Berichten van 1 juni 2008 tot 30 juni 2008

het meervoud van stilte

 

 

 

 

op een gedichtenberg

ver van kerkhofwandelaars, beneden

in het dal,

 

zou ik zuiverwitte haiku’s

willen schrijven, wanneer de zon

het hoogst staat

 

en de zevende wind

vogels meeneemt onder bomen, innig

in het fluisteren

 

er zouden geen ramen zijn

om te vullen, geen kamers die zwijgen

gevonden, meer en meer

 

het verstijven van angst

omdat taal stil moet zijn in het omkeren

van woorden

 

of misschien

zou ik wel een lang uur

willen huilen in

 

een blauwe woning

van wolken, zacht krullend tot

diep in de hemel


kerima ellouise ©

de kast

 

 

 

 

ja, ooit

ooit komt de dag

dat er in mijn kast niets

meer beweegt

 

het applaus zal uitsterven

en mij links laten liggen, laten

doodgaan, dagenlang

 

naakt, alsof  de kleren in die kast

mij nooit toebehoord hebben

 

lange tijd ging het goed

heel goed – bis, bis, bis –

hoorde ik in mijn kleine wereld

alsof ik een bekende dichter was

-bis, bis, bis -

 

toen dacht ik nog niet aan de dood

of aan het voorstellen van leegte

want mijn kast was onsterfelijk

 

ja, ooit

ooit komt de dag

dat ik zal  schrijven 

waarom

kerima ellouise ©

Samiaanse dagen

 

 

 

Zoals je zijn woorden

in een langliefde vertaalt,

verhuizen de huizen naar thuis

en omgekeerd. Dicht bij het groen

liggen immers sporen

van  zijn wonen

 

Lakens op maansokken luisteren

wanneer hij de ochtend ontwaakt

en het geblaf in warmgeroerde

aroma’s hangt.

 

Krullende achterbloemen

sluiten hun kleuren uit vrees

als zijn aanwezigheid nadert,

bruinwit met geaaide ogen.

 

Vertel me

wie jouw kanjer zijn trippelen

kwalijk nemen kan.

Appelboom © 

 

Als schrijftheater

 

 

Mag ik bewegen

om je maar even te zien,

sterren op je wimpers te leggen

en de nacht een munt te laten gooien

opdat mijn stilte breekt.

 

Ik kan nu buigen, voor jou

of mijn hoed tonen dat zich zelden

vult want lachen doe ik alleen

als je het slapen krult.

 

Een steensversteend schouwspel

maakt zich los en jij droomt

de donswolken

dichterbij.

 

Mag ik bewegen, nog even

om te zeggen hoe bijzonder

je bent.


Appelboom ©





Dank je wel Appelboom !!!!

er zit poëzie in een klaproos

 

 

 

 

een houten vloer

drijft voorbij het land

dat ik in me draag

 

vanuit de verte schuiven

lege stoelen als bootjes in

mijn schoot

 

het is eb, denk ik dan

 

wanneer mijn longen

nesten bouwen, te groot voor

kale bomen en de klaprozen

 

die in de palm

van je hand vallen

 

en het maanzaad sluiten rond

je mond, purperrood

 

alsof

het slapen vergetelheid

doet opdrogen

 

in mijn land, mijn verdwenen

doorgesneden

land


kerima ellouise ©

Waterfossiel

Dwaal je tussen tijd

of gekneveld onkruid en raap je

het vuil van de grond opdat bruggen
zichtbaar worden,

 

wieg dan het hechten in wijzers

naadloos naderbij. Onsterfelijk

zijn je passen, dragend
over de dood.

 

Gooi kiezels naar het blauw
tot het de bodem raakt en rivieren
een herinnering aan jou

verrijken.

Je leeft immers
in weerspiegelingen
voort.

Appelboom ©

Dichtstad

Leg een continent
op iedere nagel van de aarde;
dans met regens zodat niet enkel

goden maar vruchten

ontluiken.

 

Zou de alleenstaande boom
met mensen praten en lippen
aan geliefden geven

als het groenwoud

zwijgt.

 

Wandel voorbij oorlog
of kanonnen van de zee, zoutzilt

deint verder tussen

nu en nooit.

 

Want hier,
hier ben je thuis.

Appelboom ©


Dank je wel Appelboom !!!