ververst

er zaten meeuwen op dit papier

is mijn vleugel
niet meer dan denkbeeldig, dan een wimper
van de wind over dichte zee, ik vraag je, immer
of ik wolken ben, transparant voor het oog,
van nog minder dan een gezicht

golven ruisen door elkaar heen, harder dan ooit
tot ze het antwoord zijn geweest

ik plaats -straks- op de tijdlijn
terwijl de dag in stukken breekt

wellicht ben ik het
die niet meer kan vliegen
of het verlangen nog langer in handen houd

de wind maskeert

zwart

kerima ellouise ©

benen en vinnen

sterfelijk
vertraag ik mijn verhaal

het breekpunt zichtbaar
wanneer lijnen aan kracht winnen, golven worden
die ik schep tot schuimend lichaam

er waait een gedicht uit
grillig gevormd

ook door het zilte aangetast

mijn handen halen zich open aan de horizon
versieren illusies
met

schelpgeruis

opnieuw
in deze volgorde van emotie

schaduwen liggen
stil
op een meeuw
die ook jij zag

of ben ik het
die met een witte zakdoek
de vloed

veeg

kerima ellouise ©

het geluid van tijd (3/3)

zie de tijd, kind
het zijn dochters en zonen
klimmend stuifmeel en steentjes
over het water gekeild die omhoog schieten
als ballonnen, landen op blauwe en gele
zonnehoedjes, schaterend op wangen nat
jij bent zo mooi in mijn handen
volkomen in een bron die niet liegt

zie de tijd
ook hij streelt het onkruid
in te smalle straten
waar een jongetje glundert bij thuiskomst
om het boeket dat hij nauwelijks
met zijn vingertjes kan vasthouden
en wat bloeit tot diep in winters
hij, mijn kind, is de belofte in onze handen
waarin herinnering mee kan gaan

kerima ellouise ©

het geluid van tijd(2)

zie de tijd
hij komt steeds weer
in elke bloem die verwelkt
ik keek door het raam en heb hem toegesproken
als een vallende ster, onvoorbereid
ik ben een wens in jouw handen
een woord met trage vleugels
dat in overgave herbegint

zie de tijd
er is geen seconde die klaagt
vertraagt tot antwoord
al slaat de torenklok twaalf maal
over een nevelend landschap
zichtbaar voor het mensenoog
ik ben een pigment in jouw handen
verlangend naar blauwheid van de hemel
de verstrooiing van je licht

kerima ellouise ©

het geluid van tijd (1)

zie de tijd, liefste
en wat kan worden
laten we niet tellen, de schaduw
en de angsten of de nerven van een verdorde boom
ik ben een vogel in jouw handen
meervoudig en nabijer
dan ooit


zie de tijd
alsof we wonen in de haven
waar schepen voortgetrokken worden
door lange draden van lente
alles gaat voorbij
maar lief, laten we langs de zeeweg lopen
de haren ongekamd
wij zijn de handen van wind

kerima ellouise ©

deprioëzie

neer
met duizelende snelheid
roetsjt tegenspraak naar dovenmanslanen

geen boom durft er zich rechtop te dromen
en waar ik ben, waai ik fel

over liefde heen, laat vogels in wind vallen
- de richtingen nog niet gekend -

ik verslind deuren en bloemen
verbreed verbeelding met het instinct van zwarte
sloten

verwerp mezelf naar het ondoordringbare
van een meteoor

en, tergend traag
als een vrouw zonder benen
trekt de waanzin uit mij terug

ik fluit naar een boom
en de uiteen gewaaide wind
terwijl stilte zich herstelt

of zou het gewoon het opvliegen van jaren zijn ?

kerima ellouise ©

 

 

lentesprongetjes

zie je, ik hou van je

ik leg een vers neer
van Gorter en wens luidop
het minnekozen

*
'n golfje op mijn wang

waai me zonder schroom
naar de ruimte van de zee
opdat ik kan zien

*
aan de rand

in een vuistvol licht
richt een vlinder zijn vleugels
net boven de dood

*
vaas

voor het vensterglas
gevoelt een roos de lente
en fantoompijnen

*
aanleg

vlinders gaan liggen
zoals een ochtendvijver
in het zonnetje

*
gesprek

zo onvermoeibaar
ruisen halmen om en om
het heil van lente

*
gebroken tijd

wie vreugde inhoudt
nu lente het pad betreedt
heeft een koude tong

*
één dag

een vlinder verlaat
't warme plekje in de zon
zonder enkel spoor

kerima ellouise ©

houden of houwen

hoe zou een woordsculptuur
eruit zien
zou het zijn
zoals de vlakte
van een monotoon gesprek
waarin de uitgedoofde hartstocht
geamputeerd werd
voor het blote oog
of zou het vluchten;
een hert dat nimmer
het beloofde landschap inloopt
bewust van het gevaar;
illusies die elk woord
doorbreken, beloftes
tussen hemel en bos
aan de rand van
een laatste avondmaal
of zou het zijn wat ik
ervan maak;
een vlinder
in zichtbare seizoenen
zomaar zwervend van steen tot steen

