wie heeft jou lief
als je het daglicht klauwt
met ongetemde slagen

als je knaagt
aan blootgelegde schedels
in het land van schaduwgras

je misleidt de dood
hoog in het zuiden
verstilt de aarde naderbij

grijpt breed de blauwe lucht
wijd uitgestrekt in ‘t zweven

volg de wind, volg je vleugels
in het dalen van de dag

vlieg, volg je kreten
vlieg waardig
vrij


kerima ellouise ©

 

bron foto : www.smarts.nl/blog/archives/archive_2004-m08.php

 

geloof ik je
in vellen vol waarheid
want nooit sprak je
de woorden van de
gestorven dichter

ik zag met jouw ogen
zonder om te kijken
naar het kind dat een
maanliedje fluisterde
langs mijn dood

de bloemen leegzoog
van de lente
tot de winter viel
uit de nachtschade
van die ene avond

toen ik stierf na
het vellen van je vonnis
en het kind herkende
naast mijn onverwoorde graf


kerima ellouise ©

bron foto : www.teunveldman.com/.../pagina/enkel_blad.htm

 


als woorden op water
lees ik van jou van iemand
de naam het spreken
de verbinding naar heimwee
het blad naar golven
het hoofd wat scheef

in een lichtgebaar
van voet naar hals
het tillen het dalen
de houdgreep van gisteren
van vlucht naar aarde
de hand in je haren

gedachten dicht
van ziel naar adem
de stilte glijdt
langs rustende jaren
lees ik jou van mij
een glimlach op huid
van jou van iemand
in ogen ik huil


kerima ellouise ©

 

ik draag
dit gedicht
in stilte

als woning ongeschikt

door scheefgroei
leunen woorden
tegen de tafel
waaraan ik bid

geef mij stenen lippen
of breek het spiegelglas

de dood kan geen daken vlechten
met gebroken zwaluwveren


kerima ellouise ©

bron foto : http://weesblij.punt.nl/upload/wolkje.jpeg


 

een beetje hoger

meer dan wat je vroeg
wil ik zijn. vandaag
in een beweging
naar morgen

adem je Mahler of
ik bij je was. gisteren
een beetje gek

wist ik het weten
minder. wil ik van
je weten

het antwoord in
een wolkje. dichter
naar je toe

zag je me wenen
in een druppel. meer
dan wat je vroeg

gisteren. wil ik zijn
vandaag

een beetje lief
eigen wijs
van jou


kerima ellouise ©

toen ik zei, ik heb je lief

steeds dieper
beweegt de tijd
het gedicht in mij

verder reikend
dan het hobbelige spoor
op mijn hand

ik bekleed
witte vlakken
met eindeloos geduld

terwijl het licht
de trouwe minnaar
in naamloze ogen vangt

mijn stem raakt de nacht
sneeuwt sterren uit hun lange baan

toch
laat ik hem vreemd
in mijn adem bewegen

en wanneer de lucht
donker vertrekt naar een gebed
zonder einde

vertel ik god over dit gedicht


kerima ellouise ©

vingers op glas

ik heb een raam zonder sterren
of zonder enige waarde
van jou tot mij

en woorden, woorden
om te vertellen
dat wat ik ben
niet meer is

tussen steen en wolken
vond je mijn naam om m’n ziel
te overtuigen

de vorm van
een open zicht

en diep zo diep
breken vingers
de zomer alvorens
die in mij kon dringen

en leeg zo leeg
wieg ik mijn niet-zijn
opnieuw


kerima ellouise ©

vol is de maan

de maan is weer
weggegaan nu
jij de stilte leeg
naast het janken
van de hond legt

ik draag het gehuil
uit armoede
omdat mijn handen
en ogen moe zijn
en ik geen andere
slaap kan vinden voor
deze besmette dood

doortrokken in de grond
zinkt het braaksel
naar zilte nachten

zelfs de hond ligt
aan mijn voeten
overdag


kerima ellouise ©

 

