ogen van zand

op de heuveltop

novemberlicht
raakt mijn huid aan
als een woord van eenzaamheid

windmolens staan langs de weg
ooit zag ik mezelf spelen

het veroveren was kinderspel

nimmer zal ik nog zien
het hobbelpaard, de lange, eerlijke armen
van een reus

de ongelijke strijd blijft
van helft tot helft ontwricht

kerima ellouise ©


afbeelding: beelden in Gees

buiging

en nu de stenen
een stille stem dragen

vertragen mijn handen
het licht

het leidt me naar iets
wat ik nog niet weet
het verdriet in mijn mond

wordt moeilijker dan
elke waarheid

ook

in het huis
of een open oog

het blijft oneindig lief
te hebben

de stenen spreken
dat wil ik geloven

binnen bereik

kerima ellouise ©

afbeelding: beelden in Gees

vanaf hier

vlucht niet
mijn lieveling
telkens ik je loslaat

je stem hindert de stille vissen niet
of het bordje -hier begint de zee-

ik geef je het water, het onleesbare zilt
half in mij, half op weg te gaan

ga liggen in de duinen
mijn lieveling

laat schelpen rondom spelen
alsof ik er niet ben, op de spiegel
van de horizon

word ik regen in geschreven brieven
als een allerbeste vriend

kerima ellouise ©

uit tijden

morgen zou ik geleefd hebben
indien ik je gevonden had
onder het licht van vandaag

sta me toe dat ik je hartstocht noem
liefde en een droom, een lichaam
en een danser in een ontroerend schaduwspel

dat als water over mij heen glijdt, ongehaast
langs schouderbandjes en die ene vlinder
bij zonsopgang

ik zou naar je kijken, één vinger leggen
op verlangen en op elke beweging in ons

meer dan één keer huilen

had ik morgen geleefd

kerima ellouise ©



Illustratie: Beelden in Gees 2013

roos

zij draait
oog in oog met de stilte

schreit namen
waardoor doornen uit het zwijgen
vallen

een bloemblad blijft liggen
verderaf

er is geen wederkeer

ongeschonden

kerima ellouise ©

08.00 uur, 18 oktober 2013

hij denkt dat het veilig is
op de trein, beeld na beeld
gaat voorbij

er zijn kinderen

zijn handen veegt hij af
uit regelmaat

wie trekt er aan de noodrem
wanneer nieuwe wegen zich naakt wensen

langs een ander zijspoor
vergrijpt een man zich aan bomen, blind
en ongeremd

de wind is hem te hoog

elders worden namen gegeven
aan stenen, verhit tot rake klappen
van verderf

in de muilen van twee werelden
tussen w...

*

ik eindig midden in een zin
en sluit het ochtendjournaal

alles ligt nu stil

kerima ellouise ©

een vogel en een viooltje

'vrijheid is een vogel
die wolken kan dragen'

gister heb ik hem
in bruine schemer gelegd
voorzichtig
als een laatste woord
uit zijn lichaam

nu is het middaguur
uit wijzers getreden

om de stilte
in acht te nemen

van een gevallen veer
tussen viooltjes

kerima ellouise ©

in het park

hij leunde
boom, zei ik
dag en avond

ik bukte
vergeet-me-nietje, zei hij
dat zich niet laat zien

brug, vertelde de wind
van hem naar haar

ik droomde de eerste nacht
't was een fijn gesprek, zei hij

kerima ellouise ©

het meest in trek

ik wil met je scrabbelen
krabbelen, krinkelen
krielen
liefde leggen
je mag ook beginnen
met lief, in veelvoud
en minutenlang
ik zal dalen of klimmen
lust of lijf speels aanlijnen
in letterwaarde
en wanneer je het x-drieletterwoord
vanuit je handen vormt
zal ik je met blanco blokjes
toefluisteren
dat life veel meer is
dan 3 X woordwaarde

