't dichters wenen

achter glas

't leven heeft
losgelaten

gisteren
toen de zon
mild scheen

haar gezicht
tussenin

na nachten
van gewilde slaap

er zal nog meer
geschreven worden

morgen of overmorgen
als zij het jonge afscheid draagt

verder weg van vandaag

't leven heeft
losgelaten

wit op hemelsblauwe lakens




kerima ellouise ©

Illustratie: foto google

dromen

ook dromen
die vleugels in zich dragen
laten sporen na

ze ravotten als kinderen
in ongeremd lawaai

hinkelen roze op wimpers
en rennen roekeloos door huizen

ze worden stil
als nerven in een boom en bovenop
baden ze zich in regen

en eenmaal vastgeworteld
draaien ze het hoofd naar alle richtingen

laten vogels uit ogen los

wie zal mij zeggen
dat ik mijn wimpers niet mag lichten

dat ik mijn voeten niet over drempels mag draaien

dat ik mezelf niet mag achterlaten
als braille op huid


.
kerima ellouise ©


Zie ook: https://www.youtube.com/watch?v=l4802qXzUqA

oprechte uitnodiging (2)

ik zwerf graag in jou, zeg ik
om de dorre bladeren
te horen spreken

de ontroering is soms niet meer
dan het zien van een uit de mist verschenen boom
die, ontbloot, opnieuw zijn weg moet vinden

zich alleen waant
wanneer de avondzon zijn roestige takken brandt
na een dag, te donker om volop te leven

het is zo voorbij, antwoordt het herfstlicht
schaduwen vallen als een zwarte mantel
op zijn voeten

ik knik
met een grijpend gevoel van herkenning



.
kerima ellouise ©


Zie ook: https://www.youtube.com/watch?v=bc2k_EzHigI

oprechte uitnodiging (1)

ik raap het herfstlicht op
dat als een verre droom
rondom het raam ligt

't is een vriend, denk ik dan
getooid met ongekamde
schaduwen

't is een vogel
die het eenzame zwijgen cirkelt
op verstijfde muren

ik nodig hem uit
en leg mijn stem op tafel
naast zijn handen




.
kerima ellouise ©


Zie ook: http://youtu.be/MXtzit7OicI

nooit vergaan

ik heb een zonnebloem onthoofd
gekromd in een doorzichtig uur
de wonde met mijn vinger verdoofd
geluidloos het leven weggeschuurd

gekromd in een doorzichtig uur
heb ik jou en mezelf gevonden
geluidloos het leven weggeschuurd
nog dieper met de dood verbonden

heb ik jou en mezelf gevonden
't is de lege plek die mij zo raakt
nog dieper met de dood verbonden
heb ik een gele krans gemaakt

't is de lege plek die mij zo raakt
als ik het kleinste ding bedek
heb ik een gele krans gemaakt
een gouden cirkel onder 't wolkendek

als ik het kleinste ding bedek
-de wonde met mijn vinger verdoofd-
een gouden cirkel onder 't wolkendek
ik heb een zonnebloem onthoofd




.
(pantoum)




kerima ellouise

tuinkabouter

de tuin, nog roerloos stil
houdt halverwege op

een poëtische adem vult het onzichtbare,
nevelt gedachten die langzaam
de zomer vergeten

niets is eeuwig in dit leven, fluistert iemand
al zijn we aldoor onderweg

mijn handen volgen de krullen van een wilg
ook hij vermijdt het sterven

de herkenning
die ik vanbinnen bewaar



.
kerima ellouise ©


Zie ook: http://www.youtube.com/wa...ch?v=k9LfbLVpip8&feature=share

een kind van de maan

zolang als ik mij kan herinneren
voel ik me verwant
met de maan

ik ben haar nacht
in het zwart-witte weefsel
wanneer eerste wolken
over daken lopen

dan denk ik aan een wiegelied
zing stil over alles wat ik
wil teruggeven

aan de wind
aan de bladeren

aan de jonge vogel die overvliegt

hij weet niet
hoe bijzonder zijn vleugels zijn

hoe mijn schaduw zich betrekt
met zijn vlucht



.
kerima ellouise ©


Zie ook: http://youtu.be/tPz3hQu3u3s

wildgroei

hier
is niet meer dan gebarentaal

hier spreken geen kletterende lippen
en hoef ik niet te aarzelen
om lief te hebben

het openen en strekken
als een wankele windgolf
waarin ik gedachten verf

stand houd

in het enige verhaal
dat er toe doet

het is hier

op deze dag
en geen andere

dat hoge lucht
me niet lager schreeuwt



.
kerima ellouise ©


Zie ook: http://youtu.be/YC1M7oZGelk

hunkering van het hart

voel ik mezelf
meer dichter dan in
mijn dromen

is dit mijn weg
die zich ontspant in een wolkenlicht
gebaar

'n gebaar van heerlijke, warme waanzin
waarin ik namen vind

als een zelfde beweging
van horizon tot hunker

voel ik mezelf
meer dichter bij jou en jou
nog voor we zinnen breken in het vuur

en als dat zo is, voel jij het dan ook

.
(themagedicht)



