Dromerig

aan de rand van de nacht
bots ik tegen nooit sluitende ogen,
het schreien van een kind
maakt zich los uit mijn lijf

in de diepste schemer liggen
kreten verborgen,
verdrukt door het zwijgen
van een grondloze tijd

scherp spuwt de wind
naar vreemde geuren,
ruw beukt de dood
rond een donkere zerk

stemmen klinken dof onder
dorre bladeren, vluchtende
voetjes ontwijken het
versteende gekerf

het kind zinkt krijsend
in mijn armen neer,
ik kijk naar haar ziel door
haar nooit sluitende ogen

in de ochtendnevels zoen
ik haar schuldeloze mond,
roerloos komt ze weer
in mijn lichaam wonen


kerima ellouise ©

aan het einde van het pad langs
een zijden schaduw van bronzen
bomen laat ik samen met jou
de herfst ontwaken

ik streel over ’t groenige water
en meng grijze tinten
doorheen het roestige bruin
van verdorde bladeren

in zachte bogen laat ik
je sierlijk dansen wanneer
een koele bries het kleurende
lover laat vervagen

door elke windvlaag stromen
mijn tranen naar de oeverkant,
nooit heb ik ze over het land
naar jouw graf kunnen dragen

zoekgeraakt door een stil leven
herschilder ik de jaren,
jouw naam rust al zo lang
in bestaande schaduwlagen

mijn ogen scheppen tranen
die ik moeizaam droog
na deze laatste maar
eerlijke herfstdialoog


kerima ellouise ©

bomen verdwijnen
in decemberglorie
waar liefde niet groot
of groter gedijt
in moeders schoot

de hemel onthecht zich
uit een knellende voet
wanneer wortels hol reiken
naar uitziende ogen

takken treuren,
zorgvuldig gekozen;
de wind waait immers
uit een verkeerde hoek

steeds minder
in het veld van vreugde
deelt het leven
de oude openbaring

wat daarna valt
is slechts
een ster

of wat er van een wens nog rest


kerima ellouise ©

 

je geeft me een gedicht
en schenkt me de stilte
langs ogen, stil bewaard

de weemoed van een droom,
veilig opgeborgen, in het
herkennen van jouw verhaal

samen kwetsbaar, zo verloren
als woorden worden stilgelegd
in tranen zonder samenspraak

je geeft me een herinnering
en schenkt me lege handen,
een omhelzing, stil aangeraakt


kerima ellouise ©

de weg daalt tussen huizen
ik zoek langs afwerende muren
naar alles wat ik ben

gesloten vreemden achter deuren

mijn schaduwen jagen me achterna
wanneer twijfels de steegjes slopen
van een zo grauwe avondrand

verscholen mensen achter ramen

in mijn hoofd zoekt de stilte een weg
en bloed kronkelt over dorpels
van de ondergang

deuren wankelen, ramen verdwijnen,
gebroken glas

ik stap achteruit,
seconden kreunen in de goot
wanneer de nacht de dood belooft

ik struikel over stenen mensen


kerima ellouise ©

‘k was voor jou
niet meer dan
een manier
van ontvluchten
en ik,
een kind,
ik wist niet beter,
wist niet dat jij
in het diepste donker
je vleugels zocht.

‘k gaf mijn glimlach
aan de stilte,
een stilte
waarin leugens
zich nestelden
en jij,
zwaar gewond,
jij wist niet beter,
wist niet dat ik
geen andere ogen had
om de waarheid
te doorbreken.

‘k was voor jou
niet meer dan
je kind,
je eigen kind,
dat sprak over
de dood,
omdat jij,
in je vlucht,
mijn vleugels brak…

vleugels te jong gestorven


kerima ellouise ©



(bron foto :
http://www.
peterjacquemyn.be/
nl/gallery/images_
sculpture/
vleugels.gif

steeds als de stilte
mij met woorden vult,
rijgen mijn handen de
tranen aaneen

zwarte kralen vallen
op de grond,
over mijn gezicht glijden
ze één voor één

in de pijn verloren
raap ik de woorden terug op,
tussen tranen gevallen,
zijn ze verhard tot steen

met geschramde vingers
breekt het touw,
mijn koude hand legt
de stilte om de kralen heen

kerima ellouise ©

Ik draai me om,
geef een vlugge kus
op je wang
- dag jij -

Je glimlach blijft
maar brengt
een stilte in je ogen.
Ik ontvlucht je gewilde handen,
vermijd zo het naderend afscheid.

Even dat moment van onzeker zijn,
van pijnlijke, zoete geuren,
van neerduiken
in een vreemd, warm gevoel.

Ik draai me nog
een keer om,
Zacht streelt
je stem mijn naam
- dag jij -

Ik doe de deur dicht,
de stilte barst het huis uit.
De wind verweeft zich
met mijn tranen.

- Niet huilen –
zeg JIJ
- Ik draag je mee in mij -


kerima ellouise ©

wanneer ik zal gaan,
wil ik geen tranen op je gezicht
denk aan de lichte dagen
die ik heb liefgehad,
hou van mijn dromen
ook al was ik nog zo zwak

wanneer ik heen zal gaan,
wil ik geen duisternis in je ogen
denk aan de fluisterende nachten
die ik heb gedicht,
open mijn stille woorden
ook al verlang ik naar het witte licht

wanneer ik morgen heen zal gaan,
wil ik geen kransen in je armen.
denk aan een rode roos
die ik heb ontmoet,
neem afscheid van gisteren,
ook al ga ik nu voorgoed


kerima ellouise ©

afgedwaald
in deze wereld
denk ik aan
een ander land,
luisterend naar
mijn ademhaling
strompel ik net
tot aan de rand.

