kwetsbaar

schaduwdans

 

 

 

ik vul jou, mijn dichter

aan

 

met woorden

die uitgesneden liggen naast houtnerven

en waar de vloer, vastgeworteld

zijn schaduw geeft

 

speels mijn armen

rond jou schetst

 

ik weet niet of ik nog iets

zeggen wil of dat ik de bloemen verder

draag

 

naar buiten

de nacht  vol weemoed

met wind en de onzichtbaarheid

van mijn dromen

 

je omhelst me

 

ik dans

en laat mijn gedichten waaien

 

onbekend tot stof




kerima ellouise ©

afbeelding: beeldentuin Dehullu 2009
kunstenaar: Marthe Waijop

 

zacht land

alle gedachten

die ik uit de winter

verzameld heb

 

alle slachtoffers

uit het reliëf van de nacht 

 

bange stappen en mistranden

het knielen

voor de duisternis in mij

 

ze verdwijnen

wanneer de horizon duinen dichterbij brengt

 

nog dichter dan een witte oever

aan de dood ontleend

 

de wind, een vogel,

het schuimen

van verzen

 

het begrijpen van licht

waarin ik jouw woorden

vind

 

en dat wat zich voortbeweegt

 

hou van me

want uit een zeeschelp geworpen

ben ik iedere waarheid



kerima ellouise ©

de doofheid van de leugen

 

 

 

geef me

geen dagen van gebeden

wanneer ik mijn waarheid op de brandstapel werp

 

maar geef me een lichaam

waarin ik kan wonen

 

ongewijzigd gillen

 

tegen de schrijvers

en de makers van een dichtgemetselde

eeuwigheid

 

waar ik kan rouwen om de leugens

steen per steen

geworpen in woorden van het lot

 

bewaak mijn huis

en het eenzame kind

 

de vonken en het vuur

 

wanneer ik  ga

onvoltooid

 

zoals in dit gedicht




kerima ellouise ©



foto: beeldentuin Dehullu 2009
kunstenaar: Kieta Nuij

voor vandaag





misschien wil ik niet meer luisteren
naar het getik van de klok

ze nadert
het herdenken
door een ritmische onverschilligheid

het gebeurt zonder woorden
zoals wolken onder de maan of het traag vallen
van septembernevels die de laatste bloemen doen verdwijnen
achter leeggeroofde bomen

vreemd is dit niet
ieder uur belandt in het verleden
of in de geluidloze afstand tussen waarheid en leugen;

het graaien naar triomfen
de grenzen van het mogelijke, de korte waan
de belofte na elk bloeiend leven

misschien
zou ik een vuurtoren
moeten bouwen

zodat alles wat van tederheid is
zichtbaar kan oplichten te midden van spiegels
en het schuiven van golven


-wind, neem mijn rook mee en schenk hem het baken van de liefde-




kerima ellouise ©

        foto: beeldentuin Dehullu 2009 kunstenaar: Edith Benedictus

foto: kerima ellouise














een vraag

 

 

 

wie zal de meeuwen

terugwerpen

 

als ook jij verdwijnt

in niets meer

 

dan een druppel

of in de doofheid van

de duinen

 

die, ongenesteld

mijn armoede zullen

dragen

 

ik zal droever worden

mijn gedichten zwijgzamer

 

en uit de nachten zal ik

wanhoop plunderen, de donkerte

van de eeuwen

 

omdat geen enkel ogenblik

meer zal bestaan

 

achter ramen, vormloos

blauw




kerima ellouise ©

Je stem wist nog niet van sterven

 

 

 

Ik las boeken

en hun einde. Ik trad binnen

en weer buiten.

 

Halverwege.

 

Droefheid

veroorzaakte een geloof

in klaverblaadjes; een onuitgewerkte uitgave.

 

“Bomen kraken.

Ik hoor ze elkander strelen. Ik heb hen

en hun wereld lief. Het omhoog dwalen van een enkele vogel

tussen het wisselen van de stemmen.”

 

Ik loop me te pletter en neem afscheid van ieder. Bladstil.

 

Lipvormig.



kerima ellouise ©





foto: kerima ellouise
locatie: beeldentuin Dehullu
kunstenaar: Kita Nuij

ontvangen

 

 

 

kus me dan

nog voor november kleuren

dempt

je hart voorgoed gesloten wordt

 

beloof me

om te ontwaken

nog voor winter koude namen schrijft

 

en stille kinderen slapeloos dwalen

in woorden

van ontheemde dichters

 

rond en rond

een volle maan

 

-geen mens bestaat in deze waan-

 

verzamel me

dan

nog voor ik wenen mag

 

 

kerima ellouise ©

gelijkenis

 

 

 

 

 

ik kijk door het raam

en zie

wanneer ik even niet verdwaal

een vreemd licht

op het gras liggen

 

het is veel zachter dan gisteren

 

ik ga voorbij, blootsvoets

onzichtbaar

 

als een reiziger met koortsige handen

die wolken bedenkt, heen en weer

druppel voor druppel

 

er waait wind

 

misschien ben ik het sterven

nog niet gewend

in dit voltooide samenzijn 


kerima ellouise ©

alleen jij

 

 

te midden van wind

hang ik rozen tegen de muur

omlijst de bladeren met een museumstuk

 

rood

zoals het alfabet van liefde

dat verzinkt in vochtige voegen, zo vaak

beschreven en weer heengegaan

 

een dag, een uur, een week

of duizend en meer jaar

 

tot er niets meer over is

dan een beknot bedrog, de zware last

van het zwijgen

 

woorden ongebruikt

 

ik laat los

en rechtvaardig de spijkers in mezelf

kerima ellouise ©