tegemoet

in het voorbijgaan

we hebben elkaar ontmoet
aan de buitenkant

je bracht de zee
en tussen gesprekken door
het blazen van de boten

omdat er op dat moment
geen woorden waren

of te groot of te klein

we draaiden naar de duinen
het pad dat, ook in schaduw,
oud had kunnen worden

was ik, of jij al gestorven
bleven we staan
in alles wat er te weinig was

we gingen de vloed voorbij
en liepen het water in

de binnenkant onbekend

kerima ellouise ©

... thema van de dichterskampeerdagen: 'in het voorbijgaan' ...

vers-gevallen

en zo verdwijnt de avond
weer in woorden

het gaat niet verder

meer

dan de harde oppervlakte
en het mes dat de riemen
snijdt

van mijn eiland
-op slot-
in de hoek van de kamer

ik haal mijn portret van de muur

missen doe ik je al lang niet meer
ik zou niet weten hoe

kerima ellouise ©

ontbrekende bloei

wel vaker slaan stille buien toe
na urenlang rechtop te staan
in de zon

het gegons in mijn hoofd maalt de tijd, keert de richting
en dat wat gehoord werd, tot twijfel gesneden

wat moet ik het meest vrezen, regen of het onafgebroken sterven
dat mij doof maakt wanneer ik vruchten wil plukken
uit deze verwilderde muurverzen

ik zie het wel, het gele, geschonken fruit dat mij verward maakt
nog voor ik het in handen heb

vermoeid en tot wonde gekozen
en waar ik niets meer van over houd

enkel het staren blijft naar de regels
die ik wens, daarna, op stenen

kerima ellouise ©

early rivers

het is ochtend, windstil
het licht beweegt nauwelijks

misschien is het als thuiskomen
na een tijdje

na de dagen, wat ervan rest

waar is de liefde, nog dromeriger
dan bladeren zonder haast

dan de dichter
in het land van rozen
en rode kersen

vergeef me
mijn gebrek aan verbeelding

morgen
zal het zomer zijn


kerima ellouise ©

limiet

hoe zou het zijn
om te sterven aan eenzaamheid
om geen geluid meer
te kunnen maken

vertrekkensklaar

diezelfde avond droom ik nog
over voorbijgangers
en over het antwoord

dat als een vrucht
in een godverlaten zicht valt

ik kort mijn slaap in
en de stoel waarop jij zit

ongetwijfeld

er is geen verband
hoe je het ook bekijkt

kerima ellouise ©

schatje

een man vraagt een vuurtje
hij straalt charmant
op deze hete zomerdag

het waait een beetje
z'n omhelzend woord spreekt
in meerdere talen

het vlammetje dooft meteen
wanneer ik zijn vriendelijk verzoek afwijs
en zeg dat de slagroom in mijn koffie
al gesuikerd is

zijn verbeelding smelt ter plekke

kerima ellouise ©

over het onvoltooide gedicht

nu de lucht geklaard is
wil ik de aarde loslaten

misschien ben ik morgen al
voorbij de zon

geef je me nog een kus
voor ik aan gewicht verlies

of wil je nog even praten
over de allermooiste dag

die in een nacht begon
alsof het een vlinder was

en wij de vleugels

kerima ellouise ©

de afdruk van het onmogelijke

het is vreemd
om heel even iemand te zijn

en hoe je me met vleugels kleedt
hoog en wijd

stel je voor
dat jij mijn lichaam bent
en dat jij mijn hand raakt
en dat jij voelt hoe een kus smaakt

stel je voor
heel even

dat een leugen niet zo machtig was
en hoe het zou zijn

misschien zelfs meer

kerima ellouise ©

Illustratie: Beeldige wandeling '11 Blankenberge

uit het nest

steeds vaker
wil ik het leven vergeten
het handvat breken, achterstallig
zoals de huur
van het huis dat enkel
in mijn hoofd uit muren bestaat
zwart en rokerig

in jouw ogen
past geen dood
zeg je

ik luister verder op de nok
van het dak, de wind
plukt jouw stem

als een veertje
uit de schoorsteen, vliegensklaar

wanneer de avond valt
meet ik de omtrek

kerima ellouise ©

mejora

het is niet aardig
om het heengaan van tante
te verzwijgen

er stond Spaans gehaktbrood
op het afterparty menu

in de arena zie ik
de jongste stieren vechten
om een olijf

onder de boom
werd haar kleed gelegd

de dood wordt niet vers gegeten

in een zeef lekt
de herinnering, ongekneed

'el unico mal que te puede hacer
es morirse y anbandonarte'

*
(het enige kwaad dat ze je ooit aandoet
is sterven en je verlaten)


kerima ellouise ©

Illustratie: foto Google

Onmin of meer

Ik sloeg de deur dicht. Alles trilde.
Als jij niet vertrekt, dan doe ik het.
Buiten zinnen graaide ik mijn koffer vol.
De vraagtekens bleven liggen aan zijn voeten.
De voegwoorden verdunde ik, met liters tranen.
Ik had je lief, riep ik, van het moment dat je blindelings
bij me binnensloop. Iedere ader verbond ons in het echt.
Iedere cel was als een meer waarin we samen zwommen.
We hadden tijd, we hadden leven.
Welk moment was het, dat jij omkeek naar het gefluit
van dromen, het blauwgezeilde beeld, bol over het water.
Niets heeft zo'n brede vleugels dan de schijn van waarheid,
dan de gedachten die vingers doen zwijgen.
Je zal me nergens meer vinden, aldoor stiller.
Ik nam mijn koffer op en verdween uit mijn hoofd.