kerima ellouise ©

lenteluik

alsof de aarde
zich deelt naar alle verten, lente nog luider klinkt
dan de oerknal
ogen vertellen: ik ben jouw geheel
in de ruimte van twee
gezichten

nemen wij het zwijgen
aan elkaars hand mee, nog verward door de kleur van de ochtend
de ongestoorde woorden tot aan onze voeten

totdat een van ons vraagt: was het gisteren of vandaag

kerima ellouise ©

laven

in een duinnest
ligt het bedichte blad

een meeuw kukt
kleine wolken
naar het middaguur

het wordt stil en ongevlekt blauw

verrassend is de wind
wanneer hij met een gevederde blik letters
verschuift

jouw handen houden
het weerzien vast

sindsdien zwerft de zee in mijn navel

kerima ellouise ©

geen rozen aan het hek

steeds meer
vult de schaduw van het huis
zich met verhalen

la vie sans rose
signeert de sombere vragen
die nog roerlozer dan ooit voordien
de zon schuwen

ik laat mezelf los
vastgebonden aan het bord
- te koop -
en zink onberedeneerbaar
in de transparantie

laat niets achter
dan een liefde en een kat
die zich vasthaakt aan de maan

het afscheid
verdraait de tijd, wankel

is het verschil ondraaglijk

kerima ellouise ©

wanneer ik niet meer in de stilte kan staan
verlies ik mijn woning
van plek tot plek

mijn ziel zal rukken aan ijzeren luiken
de dood ingaan, het lichaam nog vrij

plichtsgetrouw zal ik gebaren
naar honderd bomen
in een seizoen verwacht

jij kan me dan tot stof verbleken
van eind tot eind naar een ijdele nacht
het kind verstuiven, het laatste dak

hier of het hiernamaals boven

- zonder rust
werd het argeloze nooit verpacht -

kerima ellouise ©

de laatste Mono Lisa

laat de wind stil gaan liggen
wanneer we het vlees van elkaar
afschrapen

niets meer gaat van mij naar jou
naaktheid tot op het bot
geen kracht meer
geeft

verberg regen in stenen
de verwarring van gedichten in een lichaam
dat zichzelf verdrinkt

zwalkend door verlamming

laat het stil zijn
tot in het meest argeloze woord

ik ben de verdwenen vrouw
die de twee rivieren een bodem toeschrijft

kerima ellouise ©

Illustratie: Beelden in Gees 2012, kunstenaar Robert Jansen, Mono Lisa

onvolkomen weerwerk

hoe kan ik heel zijn
wanneer een helft
zich niet vertonen mag
als licht moet zijn
dat immer danst
luider dan het ruisen van regen
of ingelijste sneeuwval
hoe kan ik mezelf vervolgen
wanneer ik de waarheid niet versta
en me aan mezelf en aan jou
moet voorstellen
als een glimlachende zekerheid
in een metaforisch hemelbed

kerima ellouise ©

zwarte wolken

het beeld verdiept splinters
driedimensionaal

ik wil niet terug en draai mijn hoofd weg
van het graf in de spiegel

mond na mond ligt de waarheid uitgestrekt
in een rusteloze slaap

een naam komt opnieuw langs

jaren lopen terug naar achter
ik wil ze niet bewaren
ze bewaren zichzelf, stromen voorbij

tijd tast alles aan
maar vannacht ben ik alweer gevlucht
van het bloed dat iedere trek verdonkert
in ons gezicht

kerima ellouise ©

klimop

en als van parelmoer
het licht onafwendbaar in knoppen
ik kan niet langer meer dralen
het blijde zal weer verhalen
zo hemels en zo aards

er is geen duisternis meer
waaraan ik moet weerstaan, geen ruw gescheiden
maannacht waarin ieder vers eindigt
met een optocht van ondoorzichtig cellofaan

ik sterf niet meer om de wonden van wind
die, willoos en verward, de winter ophangen
boven het lot van het gebarsten bezemkind

kerima ellouise ©