Berichten van 1 oktober 2009 tot 31 oktober 2009

op de droomlijn

 

 

 

 

wil ik je zoenen

de kamer horen zingen

zuchten

 

tussen twee zinnen

steeds weer

 

je vol verwachting aankijken

overgevoelig worden, overwonnen

zoals het licht zoekt

en vindt

 

verovert

over tepels en teder, rozen

 

zich dan laaft aan ruimte

verbeelding

 

de zee en het seizoen

waar ik van houd, wil ik je plagen

op het strand

 

met

kleine vingers

en schaterende vogels

 

onvoorwaardelijk




keirma ellouise ©

Kwetsbaar

 

 

 

 

 

Gisteren.
Ik wrijf door mijn ogen.
De ochtend vindt mij en wil me
laten meestromen. De belofte van tijd.

De radio speelt met een oude blik.
Praat zich rond mijn lijf
alsof ik dan meer zichtbaar word. Een onafgemaakte
verklaring.

Ik voel me een vreemdeling
tussen de vriendelijke stemmen. Een passage. Het zou een uur
van stilte moeten zijn. Vanzelf.

Maar voor één keer
wil ik de wereld niet buitensluiten. Het is als een meeuw
in een mens leggen. Het verbinden met de roep.

Ik verlang naar zee
en het wonen in een warme vissenbuik.




kerima ellouise ©

 

 

 

 

bijna dragelijk

en daarna,

fluister je

 

wat komt daarna

 

ik voel de herfst

door me heen gaan, enkel de herfst

en geen andere vragen die sporen dragen van holle huizen

 

waarin niets zich kan hechten

behalve de onmacht, immer herhalend

zoals witte kruisen, lijf aan lijf

 

nooit uit marmer

of uit letters van leven

wel liefde, liefde, zoveel liefde

onberekenbare liefde, binnen in mij

 

en daarna, fluister je

onbekend

 

ik houd mijn mond dicht

en  loop

naar de bladeren rondom jouw voeten

 

ter verdediging van de eeuwigheid




kerima ellouise ©

nabij zijn






soms
wordt in dit lichaam het sterven
geopend

groot genoeg
om alle liefkozingen
onaangeroerd te laten

of om de richting van verbeelding
te veranderen

wanneer het de vorm
van de nacht aanneemt en naamloze schimmen snijdt
uit tranen van een vlinderboom

slechts door jou ingewijd, nog voor nevels
uit mij glijden als wijzers van het weten

vaak zonder wind of tederheid
of het stille van
poëzie

waarin het leven weer terugkeert
na het groeten van het wentelkind




kerima ellouise ©

op 25 oktober vanaf 14 uur in "Het Laatste Huis", Poreistraat 4 te Hombeek

op de kunsttentoonstelling met werk van



Hans Bloemmen, Nathalie De Snijder, Ingmar Ostyn, Maarten Peeters,

Katty Renneboogh, Jean Pierre Schoukens, Els Slachmuylders,

Gert Van Gastel en Greet Verbruggen.



Om 14.30 u. is er een korte wandeling n.a.v. trage wegendag.



Vanaf 15 uur lezen dichters voor uit eigen werk:



Lieve Devijver, Kerima Ellouise, Sylvie Marie, Theo H. A. Slachmuylders,

Summerset, David Troch, Yerna Van Den Driessche en Guy van Hoof.

uit het dagboek van een wintertuin

 

 

 

alles

begint opnieuw

 

zo ook de roos

die sterft door het niet verstaan

van dode ogen

 

en hoe de maan papieren vogels oplaat

langs touwen die de eenzaamheid

in lege buiken knopen

 

gebarsten zoals oude winterbomen

zwart beslagen

 

het wenken naar de afgrond

de onopgemerkte pijn

 

bloei dan, mijn roos

en leg je in het helder licht

 

schoonheid

kent liefde, streelt schaduwverzen

eeuwig

 

en zo hemels buigend



kerima ellouise ©

Liefdesgedicht





Ik buig neer bij de boom.
Naaktheid,
niets dat bedriegt.

Ik wil niet sterven nu de bladeren
op mijn pad vallen. Rondom mijn gezicht
en de vlinder van jou.

Achtergebleven
toen jij de dood tekende langs witte
bloemen en maanlicht,

de troost voor dag
en nacht.

Ach liefste,
spreek me aan, ergens
diep in de herfst.

Niemand zal het weten.

Zelfs niet in het mooiste,
aangrijpende
verhaal.



kerima ellouise ©