kerima ellouise ©

Illustratie: kunstenaar Stefan Bongaerts

gelijk aan de zee

ach, lief
hoe kan ik je vertellen
dat ik ook aan de zee mijn hart
geschonken heb

hoor dan, ze maakt mijn dromen waar
golft een schelpenpad van echo's
die ik opraap

zie het golvend ritme
alsof elke dag mijn leven begint
met een glimlach
van de meeuw

die regenbogen
hoog boven de horizon
optilt

ach lief,
luister dan hoe onafscheidelijk we zijn
nog meer dan de zon en maan
of de duinen voor mij

laat mij hier
leven of sterven

laat ons
door de wijde ramen
stilzitten aan zee

kerima ellouise ©

... zie ook: http://youtu.be/gNd5t5luNMU ...

verzilverd

eenzaamheid
zoekt het schelpenpad
dat ik achtergelaten heb

het zal zachter zijn
nu ik er mijn dromen
als van trap tot trap
neerleg

ik draai me om
langzaam vult de zee
mijn ogen
met een zilvergrijze zon
een meeuw wordt weer
een stip, schip in de verte
ongehaast

misschien is het een teken
dat de horizon zich verdiept
in een stilstaand uur

hoger dan het water

als eb
zonder hoorbare stem
keer ik terug

en teken een uitweg in het zand

kerima ellouise ©

Waar de wind liggen gaat

In de tuin ligt een zachte roep
van een vogel. Kom hier en zing met mij.
Tezamen met de pluizen en de gele troubadourtjes.
Deze eenvoud is volmaakt.

ik wil verwisselen van gedaante.
De liefde verzinnen, de liefste.

Een merel herhaalt zijn lied.
Een vlinder drinkt dauw uit het rozenblad.
Het zijn oude vrienden.
Het zijn schaduwloze metaforen.

Ik wil naar rozen ruiken. Thuiskomen
in het hoge gras
De liefde verzinnen, de liefste.

kerima ellouise ©

het trage net van de zee

regendruppels vallen in zee
de wind drijft mensen huiswaarts

ik keer noch richt mij verder
naar vragen, luister enkel naar weemoed
en verdwaal tussen geruis, de mond
verlaten

sinds het afscheid ken ik
de weg van de regen en hoe meer ik waai
hoe meer ik tot zwijgen kom

ik wil de vloed staande houden, de meeuwen
die in zilte plassen de wijdte van de wereld zien

zodat ik kan zoeken, in waarheid en eenvoud

tussen twee duinen hebben wolken
de horizon opgehangen

ze verspreiden vreemde dromen

kerima ellouise ©

... zie ook : http://www.youtube.com/watch?v=vAraEkJ-sAc ...

één leven

vandaag loop ik achteruit
terwijl mijn voeten
rusteloos de wind volgen

besta je nog
nu alles stromen zal of ga ik enkel
door een schaduw van tijd en licht

ik wil je meenemen, denk ik dan
stilte met jou maken, sporen
diep verzonken

zodat ik elk moment
kan voelen, veel meer dan zien
veilig in verdriet

de lokroep
van het samen reizen
wanneer de eerste zeilen ruisen
tussen schelpen in het zand

niets anders komt zo dichtbij, fluistert
een stem
en dan met de ogen dicht

kerima ellouise ©

... zie ook filmpje:

https://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=J1Vv7i4P_c0

in de cirkel van stilte

het begint met een golf
en met jou er middenin

of ben ik gewoon verliefd
en doe jij mij nog meer dromen
dan alle duinen waarrond een warme damp hangt

je glimlacht
nog hoger dan de horizon

ik geef je een naam
en wijs naar het zandkasteel

waarin ik raadsels schrijf
over stof en zand, zevenkleurige garnalen

en hoe het voelt om vol te stromen
in woorden die achterblijven

ga maar en loop het lichaamswater
van de zee tegemoet

een beetje omgedraaid
in een laatste fladderende gedachte

kerima ellouise ©

http://www.youtube.com/watch?v=iQqsZ9B-RiU&feature=youtu.be

zuidwester

gedraaid naar mij
zo ging je in zee
het was laag water

je maakte verlangen in mij wakker
het was als een zomers lied
dat over het vlakke water wreef

moeizaam keerde je de golven om
en je paard, je stoere boerenpaard
aanschouwde vredig de verte

terwijl het zware sleepnet
als een zilveren schubbenkleed
het licht binnendrong

twee grote gevlochten manden
werden gevolgd door het losse gejuich
van meeuwen

die de tijd spoelden met wit en grijs
om daarna weer traag te ruisen
als liefdeswoordjes

je zwenkte naar de zon
hoog op het houten zadel
en ik ademde met je mee

steeds zwakker
in verbeelding

kerima ellouise ©

... zie ook filmpje:

http://www.youtube.com/watch?v=CRDQp_a_y4w