woorden rekken zich
door mijn ribben heen,
zinnen buigen zich
over mijn romp,

bewegend
naar de overkant,
liggen gedichten
reeds te wachten,
onbeweeglijk in
mijn mond.

mijn hoofd wacht enkel
nog op mijn linkerhand,
beheerst schrijf
ik verder…

zichtbaar
voor mij alleen,
adem ik
vel over been.


kerima ellouise ©

ik mis je,
ga door het licht,
er valt een ster uit mijn droom

ik ben stil,
sluit mijn ogen,
er valt een blaadje van de boom

ik voel je,
zwijg de woorden,
er valt een streling uit mijn mond

ik ben blij,
keer naar de zon,
er valt een traan op de grond

ik mis je
in de stilte van de sterren
in het zacht gekleurde licht

ik mis je … in mezelf


kerima ellouise ©

ik sla mijn dag in verlangen open
een lieve, kleine vogel vliegt net voorbij
de ochtend opent haar zachte dromen
het zwerven verstilt ergens diep in mij

ik bevrijd mijn vleugels in gedachten
woorden zingen lichtjes in mijn keel
dauwdruppels kleuren de koude nachten
de wind schildert warm met een penseel

ik vind mijn glimlach in de morgen
een lieve, kleine vogel vliegt net voorbij
de zon ruikt heerlijk zonder zorgen
op zijn vleugels draagt hij de vrijheid voor mij


kerima ellouise ©

Tussen de rozen




Geboren onder de zon
gaf jij mij de mooiste roos,
ik bloeide zo uitbundig
dat ik mijn twijfels overwon

Slapend onder de nacht
begreep ik het geurend beminnen,
ik verdronk zo in jouw armen
dat ik droomde diep van binnen

Ontwakend onder de maan
kwamen de sterren los van de hemel,
jij dronk zo van mijn huid
dat ik danste door jouw naam

Gestreeld door de zomer
werd ik geheeld door een roos,
de zon en de maan
vlochten onze liefde zo broos

Onder een herfstnacht heb
ik de zachte sterren verloren,
de bloeddruppels op mijn mond
konden jou niet meer bekoren

Ik was een roos met doornen


kerima ellouise ©

Wanneer ik ga slapen
heeft het licht mijn huis
langs de ramen verlaten.

Zonder afscheid schuifelen
mijn vermoeide voeten
naar de lege achterkamer.

Ik sta stil en twijfel
of ik samen met de
duisternis wil verhuizen.

Met langzame ogen staar ik
in het schemerdonker en hoor
enkel verre, vergeten geluiden.

Herinneringen overspoelen
de meedogenloze stilte,
oneindig traag draai ik me om.

Ik neem mijn tranen mee,
loop over blauwe scherven,
de trap kraakt slordig bij elk sterven.

Onder de koude lakens wacht ik
geduldig af en adem onhoorbaar
het bestofte verleden.

Ik huiver van de nacht,
ze laat gillend alle dode
woorden weer herleven.


kerima ellouise ©

alleen de nacht brengt donkere ramen
neemt de leugens in bezit
verfraait de kamers met lege tafels
…de waarheid blijft onuitgewist

alleen de nacht verzamelt de schaduwen
vult de hoeken met gelogen woorden
verbergt de tijd tussen woedende tanden
…verraden hebben jouw ontrouwe handen

alleen de nacht vlucht voor de dag
kropt alles op wat niet is gezegd
schreeuwt de stoelen om door stikkende monden
…de nacht heeft het dunne touw in de schemer gevonden


kerima ellouise ©

ik woon
in speekselloze woorden,
in licht dat net niet uitdooft,
in een huis dat niet wil horen

ik loop wat zachtjes door
maar vind geen onderwerp
dat me zoekt,
geen enkele voetafdruk
op een zachtwollen doek

mijn lichaam zakt
maar vindt alleen
een afdruk van uitgeleefde tranen,
een onderworpen ziel
in de tijd achtergelaten

de dood staat
handenwringend
voor mijn deur te dralen
maar kan haar slag niet halen

ik woon immers
zonder onderwerp
in een dakloze hoek

misschien dat
ik geruisloos
verhuizen moet


kerima ellouise ©

Ooit beminde ik de lucht
en kleurde ze hemelsblauw.
Ik dook dan in de glimlach
van een zachte schilderskwast
en droomde dat dit stilleven
de lente was.

Ooit zat ik op een bank
en zong met zwaluwen mee.
Ik danste dan op de vleugels
van de zomer, wang tegen wang,
en dacht, dit innere lied duurt
een leven lang.

Ooit sierde ik de tuin
en vlocht herfsttinten in mijn haar.
Ik legde me dan neer
op gouden neveldraden
en hoorde de lieflijke klanken
van de elfensnaren.

Ooit omarmde ik de winter
en betoverde ze met ijskristallen.
Maar ik gleed tussen de stilte
van eeuwige, koude nachten
en wist dat mijn laatste glimlach
niet op de breekbare lente zou wachten.


kerima ellouise ©

ik word zo graag
wakker in mijn dromen
en nestel mij in de
zachte schaduw
van de schemering,
hopende dat de duisternis
mijn verlangen kan horen

gewoon wakker worden
in mijn dromen,
om te stoeien met
lichte woorden,
zodat ik aan een vreemde,
koude wereld
kan ontkomen

wakker worden met
de letters van je naam,
glimlachen naar
de stilte van onze taal,
het ontdekken van
een diepe, onbekende tint,
verwonderd zijn
om het onuitgesprokene
dat ons zo verbindt

laat me daarom
zoeken naar de nacht,
voor de eerste stralen
van het ochtendgloren,
want ik weet dat jij
op me wacht
in de zachtheid van
mijn dromen


kerima ellouise ©