vroeg, of later

mijn tuinman

 

 

 

ik heb een tuinman

sinds kort;

 

stoer, knap

en met een verleidelijke

blik

 

hij doet z’n werk goed:

 

dekt het onkruid naar de aarde toe

met versgeurende, bruine

laagjes zand

 

graaft waar nodig

dode vogels omhoog en legt ze

zorgvuldig tussen de stilte

 

hij laat zelfs regen dansen

op onwillig gesnoeide

struiken

 

en zwiepende  bloemen

dwingt hij tot vroege slaap

 

zonder woorden en met regelmaat

bouwt hij  schoonheid

uit de grond

 

ruw maar met twinkelende

ogen

 

en wanneer het werk eindelijk is volbracht

springt mijn tuinman de hoogte in

 

en hangt zijn geblaf

in de bomen

kerima ellouise ©

 

 

 

 

 

 

kloppend



adem kunst, wervel
het zachte hart, valt maanlicht
in overgave



opgedragen aan Mobar



kerima ellouise©

 

 

 

vuurverloren

 

 

 

 

een geel

blad

valt

uit het laatste uur

 

september is verdwenen

 

en in een gedicht

sterft

een roos,

onaangeroerd




kerima ellouise ©

het snoer van rozen brak

 

 

 

er vallen vlinders op

mijn mond

en ik breek, braak

de vleugels in aangevreten

luchten

 

het kent

geen einde meer

 

de oorlog zonder rozen, de stilte

aan het kruis en buiten zwijgt
de  ochtend

 

ik hoor nog slechts gekerm

natgeregend, nabij

 

de wind

die lege spiegels waait

doorheen verdreven  woorden

 

tijd verbrandt en ik wil slapen

in een dag, te traag

kerima ellouise ©                

 

wintergast

 

 

 

je komt en gaat

bijt woorden de lucht in

en ik hoor kraaien

krassen

 

zwart de vleugels

op het ochtendbrood

terwijl de wind

de wolken doet beven

 

ook de tijd is dood

mijn ogen ooit blauw

en jij zoekt roem

steeds kouder en meer

 

ik had gedroomd vannacht

de vogels weg

in de ondergang

van het slapen gaan

 

geïnkt waren je veren

kerima ellouise ©





 *bron foto: www.michelklemann.nl

herfstgeluid


op winterblaadjes
knarsen late voetstappen
van de notelaar



kerima ellouise ©

intrede

luidende kapel

legt echoënde stilte

     op polderdijken




kerima ellouise ©

zee-rozen-strik

 

 

 

het beeld

dat met mij

naar zee staart

en schelpjes raapt

 

draagt jouw naam;

anders dan de mijne

 

het begon met zon en licht

op woorden, het eerste

 

waarin soms wat verdriet zat

zoals de oprechte wind met

een lichaam rond manen

 

het bracht ons samen

ver weg, van het laatste

 

nog onbestaand

in de golving  van méér

en duizend dagen blauw

 

ik ruik de meeuwen

het zand zingt helder:

 

geluk en alle wensen

voor jou

 

 

 

 

 

 

 

opgedragen aan Corrie



kerima ellouise©

       Giorgio de Chirico,
                                                                            Mystère et mélancolie d'une rue,  1914

slechts deze woorden nog

 

 

 

 

ik heb woorden vermoord

grootse woorden

er stonden muren rond

 

ik pleegde aanslag na aanslag

kort en heftig, temidden van

de dag of de nacht

 

een potloodkrabbel

werd een grijnzen, de dood

uitgeschreven in schaduwzijden

 

en toen ik op een ochtend

voorbij de zon liep

zag ik niemand

bestaan

 

ik kreeg een vreemd gezicht

met grote, zwarte gaten

en alles werd nietig

 

in de marge

lag mijn schedel

waarmee ik morgen had vermoord



kerima ellouise ©

bekentenis

 

vingers vol

zwarte vlekken tikken

de vloedgolf op mijn lijf

 

dwingen tot woorden

en verdraaide schaduwen

onder een bewolkte lucht

 

ik zink

naadloos van dag naar nacht

wanneer honderd ogen van de zee

mij verdoven

 

met ijzige koude  

als gehuil van stilte

 

het is niet jouw  tijd

die me alles vertelt

noch de adem van het scherpe water

 

het is de bekentenis  in de wind

geen woorden van kamer tot kamer

kerima ellouise ©

de ogen dicht

 

 

 

 

 

ze zag hoe schaamte

de lakens bedekte met een bleke blos

alsof haar  buik nooit zou baren en enkel

prooi werd van de zwartste nacht

 

al wat ze kon zien, de woorden

te klein, werd wind en vreemd uitgespreid

zonder bedaren

 

en op het harde gras, waar geen mens

meer keek, brak elke maan

in het schommelen, stil

 

de zonde bevroor

in het boomzwijgen van winter

en op wangen van het erfelijk daglicht



kerima ellouise ©

 

 

 

 

 

 

gefluister

 

 

 

kom terug

jij kleine vlinder

kom terug uit de verte

 

de manen zijn dood

zoals het dansend lichaam

in mijn dichtersdroom

 

verstild, afwezig

de wind vergeten in

de graven rondom mij

 

ben je daar, mijn vlinder

of twijfel je nog

door de kus die ik je gaf

 

slaperig, de avondgod

diegene die nog wenen moet

om het antwoord van de sterren

 

glijd omlaag, jij witte vlinder

en zing nog een onsterflijk wiegelied



kerima ellouise ©

 

 

 

 

 

‘t huilt

 

 

 

 

 

het licht beroert

en hoe onvolgroeid was ik

het dromende kind

 

er werd gespeeld, gekneed, gevormd

onder de schaduw

van witte

onderkleren

 

het schreeuwt

het beeld in mij

verdwenen toen ik wilde huilen

om de pijn die ongetwijfeld komen zou

 

er was niets meer dan lichaam

en een volle, vuurvluchtende maan



kerima ellouise ©