open tuinen

tuinrijmpje

het fris gewassen gras glimlacht
hij is tevreden met zijn kapster
niet te kort, niet te lang
zo maaide zij met lentezang
het karmijnen kraagje van een aster
het mos maiorum riep echter uit:
ik ben een ongeschreven wet
daarom heeft de coiffeuse
wat paardenbloemen
op zijn hoofd gezet
zij boog zich naar beneden
en zei: je hebt niets meer te vrezen
je werd gekroond, geen mens
wil nu nog van je weten

kerima ellouise ©

Illustratie: Foto: Rob Vereijken (google)

toevlucht

het is middernacht
muisstil
wijzers vallen samen
in het slot van de deur
zij staan daar, de jongens
zoals zij het zelf willen
ogen en handen om haar heen
zij verlaat zichzelf in het schreien
in de angst dat oren kunnen zien
en stelt zich een wereld voor
onderweg naar wolken
wat als zij weer komen
vanaf dat punt
zij is maar een meisje
met de haren in een wrong

het kussen op haar hoofd
ongewild

kerima ellouise ©

Illustratie: foto google

in de helderheid van wind

waarom schrijf je dan nog,
vraag jij

het is mijn groet,
antwoord ik

aan gezichten in de ramen,
veranderlijk in het stilstaan tussen nieuwe en oude
bomen

zonder ochtend, avond of
eindbestemming

zo ben ik ook jou
en wat we weten, weerloos
achter het dunne vlies van woorden

en in vrije kamers van verte
waar dagen aan de grond zich nooit verloren
wanen

wanneer we sterflijk zijn, vanzelf ontstaan
zoals minnaars, diep in
beweging

kerima ellouise ©

... gedicht uit mijn zopas verschenen bundel 'stilte, verzamel mij' ...

er is altijd een overkant

zie de zwemmer
hij is daar en wacht op vloed

dagen om te begrijpen
wat hem doet drijven

duinen krabben
het lichaam zonder water

heeft hij dan niet gevoeld
niets dat als een rivier begon
spiernaakt

de brug is hoog, hoger
dan de honderd nerven
in het zand

een laatste ark
kokhalst splinters uit het stof

nog van de tijd over

en de vraag die hij zichzelf stelt
wanneer hij eb als huid
meesleept

kerima ellouise©

gebroken wit

en de stenen dragen
mijn stille stem

zij zijn handen
vertragen het licht
en leiden me naar iets
wat ik nog niet weet

ik ben mond
moeilijker dan de waarheid
mismaakt door gifpotten
in het nachtelijk huis

is er een aards paradijs
of een open oog
om oneindig lief
te hebben

de stenen
blijven, dat wil ik geloven

binnen bereik

ik volg het dolen

kerima ellouise ©

... nav 'Poëzie in harmonie met klassieke muziek', 27 april 2013 in de Magnuskerk te Anloo met Doewe Kraster (orgel), Agnes te Wies (hobo), Inge Dijkstra (dwarsfluit) en dichters Marion Spronk, Julius Dreyfsandt zu Schlamm en kerima ellouise

ritme

zoals mussen
van tak tot
tak
hiphop ik met
mijn vingers
rond hetzelfde
plekje
je glijdt naar beneden
vangt mij op
terwijl ik al weer vlieg
met een strootje
uit je borsthaar geplukt
ik vraag nog meer
terwijl je de lucht
loslaat
leen je lange benen
om te klimmen
verlangen, zeg je zacht
en krult je zinnen
tot een nest

kerima ellouise ©

kunstenaar mij onbekend

f

omlijsting

hij legt zich neer
in wind, in de tijd waar hij om
vroeg

en in die dagen reist hij
door het leven, luistert naar alles
wat stilte hem geeft

het gras verstaat zijn verlangen
het lief en leed, het hebben en houwen
het geruis van het heelal en al de andere plekken
in een antwoord

dat zich naar binnen keert

vogels, zwartglimmend, krullen zich op in het licht
als een schaduw op een zandpad

hij weet nog van niets
tot hij omhoog kijkt

kerima ellouise ©

paraplu

zo dachten wij verbeelding
in het zwerven en het spreken
van raven

het hoofd dat alles voelt
door steenslag, tot
beneden

of op de vlucht

ik trof hem in een zwarte jas
zijn taal gelijk

dacht ik weer zo'n man
niet alles is hemelhoog

zo dacht hij regen
zonder woord

kerima ellouise ©

Illustratie: fotograaf onbekend

het jaartal slaapt nooit

langs de spoorweg
vijftien kinderen, beschreven
in boeken
het kan niet anders dan oorlog zijn

