wildgroei

hunkering van het hart

voel ik mezelf
meer dichter dan in
mijn dromen

is dit mijn weg
die zich ontspant in een wolkenlicht
gebaar

'n gebaar van heerlijke, warme waanzin
waarin ik namen vind

als een zelfde beweging
van horizon tot hunker

voel ik mezelf
meer dichter bij jou en jou
nog voor we zinnen breken in het vuur

en als dat zo is, voel jij het dan ook

.
(themagedicht)



kerima ellouise ©

liefde voor poëzie

ik weet nog
hoe dit gedicht ontstond
het lag in je armen, werd ronder
en ronder
je zei dat ik net zo mooi was

het gaf je lippen
bouwde jouw lichaam
in het licht
sterk geschouderd
en met woorden van genot
net zo mooi als je was

het veranderde van vorm
van vlinder tot wind, 't kind
gekleed als de zee

het verloor de zekerheid
onvindbaar en teruggetrokken
het beeld van ons twee




.
kerima ellouise ©


Zie ook: https://www.youtube.com/w...v=V6CqLNFoYWg&feature=youtu.be

ik zal leven

straks
zal ik aan de rand van de zee voelen
aan alles waar ik geen hand op kan leggen

met de jaren dansen, met een meeuw
als gedicht geschreven nog voor hij vliegen kan

ik zal als wind leven
het water waarin jij me optilt, buiten adem en vol vloed
lichter dan een cirkel

mijn armen rond je hals leggen
zo graag en nog liever

in één beweging
meer zijn

dan verbeelding


.
kerima ellouise ©


Zie ook: http://youtu.be/KLRy-KLBdnI

.

diep in de zee

waar zal ik nog te vinden zijn
als uit de zee
geen dromen komen

woorden zich losweken
niet anders meer kunnen dan
sterven

kromgebogen
en altijd in de wind

waarheen zal ik de meeuw nog dragen
die een duinrug tot metafoor vervaagt

onbegaanbaar, hoger dan het gehoor
van het opgetilde water

dat voorgoed zijn stem verliest

mij niet meer ziet
in spiegelbeeld

waar zal ik mezelf nog zoeken
als ik mij niet tot waarheid maak

.
kerima ellouise ©


Zie ook: http://youtu.be/_JHiJh0D8m4

het zoeken van mijn stem

ergens waait een deur toe, een huis, een stad
ogen die kleuren wegspoelen
het gedruppel van de wind

er is geen zoeken meer
en antwoorden kennen enkel een laatste regel
in een mond zonder belofte

maar hier hoor ik alles gaan
het water dat geen morgen kent
wolken, verzilt met de geur van zomer

hier kan ik dromen, samenwonen
met de golven in mijn hoofd

hier kan ik ver-gaan
vanaf de eerste lijn

.

kerima ellouise ©

.

Zie ook: https://www.youtube.com/w...v=XMThxEfgxKg&feature=youtu.be

Illustratie: schilderij: Frederick Horsman Varley, Peter Sandiford at Split Rock, Georgian Ba

witte roos

niets zal sterven
hier of in het ongekende land
geen vers eindigt er
noch de roos
gevouwen tot engel
in een witte nacht van wolken
die met broze handen
het leven
waar dan ook
ogen geeft
als een voelbare, glanzende
verbinding

keirma ellouise ©

zie je de wind

straks zal ik mij neerleggen
in grote ernst

de dood verblijden
met cirkelende tijd

maar nu
van mij tot jou

wil ik dansen
en in het minste ogenblik
-zo dicht bij jou gezeten-
wil ik meeuwen vinden in elke lucht

een zachte galm van dag
naar duin
levenswarm

als wind ontvangen

Zie ook: https://www.youtube.com/w...v=_hkQjkx805E&feature=youtu.be

Illustratie: kunstenaar Mady Andrien, Interart beeldenpark, Heeswijk

kerima ellouise ©

air-line

ik vraag om regen
en sleep de goden uit een groter leven
weg

de wereld huilt
een rivier wacht op ogen
't zwellen voorbij de stroom van het kwade

wie vergiet het vergeven
op lippen

't gorgelen van gebeden
aangetast door verzet

ik sleep de goden
uit de eeuwigheid weg

uit vuur
en wapens

kerima ellouise ©

de componist van tijd

ik wil de merel zijn
tussen nacht en dauw
die dromen loslaat

zich wendt naar het zaad
van een volle dag

zou ik dan weten wie ik ben
de dagen terug, hart en honger
't vervreemden van het mooiste

de lage tonen, moe gewaakt
door het ontwarren van oude wind

om dan alles weer in hetzelfde lied
te herhalen


Zie ook: http://youtu.be/iirPGuKYRJc

kerima ellouise ©

het dode stuk van de rivier

vreemd is het gelaat
van de nacht
en als losgeraakte touwen
stromen twee rivieren

regen is wat er liggen blijft
lakens alleen gelaten, in de nabijheid
van morgen

ik herken ze niet

en de stappen die ik zet
ter hoogte van jouw ademhalen
sterven bij leven

ontheemd tot op het laatste woord

wie zal nog de oevers zien
uit dode rivierarmen knopen maken


Zie ook: http://www.youtube.com/wa...v=V9o7LYvpC8Q&feature=youtu.be

kerima ellouise ©

de zachte vleugels van een klaproos

nu en alles
ligt ginds
de ik- en de jij-vorm
wij als afscheid in het geluid
van klaprozen

