kerima ellouise : woorden in wind
Haar offer
naakt voor de spiegel
buigt ze zich over donkere kamers,
haar hoofd valt diep
in de kelders van razernij
ze schuifelt offers tegen
de rand van dronken walging,
haar keel krijst stil
in vers, ontvleesde aders
pijn trekt een rode streep
over de koude, hijgende grond,
haar schuld wordt zwart
en zwicht voor duizend tongen
de dood wacht op het vonnis
ze vult het bad met bloedrode wijn
kerima ellouise ©
Dromerigik laat mijn ziel op een glimlach drijven,
zacht bewogen door de avondwind.
niemand begrijpt dit dromerig verdwalen,
breekbare herinneringen verdwijnen erin
ik laat de nacht mijn adem zingen,
licht geboren door de schemering,
zoals iemand draalt bij ’t laatste licht
en alle jonge stemmen samenbindt
ik laat de sterren mijn ogen schilderen,
teer verborgen door verwondering.
wie zal mijn streling aarzelend kleuren,
verder blazen dan de schaduw binnenin
kerima ellouise ©
Nachtmerrieaan de rand van de nacht
bots ik tegen nooit sluitende ogen,
het schreien van een kind
maakt zich los uit mijn lijf
in de diepste schemer liggen
kreten verborgen,
verdrukt door het zwijgen
van een grondloze tijd
scherp spuwt de wind
naar vreemde geuren,
ruw beukt de dood
rond een donkere zerk
stemmen klinken dof onder
dorre bladeren, vluchtende
voetjes ontwijken het
versteende gekerf
het kind zinkt krijsend
in mijn armen neer,
ik kijk naar haar ziel door
haar nooit sluitende ogen
in de ochtendnevels zoen
ik haar schuldeloze mond,
roerloos komt ze weer
in mijn lichaam wonen
kerima ellouise ©