tussen diepte en dauw

spreek zachte woorden, liefje
in het onbeslapen bed
van heimwee

laat mijn handen strelen
naar alle zijden
van je taal

in een wervelstroom
tussen dromen en ontwaken

dek me toe, mijn liefje
met de warme zucht
van je zwijgen

mijn lichaam heeft jouw lichaam lief
doorheen de diepte van het linnen

adem mij, je liefde

ik wil samen met jou stijgen
naar het dauw
op onze lippen

door het volle maanlicht heen
ongetemd verlangen
tussen roze dijen


kerima ellouise ©

koude tenen

je stilt dagen van winter
en geeft me onwennige
kinderogen

bindt bitterheid
aan alle lege uren
nu dood sneeuwt
op koude voeten

de meisjesjurken, de lippen
gedragen, ongelezen
bij iedere gebroken vinger

en nu het donkere huis
de verte meet
zie ik door muren heen
de oude stenen in
mijn te kleine bouwdoos

jij kust me
maar maakt het kind niet meer in mij


kerima ellouise ©

het einde van de dag

ik treed uit je ogen
en ga wat dichter
naar de verte

elke stap opent
de einder waar
schreeuwende vogels
beuken tegen de branding
van barstend zelfbedrog

wanneer dagen korten
en zich losrukken
van wat ooit vleugels waren

over een vlakke zee
van meisjesjaren
die ik meedroeg
op mijn heupen
voor jij in mijn tepels beet
en het naïeve land bezeilde

ik treed uit je ogen
en verlaat het gesloten strand

eb slaat tegen rotsen


kerima ellouise ©




bron foto : http://www.kitchencontraptions.com/images/Beach%20on%20West%20Coast%20in%20Portland.jpg

 
bron foto : http://www.gardenvision.net/funpics/rain.bmp

 

nog even

langzaam sterf ik
in een huis
dat wacht
regen in de ramen

ik poets de laatste dag
hang wolken aan de nacht
koud, steeds bleker
de lippen achter glas

ik praat nog over stenen
en leg ze op mijn huid
alsof de stilte slaapt
in een verre dag na deze

het is de hoogste tijd
het
regent
op mijn mond

buiten
valt
het raam


kerima ellouise ©

 

je stille glimlach
in de straten
tussen gevels

steeds kleiner
loopt de nacht mee
in lijnen
grijs of zwart

de huizen ademen
de ochtend in
minnaars
de zijden kousen

nog glanzend
tussen hoofd en buik
de wil tot meer

of ik van je houd
vraag je
en ik glimlach
wanneer de lichten uitgaan
in een stad die groter wordt

je gooit sterren als ontbijt


kerima ellouise ©

 

je was zoet, een roos
met dunne, sierlijke
hals

met onschuldige
tepels
en een verboden
handgebaar

in het verhaal van een stad
vol levende
dode bloemen

je was te jong
maar
jaren ver vooruit

voor het oude stof
van verleden geboorte

jouw raam opende
geen erbarmen

maar beet de
verminking
te rood belicht

in jaren vol haat
ingeademd
gezicht

er was geen wind
nergens wind

enkel zwavelzuur
en één dollar




kerima ellouise ©

 

voor een keer opende
ik mijn ogen en
liet mijn graf begroeien
met een teder lijf

lippen drukten zich
op mijn open mond en
enkel jouw stem deelde
de stervende vogels in mij

uren zochten alleen
nog maar jou en
alles dat ik in mezelf
had verlaten

ik wachtte op je woord
maar iets werd terug
niets; ik werd weer
zoals voorheen

engelen fluisteren nu
vleugels op mijn rug
en ik schuif de lus
terug om mijn nek


in vergane as
schrijf ik woorden
alsof ik niets ben geweest


kerima ellouise ©

in de ziel verzwegen
zo droom ik mijn dromen
als verloren regen
op een afgebroken twijg

waar jij nooit zal komen
of zeggen wat ik moet doen
in het stille ongestoorde
van mijn ware wezen

de eenzaamheid vermoeit
maar laat me klein en gebogen
groeien aan de schaduwzijde
van het toegetreden groen


kerima ellouise ©