ik weet niet meer
of wij waren
en de gebaren die ik losmaakte
uit jouw haren

keerden zich naar binnen
nog voor de nacht brak en wolken legde
in onze adem

ik voelde hoe jij wilde vliegen
verder dan wij hadden verwacht

kerima ellouise ©

hou me vast

sinds kort spreken we zacht
over liefhebben en waarin ik
je vrouw wil zijn

en zelfs nog meer

de bloemen waaraan ik denk
de vogels en de zee
en hoe je mij nodig hebt

de vlinders en de duizend vragen
die meevliegen langs plekjes
waar we uitrusten

en zelfs nog meer

dat ik stil wil worden
als jij 's avonds

mijn vrouwzijn voelt


Zie ook: https://www.youtube.com/watch?v=zQlZoA7hHCU#t=41

kerima ellouise ©

bevrijdingsdag

nee
schrijf me niet over vaderdag
of hoe zacht zijn stappen klonken
gestreeld
en tot tranen getast
in de nacht

ik ben al gevallen, de dagen ongedeeld
neergelegd op het kindergebed
en de donkere plekken aan het einde
van mijn jeugd

nee, schrijf me niet over vaderdag
het binnendringen, naakt in kleding

kom, laten we gaan, lachen en leven

kerima ellouise ©

in het licht

de vogels
ze zijn me lief
ik voel wat ze mij zeggen willen
zo vroeg in de ochtend

en omdat het nu nog donker is
omdat de grote, hoge bomen de nacht geluidloos torsen
zonder het evenwicht te verliezen

wil ik vliegen
in het licht dat zal groeien
in de regen tussen vleugels en vinnen

op de zomer van jouw mond
in wel meer dan duizend vluchten

wil ik nooit meer naar schaduw vragen


Zie ook: https://www.youtube.com/w...v=eCFYBL03drs&feature=youtu.be

kerima ellouise ©

alles is tijd

je verbergt me
in jouw gedicht

je maakt er duinen, het water helder
en een schip vaart heen en weer

hoge halmen dragen de zon
vrij om het licht te begrijpen

en voor dagen die nog geen zomer zijn
bouw je een huis, een raam met
verziende ogen voor als je weg bent

vogels
en bomen

en zodra de lucht geklaard is
schrijf je dagreizen, ginds in de tuin

ik kan me niet herinneren
dat er ooit een mens geweest is


Zie ook: https://www.youtube.com/w...&list=UUwqgIfkFV2_3VmVBI9hLoWg

kerima ellouise ©

ze hield van rozen

ik zie zijn handen
de stilte van afgesneden bloemen
in een vaas schikken

hij wil ze buigen naar hun schaduw
om het verschil nog dieper te begrijpen

haar handen
en hoe ze wist wolken te verspreiden

die ene dag bijvoorbeeld
te midden van het Boompjesplein

haar open zoen
de tedere woorden die ze bij hem
liet binnenglijden

het is nergens volmaakt
zei ze dan

veraf of dichtbij

kerima ellouise ©

naamloos

ik kan niet wennen
aan poëten met een liefdesgedicht
in hun hand

het zachte geluid aan het slot
dat je haast niet kan horen

alsof ze het verhaal maar één keer
vertellen kunnen

en enkele minuten later beweren
dat ze niet van liefde houden

weet je wel
zo'n zwarte dag waar de ware toedracht
verborgen blijft in een monoloogvers

en waar ik, op een lege binnenplaats, achterblijf
dodelijk en schaars gebloemd

kerima ellouise ©

.

Hoofdgedachte

Lang geleden vertrok ik naar het leven
en ontmoette er alle seizoenen.

Ik was gerustgesteld.
Ze bestonden enkel in mijn hoofd.

Niets dwong. Takken vergroeiden
met de dagen die in me dreven.
Pluimen rekten zich uit, sliepen
en werden weer wakker in de golfslag
van vruchtwater.

Uit de wolken vielen sporen,
bonte bloemen langs mijn raam.
Meeuwen droegen het water,
alles was grenzeloos in eb en vloed
en de wind dreef de horizon verder af.

Nu laat tijd me los, meer en meer,
de grond nog zichtbaar.
Maar ook mijn nest.

Ik tast aan wederkeren,
toegeworpen.


Zie ook: https://www.youtube.com/w...e=c4-overview&list=UUwqgIfkFV2

kerima ellouise ©

portret van het engelenmeer

waar kan ik schuilen
als alles ongrijpbaar wordt

mijn lichaam in het water komt
en weigert te drijven, zelfs niet
in een enkel beeld, de ogen wijd

ik zie wat ik zie
het is onbegrijpelijk

hoe de geur blijft hangen
het rottend hout en hoe het huis
zich verwijdert

ik hoor het in de nacht
het pootjebaden van de dood

op de bodem ligt
de roerloze verleiding


Zie ook: https://www.youtube.com/w...v=lsdeGtRPVK4&feature=youtu.be

kerima ellouise ©