de zachte vleugels van een klaproos
nu en alles
ligt ginds
de ik- en de jij-vorm
wij als afscheid in het geluid
van klaprozen
ik weet niet meer
of wij waren
en de gebaren die ik losmaakte
uit jouw haren
keerden zich naar binnen
nog voor de nacht brak en wolken legde
in onze adem
ik voelde hoe jij wilde vliegen
verder dan wij hadden verwacht
kerima ellouise ©
hou me vast
sinds kort spreken we zacht
over liefhebben en waarin ik
je vrouw wil zijn
en zelfs nog meer
de bloemen waaraan ik denk
de vogels en de zee
en hoe je mij nodig hebt
de vlinders en de duizend vragen
die meevliegen langs plekjes
waar we uitrusten
en zelfs nog meer
dat ik stil wil worden
als jij 's avonds
mijn vrouwzijn voelt
Zie ook: https://www.youtube.com/watch?v=zQlZoA7hHCU#t=41
kerima ellouise ©
bevrijdingsdag
nee
schrijf me niet over vaderdag
of hoe zacht zijn stappen klonken
gestreeld
en tot tranen getast
in de nacht
ik ben al gevallen, de dagen ongedeeld
neergelegd op het kindergebed
en de donkere plekken aan het einde
van mijn jeugd
nee, schrijf me niet over vaderdag
het binnendringen, naakt in kleding
kom, laten we gaan, lachen en leven
kerima ellouise ©
in het licht
de vogels
ze zijn me lief
ik voel wat ze mij zeggen willen
zo vroeg in de ochtend
en omdat het nu nog donker is
omdat de grote, hoge bomen de nacht geluidloos torsen
zonder het evenwicht te verliezen
wil ik vliegen
in het licht dat zal groeien
in de regen tussen vleugels en vinnen
op de zomer van jouw mond
in wel meer dan duizend vluchten
wil ik nooit meer naar schaduw vragen
Zie ook: https://www.youtube.com/w...v=eCFYBL03drs&feature=youtu.be
kerima ellouise ©
alles is tijd
je verbergt me
in jouw gedicht
je maakt er duinen, het water helder
en een schip vaart heen en weer
hoge halmen dragen de zon
vrij om het licht te begrijpen
en voor dagen die nog geen zomer zijn
bouw je een huis, een raam met
verziende ogen voor als je weg bent
vogels
en bomen
en zodra de lucht geklaard is
schrijf je dagreizen, ginds in de tuin
ik kan me niet herinneren
dat er ooit een mens geweest is
Zie ook: https://www.youtube.com/w...&list=UUwqgIfkFV2_3VmVBI9hLoWg
kerima ellouise ©
ze hield van rozen
ik zie zijn handen
de stilte van afgesneden bloemen
in een vaas schikken
hij wil ze buigen naar hun schaduw
om het verschil nog dieper te begrijpen
haar handen
en hoe ze wist wolken te verspreiden
die ene dag bijvoorbeeld
te midden van het Boompjesplein
haar open zoen
de tedere woorden die ze bij hem
liet binnenglijden
het is nergens volmaakt
zei ze dan
veraf of dichtbij
kerima ellouise ©
naamloos
ik kan niet wennen
aan poëten met een liefdesgedicht
in hun hand
het zachte geluid aan het slot
dat je haast niet kan horen
alsof ze het verhaal maar één keer
vertellen kunnen
en enkele minuten later beweren
dat ze niet van liefde houden
weet je wel
zo'n zwarte dag waar de ware toedracht
verborgen blijft in een monoloogvers
en waar ik, op een lege binnenplaats, achterblijf
dodelijk en schaars gebloemd
kerima ellouise ©
.
hoofdgedachte
Lang geleden vertrok ik naar het leven
en ontmoette er alle seizoenen.
Ik was gerustgesteld.
Ze bestonden enkel in mijn hoofd.
Niets dwong. Takken vergroeiden
met de dagen die in me dreven.
Pluimen rekten zich uit, sliepen
en werden weer wakker in de golfslag
van vruchtwater.
Uit de wolken vielen sporen,
bonte bloemen langs mijn raam.
Meeuwen droegen het water,
alles was grenzeloos in eb en vloed
en de wind dreef de horizon verder af.
Nu laat tijd me los, meer en meer,
de grond nog zichtbaar.
Maar ook mijn nest.
Ik tast aan wederkeren,
toegeworpen.
Zie ook: https://www.youtube.com/w...e=c4-overview&list=UUwqgIfkFV2
kerima ellouise ©
portret van het engelenmeer
waar kan ik schuilen
als alles ongrijpbaar wordt
mijn lichaam in het water komt
en weigert te drijven, zelfs niet
in een enkel beeld, de ogen wijd
ik zie wat ik zie
het is onbegrijpelijk
hoe de geur blijft hangen
het rottend hout en hoe het huis
zich verwijdert
ik hoor het in de nacht
het pootjebaden van de dood
op de bodem ligt
de roerloze verleiding
Zie ook: https://www.youtube.com/w...v=lsdeGtRPVK4&feature=youtu.be
kerima ellouise ©
een ongeklede cirkel
we vullen kasten
sjouwen meubels naar de plek
waar een antwoord ligt
het maakt ons rustig, zowat overal
en als het nacht is, na de lakens
doen we het licht aan tot we weer uitgeput
naast de vragen slapen
we lopen een eindje om
met het zonlicht in de kamer
en hier en daar en overal
het houdt ons warm, alleen daarom
Zie ook: http://www.youtube.com/wa...v=85nBqcg1ziM&feature=youtu.be
betekenis
.
