie

dan nog, antwoord jij
weet ik jou omringd
zacht en teder

teruggevouwen in mezelf en ieder vers dat ik schrijf
op de treden van de waarheid


kerima ellouise ©




Illustratie: Beeldentuin Dehullu, kunstenaar: Lucia Fransen

foto beeldentuin Dehullu

 

 

 

 

 

 

een heerlijk recht

 

 

langs mooie vijvers en onverharde paden
zonder hek of enige tralie
ga ik op zoek

geen Dwingelderveld
noch een andere laagte
zal mij weerhouden om te zweven

tussen stilte en de woorden
die, in mij, diep dansen

ach, deze tijd, deze heide schone tijd
niets maakt hier de vogels oud
of het kind dat regendruppels vangt

met open hand en de zee hoort
in zijn klompen

verzonken zijn de oude stenen
van de dagen, ver ervoor

ik ga liggen op de grond
waarop ik lag en adem zichtbaar
de gratie van de aarde



kerima ellouise ©

Chaos in de woonwijk

de woonwijk in mijn hoofd
brengt ogen naar het straatlicht
als een oude vogel vlieg ik traag
langs huizen

ik zie de linker
en de rechterbuur
en de bovenbuur rimpelt
in het raam mijn naam

de buur drie deuren verder
lijkt ook op mij

ik voel hun binnenkant, hoe ze tasten aan chaos
in de winterkamer en steeds wisselt de scherpte
van de lucht

het is het leven van alledag

ik heb je lief, schreeuw ik
tegen hen

langzaam wijken de vleugels
uit mijn lichaam

ik stort neer
in de zesde strofe

de regen druilt verder



kerima ellouise ©




*
(met dank aan Marion Spronk voor de titel)

 

slinger

ik mag dan dicht
bij de tijd komen
en verdwijnen in zijn handen
zonder magie

de vertaling
van deze woorden
laat ik bij jou achter

omdat de waarheid onbewoonbaar is
en liefde zo transparant


kerima ellouise  ©

nooit heeft de kamer nog naar vanille geroken

ik zie een schip
voorbij mijn raam varen

beelden
van toen ik zes was
drijven doorheen tijd en zeewind

een verloren ziel helt
over moeders en dochters
en wie niet zien kan

zij, op het dek, verliest; er liggen
stenen, straks of later zal ik woorden
vinden

om vorm te geven
aan het schreeuwen

het is nooit van mij alleen:
het water zonder grond

en het oog
verzameld door de regen
op de horizon


kerima ellouise ©

afrodisiacum

kom, laat ons dansen
wees niet bang

dansen
dicht bij de rivier, de hemel
in ons hoofd

laat mij toe
de avondzon en daar waar
onze schouders de schemer raken

ik wil blijven
jou beschrijven

en ieder het weten mag
om een mens
om wat het leven doet en ik gaan mag

in
en uit

laat ons
want vannacht, van boom tot boom
zingt de maan

vanillewoorden op het water



kerima ellouise ©

horen

je keert je
meer en meer naar binnen
zegt hij

stiller dan de stilte die je onderdak geeft
rondom jezelf

ik kijk hem bevreemd aan
bemerkt hij het lawaai dan niet

de wind alom
en hoe ik alles hoor vallen

het blaadje, bedekt met bedrog
de rotsblokken op mijn naam, de assen van de zolder
waarvan ik het beeld verdrongen heb

dit land is niet van mij, antwoord ik
alles wat ik achterlaat zijn de muren
de vele muren in mijn handpalm

en de boom vol vogels, die nog steeds verlangt
naar het vergezicht van een kinderdroom

ergens in mijn hoofd
toen we nog samen speelden


kerima ellouise ©



Illustratie: kunstenaar onbekend

zij zijn de tijd

en zo ze zijn, zeven kinderen
uit zeven verborgen
hoeken

allen met hetzelfde raam
uit klei

niets bestaat zonder reliëf
wanneer dromen veel verder gaan
dan grenzen

geef hen een hand
veeg het snijden uit hun gezicht
en dat wat er rest tussen Oost en West

laat hen, het daglicht in, veilig
met naakte voetjes slapen

voorbij muren en meren
wind en de wreedheid van ingepakte
verwaarlozing

geef hen een hand
vol waardigheid en blijf nog
even wenken naar de vrede in hun lach


kerima ellouise ©




Illustratie:
De Verdens Barn ( de kinderen van de Aarde) op de Noordkaap, foto: Rudolf ©

ontilbaar

een nerf wikkelt zich
rond de avond
ik regen mij in het kussen;
bemost

het land waar ik zijn wil
en waar bomen betrouwbaar in mijn schrijven
staan

misschien heb ik een uur of meer
ook jij hebt het nodig
toch zwijg je uit het nest, het maakt je bang

ik nader het web, zo broos als
het woord zelf

een tak breekt de vergetelheid
van de kamer

en weer is alles oneven


Schrijver: kerima ellouise ©




Illustratie: beeldentuin Dehullu 2010, kunstenaar Alied Nyp-Holman

prooi

zij die geen dromen vangen
verstrikt in het web
van de werkelijkheid raken

waarheen

wanneer een spin nadert
een woordenskelet achterlaat
brandend in de keel van de nacht

zeg me
waarheen zij moeten
zij die nooit over blauwe luchten praten
maar vanuit de donkere schemering zoemen

met brekende schouders en de in flarden
hangende maan, meegevoerd door de dichter die zichzelf nooit
uit zijn zinnen tilt, ze nooit verleid heeft tot kleur vol hartstocht

zeg me
waarheen ook

dat ik, aan het web verwant, de zachtheid
dromen zal


kerima ellouise ©

.

gevoed door de blaren

waarom zou ik je
nog tonen
waar de wind schuilt in huis
wanneer het bulderen
begint

het kind hokt in hoeken
tussen niet goed
en verkeerd

verdunt zich in woorden
en wat het bloed
met haar doet

het raam houdt de nacht vast
drijft de meeuwen
uit haar hoofd

ik was de maan en het galmen
van het water

terwijl het zeezout, als een ogenblik
geleden, bulkt uit haar lijf



- waar schuilt in huis de wind
wanneer het bulderen begint
een kind staat in de hoek
stomp en overhoop

je deed het alweer niet goed
ik ga met mezelf op de loop -


kerima ellouise ©

Later

“Ik ben uw vriendje niet meer."
"Nooit meer ?", weerklinkt een kinderstemmetje.
"Nee, nooit meer."



Het begint te waaien
terwijl ik luister naar het vrolijk spel
bij de buren. Daar geuren bloemen.

Grenzen keren. Niemand dringt binnen.
Naaldbomen, ooit zelf geplant, lopen
langs de jaren, dag aan dag.

Ik groet de vogels, wil even aaien
met mijn duim en het zicht op het heden; voortdurend.
In deze ronding is alles vreemd.

Alleen bladeren vallen op dit gras
als veel te lage, grijze wolken.

Vrienden lijken op zichzelf.
Ik klapwiek vruchteloos. Er staat een
stam voor mijn raam.


kerima ellouise ©