kerima ellouise ©

liefde voor poëzie

ik weet nog
hoe dit gedicht ontstond
het lag in je armen, werd ronder
en ronder
je zei dat ik net zo mooi was

het gaf je lippen
bouwde jouw lichaam
in het licht
sterk geschouderd
en met woorden van genot
net zo mooi als je was

het veranderde van vorm
van vlinder tot wind, 't kind
gekleed als de zee

het verloor de zekerheid
onvindbaar en teruggetrokken
het beeld van ons twee




.
kerima ellouise ©


Zie ook: https://www.youtube.com/w...v=V6CqLNFoYWg&feature=youtu.be

ik zal leven

straks
zal ik aan de rand van de zee voelen
aan alles waar ik geen hand op kan leggen

met de jaren dansen, met een meeuw
als gedicht geschreven nog voor hij vliegen kan

ik zal als wind leven
het water waarin jij me optilt, buiten adem en vol vloed
lichter dan een cirkel

mijn armen rond je hals leggen
zo graag en nog liever

in één beweging
meer zijn

dan verbeelding


.
kerima ellouise ©


Zie ook: http://youtu.be/KLRy-KLBdnI

.

diep in de zee

waar zal ik nog te vinden zijn
als uit de zee
geen dromen komen

woorden zich losweken
niet anders meer kunnen dan
sterven

kromgebogen
en altijd in de wind

waarheen zal ik de meeuw nog dragen
die een duinrug tot metafoor vervaagt

onbegaanbaar, hoger dan het gehoor
van het opgetilde water

dat voorgoed zijn stem verliest

mij niet meer ziet
in spiegelbeeld

waar zal ik mezelf nog zoeken
als ik mij niet tot waarheid maak

.
kerima ellouise ©


Zie ook: http://youtu.be/_JHiJh0D8m4

het zoeken van mijn stem

ergens waait een deur toe, een huis, een stad
ogen die kleuren wegspoelen
het gedruppel van de wind

er is geen zoeken meer
en antwoorden kennen enkel een laatste regel
in een mond zonder belofte

maar hier hoor ik alles gaan
het water dat geen morgen kent
wolken, verzilt met de geur van zomer

hier kan ik dromen, samenwonen
met de golven in mijn hoofd

hier kan ik ver-gaan
vanaf de eerste lijn

.

kerima ellouise ©

.

Zie ook: https://www.youtube.com/w...v=XMThxEfgxKg&feature=youtu.be

Illustratie: schilderij: Frederick Horsman Varley, Peter Sandiford at Split Rock, Georgian Ba

witte roos

niets zal sterven
hier of in het ongekende land
geen vers eindigt er
noch de roos
gevouwen tot engel
in een witte nacht van wolken
die met broze handen
het leven
waar dan ook
ogen geeft
als een voelbare, glanzende
verbinding

keirma ellouise ©

zie je de wind

straks zal ik mij neerleggen
in grote ernst

de dood verblijden
met cirkelende tijd

maar nu
van mij tot jou

wil ik dansen
en in het minste ogenblik
-zo dicht bij jou gezeten-
wil ik meeuwen vinden in elke lucht

een zachte galm van dag
naar duin
levenswarm

als wind ontvangen

Zie ook: https://www.youtube.com/w...v=_hkQjkx805E&feature=youtu.be

Illustratie: kunstenaar Mady Andrien, Interart beeldenpark, Heeswijk

kerima ellouise ©

air-line

ik vraag om regen
en sleep de goden uit een groter leven
weg

de wereld huilt
een rivier wacht op ogen
't zwellen voorbij de stroom van het kwade

wie vergiet het vergeven
op lippen

't gorgelen van gebeden
aangetast door verzet

ik sleep de goden
uit de eeuwigheid weg

uit vuur
en wapens

kerima ellouise ©

de componist van tijd

ik wil de merel zijn
tussen nacht en dauw
die dromen loslaat

zich wendt naar het zaad
van een volle dag

zou ik dan weten wie ik ben
de dagen terug, hart en honger
't vervreemden van het mooiste

de lage tonen, moe gewaakt
door het ontwarren van oude wind

om dan alles weer in hetzelfde lied
te herhalen


Zie ook: http://youtu.be/iirPGuKYRJc

kerima ellouise ©

het dode stuk van de rivier

vreemd is het gelaat
van de nacht
en als losgeraakte touwen
stromen twee rivieren

regen is wat er liggen blijft
lakens alleen gelaten, in de nabijheid
van morgen

ik herken ze niet

en de stappen die ik zet
ter hoogte van jouw ademhalen
sterven bij leven

ontheemd tot op het laatste woord

wie zal nog de oevers zien
uit dode rivierarmen knopen maken


Zie ook: http://www.youtube.com/wa...v=V9o7LYvpC8Q&feature=youtu.be

kerima ellouise ©

de zachte vleugels van een klaproos

nu en alles
ligt ginds
de ik- en de jij-vorm
wij als afscheid in het geluid
van klaprozen

ik weet niet meer
of wij waren
en de gebaren die ik losmaakte
uit jouw haren

keerden zich naar binnen
nog voor de nacht brak en wolken legde
in onze adem

ik voelde hoe jij wilde vliegen
verder dan wij hadden verwacht

kerima ellouise ©