.
het is niet door de regen dat ik een huis bouw
rondom een rusteloze gedachte
noch door het vilten mos
- een trage stroom
die stenen streelt-
het is niet omwille van het gesuis
dat sluimert als een sombere wolk
tussen kale muren en verspilde tijd
het is om het geluk te vinden
-een gevleugelde liefdesdrift
geborgen in een onvergankelijk kleinood-
kerima ellouise ©
Illustratie: Street Art Germany
een fragment in beweging
.
.
alsof de gesprekken
die ik hoor
zich uit boeken losmaken
ik kijk haar aan
vanop een afstandje
soms is er geen verband
en toch hangt alles samen
- meisjes en vrouwen
uit andere seizoenen, een schoolblad -
het zijn flarden die een weg vinden
aaibaar zoals rood fluweel
iedereen praat
in de warmte van haar licht
een gedachte komt in mij omhoog
blijft hangen in het voorbijgaan
-niet alles bestaat uit woorden-
kerima ellouise ©
... voor Anne Vellinga naar aanleiding van haar debuutroman 'Sophie Genius Loci' ...
een ongeborgen kerst
.
.
als een gedempte avond
liggen ze al dagen
verpakt op tafel
onaangeroerd
zoals dichte gordijnen
zij is oud en grijs
haast in slaap
het geluid van decemberklokken
gloeit na in haar schoot, het wonder
van weleens
negen maanden had ze
er op gewacht
hij ging zijn eigen leven in
vandaag is het niet anders
kerima ellouise ©
'n dwarrel
.
.
het eeuwige van gister
het eeuwige van vandaag
het leven zoet
en zilt
valt over daken
en bomen
een wens
in je hand
zo klein als geluk
en het allermooiste
liefhebben
zoiets als vrede
voor wie zwerft
in een verstild
moment
kerima ellouise ©
het kind van de duinen
.
van de golven, van de zee
herinner ik me niets meer
de adem van mijn moeder
in augustus
alles verdween, koud
en vervormd door schaduwen
uit een hand
ik hoor nog wel het water en de onvoldragen
meeuwen die van mijn armen
waaiden
trager
in mijn stem dan in de wind
misschien was alles wel
zoals het moest zijn en hield ik mijn ogen
te vaak gesloten
onbewust
want vogels wenen niet, het is als regen
en een kind in de duinen
kerima ellouise ©
... uit de bundel 'stilte, verzamel mij' ...
Zie ook: https://www.youtube.com/w...e=c4-overview&list=UUwqgIfkFV2
een beeld, nog dichterbij
.
ik zou een vers willen schrijven
over de ochtend, het ruisend geluid
van winterkoude waarin mijn hart hangt
misschien is het de eenzaamheid
die in wezen niet verandert of de minnaar
uit mijn dromen en ik van mezelve genoeg
ik volg de banen, de wolken dieper,
over het bleek, getralied gras
dat als een bevroren pijn in de tijd ligt
dit is het uur waarin alles
nog zonder woorden komt
kerima ellouise ©
Zie ook: http://www.youtube.com/wa...v=7mDobjBUKDo&feature=youtu.be
Illustratie: fotografie: Dora Van de Loo
uit: getuigenis van een vriend (2)
.
witte golven
.
nevel tracht
woorden vast te houden
't vertrouwen in een stem die verzen las
ik keer de stilte in
de wind steeds zwakker
en jij die de dag vervoert
naar uitgewiste dialogen
werpt bloemen tussen lucht en water
in een opkomend getij
ik blaas nog een keer
tegen een bleke duintop
en stoot het beeld om
dat ik eens bezat
alvorens ik vlucht
naar het onvermogen van het zicht
kerima ellouise ©
Zie ook: https://www.youtube.com/w...&list=UUwqgIfkFV2_3VmVBI9hLoWg
uit: getuigenis van een vriend
.
al wat ik ben blijft deren
ook het breken -God verhoede-
van dorre takken die zich met
niets meer kunnen voeden
koude voert schuldbeladen benen
langs rafels van een versleten nacht
wanneer ben ik gegaan, wanneer
heeft men mij tot zwijgen gebracht
het is in deze donkere tijd
dat al wat sterft, krimpt en kraakt
mij in mijn wezen raakt
het onhoorbare geruis
van waarheid voor of achter waan
kerima ellouise ©
de eerste sneeuw
woorden vallen langzaam
in de ochtend
het is november
een maand om niemand te vergeten
ik zie haar in de open buik
van het verleden
we fietsen de dag tegemoet
langs weiden die dauw dragen
leven en ademen het licht
zonder aarzelen
het sneeuwt vlinders
En vlokjes
Langs twintig lente
Seizoenen
ook dit jaar ga ik
stil
voorbij de rijen
geheimpjes over stoppelbaarden
en sterke armen neem ik mee
kerima ellouise ©
zonder één geluid.
achter mijn ogen
houd ik mezelf gevangen
er is geen wederzijds begrip
- vreemd genoeg -
tussen goed en kwaad
't bestaansrecht plaats ik in quarantaine
samen met mijn monoloog
kerima ellouise ©
.