zijn vermoeide hoofd
knikt naar het bruine water, rimpelt
maar kan geen vergeving beloven; de sloten uitgegraven

gedempt is het geweten
op vaderlandse grond

hij leest verder de dodengang in
sluipt onder prikkeldraad, trapt op de einder
met geveterde planken

het geluid vertraagt
het regent in vlagen

daar ligt het ijzer
en de kindermoord

 kerima ellouise ©

naast raven en stenen

soms denk ik
aan het eind van een lange dag
het is tijd

een stap terug
hoe het zal zijn wanneer niets meer
zich strelen laat, afstand onvermijdelijk spreekt

in alle ernst voor een groter leven

nachtogig
zonder handen om te bereiken
of je lichaam dat woelt in een doodgewone taal

soms denk ik
over loslaten en wie er na komt

wanneer vingers zich sluiten
op hetzelfde moment

kerima ellouise ©

maanzand

niets verandert
de dingen gebeuren, al verberg je
het sterven

achter ribben

of in boodschappen
onzacht gesproken

laat het rolgordijn maar zakken
over woorden, over mij

laat mij
met hoog gehuil

er bestaat geen glazen zweep
geblazen

uit de maan

kerima ellouise ©

tussen zee en land

ik was daar met jou
we zagen het komen en gaan
vroegen aan meeuwen de onvervulde wensen
tussen de tikken van de wijzers van de klok
het was alsof we mee ruisten, in overvloed dreven
naar een doorwaakte maan

durf jij mij jouw ziel niet toe te schijnen
omdat ik het verlangen niet zou verstaan
je hoeft geen oceanen te wissen
of mij te leiden naar een volmaakte traan

ik luisterde naar alles wat je zei
jouw ogen raakten steeds meer de mijne
onbevreesd en eindeloos naaktzaam

kerima ellouise ©

ververst

hetzelfde huis, uren
langer zwijgen

er zijn geen levende verhalen
waar ik sta

en het avondlicht in de kamer
zou een schim kunnen zijn

wolken
blijven star

donkerder
boven luisterloze leien

hij gaat liggen
ver uit het gezicht van een lelijke, grote
maan en zijn vader

wacht tot het geschuifel
voorbij is

zoveel mogelijk

kerima ellouise ©

er zaten meeuwen op dit papier

is mijn vleugel
niet meer dan denkbeeldig, dan een wimper
van de wind over dichte zee, ik vraag je, immer
of ik wolken ben, transparant voor het oog,
van nog minder dan een gezicht

golven ruisen door elkaar heen, harder dan ooit
tot ze het antwoord zijn geweest

ik plaats -straks- op de tijdlijn
terwijl de dag in stukken breekt

wellicht ben ik het
die niet meer kan vliegen
of het verlangen nog langer in handen houd

de wind maskeert

zwart

kerima ellouise ©

benen en vinnen

sterfelijk
vertraag ik mijn verhaal

het breekpunt zichtbaar
wanneer lijnen aan kracht winnen, golven worden
die ik schep tot schuimend lichaam

er waait een gedicht uit
grillig gevormd

ook door het zilte aangetast

mijn handen halen zich open aan de horizon
versieren illusies
met

schelpgeruis

opnieuw
in deze volgorde van emotie

schaduwen liggen
stil
op een meeuw
die ook jij zag

of ben ik het
die met een witte zakdoek
de vloed

veeg

kerima ellouise ©

het geluid van tijd (3/3)

zie de tijd, kind
het zijn dochters en zonen
klimmend stuifmeel en steentjes
over het water gekeild die omhoog schieten
als ballonnen, landen op blauwe en gele
zonnehoedjes, schaterend op wangen nat
jij bent zo mooi in mijn handen
volkomen in een bron die niet liegt

zie de tijd
ook hij streelt het onkruid
in te smalle straten
waar een jongetje glundert bij thuiskomst
om het boeket dat hij nauwelijks
met zijn vingertjes kan vasthouden
en wat bloeit tot diep in winters
hij, mijn kind, is de belofte in onze handen
waarin herinnering mee kan gaan

kerima ellouise ©