kerima ellouise ©

ongezien

men zegt
dat ik zwart schrijf
en zo is het ook

hoe lang nog, vraagt
een ander

de woorden slaan
mij koud om het hart

ik ledig het hoofd
om het zichtbare niet te verwarren
met het onzichtbare

zwart op wit

ergens middenin houd ik
een regenboog tussen vingers

voor wie dichter wil komen
op te droge grond

kerima ellouise ©

of was het vier

het gaat om een wereld
die traag wordt
althans in mij

ik pluk appels
uit een boom, leg ze
rond de stam

wrijf met een zakdoek
over hun huid

het dwingt tot geschreeuw
dat niemand mag horen

dan schik ik ze naast elkaar
jaar na jaar

vanaf wanneer wil ik dood
ik begin vanaf zes

en til alles op, eronder
liggen kindergebedjes

alsof het memoblaadjes
zijn
van stilte

kerima ellouise ©

zonder geluid

het zwijgen waarvoor ik zwicht
jouw gezicht in 't lange licht

het is waar het leven om vraagt
vaak door schaduw vertraagd

wollen weemoed heeft ons omhuld
wij tweeën, rond hals en honger gekruld

dat is wat het leven geeft
bloesems, bomen, een strik

jij, mijn liefste, en ik

onmogelijk om niet te horen
wat diep in ons werd geboren


kerima ellouise ©

Illustratie: Beelden in Gees 2012, Christien Dutoit

geen poëzie

ik draag wervels
van een beest
op een eiland dat zichzelf
wil verdrinken

korte en lange verhalen
kraken uit kaken van vloed

stuwen beenderen en karkassen
uit de zeebuik

*

zij baart het verleden
met dode vleugels terwijl oude eieren
openbarsten door regenvlagen

de stank, nog gruwelijker dan ik wist
schuift voor de wolkenhemel
kokhalst
mijn herinneringen
tot ook de laatste bakens verdwijnen

ik luister
nimmer vader-lands-loos

*

zij wordt steen, levend
met mijn tranen en handen
over haar heen, gewerveld

kerima ellouise ©

Illustratie: Beelden in Gees 2013, Jutta Vogelsberger

Drenthelen

het vuur doofde
middenin
het verwarde heel even

losgewoeld, wat ieder te dragen
had

ik keek even achterom
en droeg woorden

weg, uit meer dan een portret

we moesten gaan
we moeten gaan

volgend jaar
omhels ik weer

kerima ellouise ©

... gedichten rond het kampvuur, Dwingeloo ...

tegemoet

hou me vast
met handen van de nacht
en laat dit eeuwig duren

want morgen
nog voor duinen aarde worden

treurt de dageraad
langs grijze wangen
vederloos en onafwendbaar

met om mij heen
de lage stilte van een dichtgegroeide dag

hou me vast
in het voorbijgaan
en draag het ruisen naar verlangen

avondblauw, naar wie ik ben

de zee zal warm zijn
zo ook de wind

hou me vast
maar ga niet verder
dan voorbij

kerima ellouise ©

... ... thema van de dichterskampeerdagen: 'in het voorbijgaan' ... ...

Illustratie: beelden in Gees 2013

in het voorbijgaan

we hebben elkaar ontmoet
aan de buitenkant

je bracht de zee
en tussen gesprekken door
het blazen van de boten

omdat er op dat moment
geen woorden waren

of te groot of te klein

we draaiden naar de duinen
het pad dat, ook in schaduw,
oud had kunnen worden

was ik, of jij al gestorven
bleven we staan
in alles wat er te weinig was

we gingen de vloed voorbij
en liepen het water in

de binnenkant onbekend

kerima ellouise ©

... thema van de dichterskampeerdagen: 'in het voorbijgaan' ...

vers-gevallen

en zo verdwijnt de avond
weer in woorden

het gaat niet verder

meer

dan de harde oppervlakte
en het mes dat de riemen
snijdt

van mijn eiland
-op slot-
in de hoek van de kamer

ik haal mijn portret van de muur

missen doe ik je al lang niet meer
ik zou niet weten hoe

kerima ellouise ©