bespiegeling

 

 

 

 

 

moerbezie

 

 

poëzie
en een vlaag van buiten, een vraag
verdwijnt in glans

verandert het korte lot; zacht
in dromerij

leen mij de stilte
ver weg van het gevloek, krabbend
aan mijn wang

hard en kort
door nachten geslagen

want jij
en alles in deze cirkel

verzen, het woord, mijn ziel
staan stil

voltrekking, voltooiing

verklaard

zoals de volle vlinderboom
klein en dwaas, raamgebonden
rond de zon

-wens, oh wens een stip in het gemis-

een wereld klaar
met handen uit een mond; het ondergaan
nadien

ik kloosterkelk de tijd
vastgebonden aan intieme stemmen

"moerbeiboom, welk blad verlies jij"

en griffel
een stip in het zwarte gemis

 

 

 

                kerima ellouise ©

 

 

 

             - literair festival 'onder de moerbeiboom' Breda-

                                                    foto: Margo Tilborghs

maanmoed

 

 

 
 
alsof de nacht zwaait
in het licht van de maan, het gejubel aanhoort;
voor jou geplukt

zwerfsterren, vol poëzie

en de roep van de Kleine Beer
hoe ze vanavond de wind vergezelt
 
haar naar het noorden lokt
 
klop zacht, mijn vriend
en drenk me in het moedige duister





kerima ellouise ©

bestemming

 

 

 

 

 

nergens in de wijde omtrek

kwam ik stilte tegen

 

toen zag ik jou

en raapte je op, wist niets van je vluchtige reis

of de wereld waaruit je werd geboren

 

ik kende zelfs je naam niet

zag enkel buien en het draaien van de duinen

innerlijk ontwricht, met bleek gelaat

 

een tiental vogels vloog op uit de wind

tot dicht bij het water, hees

zoals de woorden uit het maanlicht

 

 ik hield je tegen mijn oor

en vond de witte troost van stilte




kerima ellouise ©

 

waar zijn de meeuwen

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ik was even, in het vluchtige

van tijd, compleet

 

zoals een glimlach

en een bijzondere plek, waardig

aan het leven

 

nederig aan de dood

 

even was ik een gezicht

tussen sleutelbloemen en volmaakte

ramen

 

een lichte zin

in zonneglans, in water van weggegleden zeeën

verbonden door het begeren

 

nu draag ik het gemis, vele dagen ver,

naar het midden

 

nabij de zomer

 

en wacht op het landschap

rondom de ringen van een boom

 

onbegraven

als een meeuwloos kind

van gratie




kerima ellouise ©

denkbaar

 

 

 

 

nog niet zo lang geleden

roeide ik langs vijvers en kapotgewaaide

zonnebloemen, onvertakt

 

en dacht: misschien ben ik

één van hen, blijft de werkelijkheid

voorgoed achter me

 

op te dunne stelen, ongewild

door het licht

 

zonder middaguur, zonder reizigers

zonder te weten waar de wereld

begint

 

of misschien ben ik gewoon

een ogenblik

 

van de tijd vervreemd; tot drie gescheiden

 

ondenkbaar in alle uren

van toekomst

 

-waarom herinner ik me dan morgen-





kerima ellouise ©

 

 

 

 

 

 

tussen mij en de zee

 

 

 

 

 

 

de hele nacht was ik dicht bij je

en in het bewegen van de golven

verbeeldde ik  me

 

twee vleugels in mijn adem

 

onze liefde werd een vogel

sierlijk en vol witte veren

 

meeuw, zei ik zacht

 

en jij verlengde het landschap

aan de toppen van je vingers, zoals een horizon

 

glinsterend

geheel en al zee

met de branding waarin ik naar binnen ging

 

het vrouwzijn ontdekte

bij het ongedeerde licht

 

vrij, zei je zacht

en beschrijf onze wereld



kerima ellouise ©

kraa-kraa-kraa

iedere dag
wanneer mijn twee Bertha's
hun ochtendwandeling rondkakelen, vol overgave

verspreiden ze
versgelegde roddeltjes tussen boom en bloemen
rozenstruiken en het geluidloos groeien van een web

ik zie
het onkruid dan welig tieren
terwijl het weeë gras krimpt met het hart eenzaam
omlaag als een steen

brutaal vliegen kraaien zwart
rond de woorden, pikken genadeloos
net aan de rand

laten roekeloos regen vloeien

ver weg
van hun spiegellijst en nagebootste tijd



kerima ellouise ©

het juk van verdriet

 

 

 

 

ruw trek ik mijn stinkende  huid uit

schraap de gaten waarin een oneindige ruimte

de kruisen bevochtigt

 

van doden die hun buiken aanschouwen;

glasachtig in het spreken

 

ik doorsnijd de woorden, geef vorm

met dezelfde beweging waarmee mijn hart

werd doorboord

 

en trek het ongedierte

uit de zwarte vlekken, opgezwollen tot afkeer

van dubbele ogen, spiegelvaardig en onmachtig

om zich verstaanbaar te maken

 

-ik werp nog een trouwe bloem op mijn buik-




kerima ellouise ©

ceremonie

 

 

 

 

 

 

 

laatste woorden scharrelen zich

rond weggeworpen

stof

 

alles houdt zich stil

in dit hartbrekend ogenblik

 

wanneer ik mijn naaktheid

in jouw zwarte handen

afleg

 

als een kleed van verlangen

 

om een rivier te worden

naar die oneindigheid

waar vlinders

 

de waarheid

aan geliefden hangen

 

leugens slechts een poëtische

haarwrong zijn, afgesneden van de avondwind

op frêle schouders

 

en zo, wegens de dood, op een witte huid

van kralenkrijt

keirma ellouise ©

nachtlezing

 

 

 

 

 

 

vaak

houd ik mijn ogen

gesloten

om de nacht te ervaren

wanneer hij aan mijn zijde slaapt

 

om te voelen wat hij voelt

zonder begrensde ruimte

of, opnieuw, een andere dag

 

mijn vingers aarzelen

willen overhellen naar het ongeschonden zwart

dichtbij de reis van vroegere dromen

 

de verbinding met een volle zee

en de vele onsterflijke sterren

 

doorheen het blauwe van een vlinder

waarin geen glimlach

verloren gaat

kerima ellouise ©