alles is tijd

ze hield van rozen

ik zie zijn handen
de stilte van afgesneden bloemen
in een vaas schikken

hij wil ze buigen naar hun schaduw
om het verschil nog dieper te begrijpen

haar handen
en hoe ze wist wolken te verspreiden

die ene dag bijvoorbeeld
te midden van het Boompjesplein

haar open zoen
de tedere woorden die ze bij hem
liet binnenglijden

het is nergens volmaakt
zei ze dan

veraf of dichtbij

kerima ellouise ©

naamloos

ik kan niet wennen
aan poëten met een liefdesgedicht
in hun hand

het zachte geluid aan het slot
dat je haast niet kan horen

alsof ze het verhaal maar één keer
vertellen kunnen

en enkele minuten later beweren
dat ze niet van liefde houden

weet je wel
zo'n zwarte dag waar de ware toedracht
verborgen blijft in een monoloogvers

en waar ik, op een lege binnenplaats, achterblijf
dodelijk en schaars gebloemd

kerima ellouise ©

.

Hoofdgedachte

Lang geleden vertrok ik naar het leven
en ontmoette er alle seizoenen.

Ik was gerustgesteld.
Ze bestonden enkel in mijn hoofd.

Niets dwong. Takken vergroeiden
met de dagen die in me dreven.
Pluimen rekten zich uit, sliepen
en werden weer wakker in de golfslag
van vruchtwater.

Uit de wolken vielen sporen,
bonte bloemen langs mijn raam.
Meeuwen droegen het water,
alles was grenzeloos in eb en vloed
en de wind dreef de horizon verder af.

Nu laat tijd me los, meer en meer,
de grond nog zichtbaar.
Maar ook mijn nest.

Ik tast aan wederkeren,
toegeworpen.


Zie ook: https://www.youtube.com/w...e=c4-overview&list=UUwqgIfkFV2

kerima ellouise ©

portret van het engelenmeer

waar kan ik schuilen
als alles ongrijpbaar wordt

mijn lichaam in het water komt
en weigert te drijven, zelfs niet
in een enkel beeld, de ogen wijd

ik zie wat ik zie
het is onbegrijpelijk

hoe de geur blijft hangen
het rottend hout en hoe het huis
zich verwijdert

ik hoor het in de nacht
het pootjebaden van de dood

op de bodem ligt
de roerloze verleiding


Zie ook: https://www.youtube.com/w...v=lsdeGtRPVK4&feature=youtu.be

kerima ellouise ©

een ongeklede cirkel

we vullen kasten
sjouwen meubels naar de plek
waar een antwoord ligt
het maakt ons rustig, zowat overal

en als het nacht is, na de lakens
doen we het licht aan tot we weer uitgeput
naast de vragen slapen

we lopen een eindje om
met het zonlicht in de kamer
en hier en daar en overal

het houdt ons warm, alleen daarom


Zie ook: http://www.youtube.com/wa...v=85nBqcg1ziM&feature=youtu.be

kerima ellouise ©



.

.

betekenis

.

het is niet door de regen dat ik een huis bouw
rondom een rusteloze gedachte
noch door het vilten mos
- een trage stroom
die stenen streelt-

het is niet omwille van het gesuis
dat sluimert als een sombere wolk
tussen kale muren en verspilde tijd

het is om het geluk te vinden
-een gevleugelde liefdesdrift
geborgen in een onvergankelijk kleinood-

kerima ellouise ©

Illustratie: Street Art Germany

.

een fragment in beweging

.

alsof de gesprekken
die ik hoor
zich uit boeken losmaken

ik kijk haar aan
vanop een afstandje

soms is er geen verband
en toch hangt alles samen

- meisjes en vrouwen
uit andere seizoenen, een schoolblad -
het zijn flarden die een weg vinden

aaibaar zoals rood fluweel

iedereen praat
in de warmte van haar licht

een gedachte komt in mij omhoog
blijft hangen in het voorbijgaan

-niet alles bestaat uit woorden-

kerima ellouise ©

... voor Anne Vellinga naar aanleiding van haar debuutroman 'Sophie Genius Loci' ...

.

een ongeborgen kerst

.

als een gedempte avond
liggen ze al dagen
verpakt op tafel
onaangeroerd
zoals dichte gordijnen

zij is oud en grijs
haast in slaap

het geluid van decemberklokken
gloeit na in haar schoot, het wonder
van weleens

negen maanden had ze
er op gewacht

hij ging zijn eigen leven in

vandaag is het niet anders

kerima ellouise ©

.

.

'n dwarrel

.

het eeuwige van gister
het eeuwige van vandaag
het leven zoet
en zilt

valt over daken
en bomen

een wens
in je hand

zo klein als geluk

en het allermooiste
liefhebben

zoiets als vrede
voor wie zwerft
in een verstild
moment

kerima ellouise ©

.


het kind van de duinen

.

van de golven, van de zee
herinner ik me niets meer

de adem van mijn moeder
in augustus

alles verdween, koud
en vervormd door schaduwen
uit een hand

ik hoor nog wel het water en de onvoldragen
meeuwen die van mijn armen
waaiden

trager
in mijn stem dan in de wind

misschien was alles wel
zoals het moest zijn en hield ik mijn ogen
te vaak gesloten

onbewust

want vogels wenen niet, het is als regen
en een kind in de duinen

kerima ellouise ©


... uit de bundel 'stilte, verzamel mij' ...


Zie ook: https://www.youtube.com/w...e=c4-overview&list=UUwqgIfkFV2

.

een beeld, nog dichterbij

.

ik zou een vers willen schrijven
over de ochtend, het ruisend geluid
van winterkoude waarin mijn hart hangt

misschien is het de eenzaamheid
die in wezen niet verandert of de minnaar
uit mijn dromen en ik van mezelve genoeg

ik volg de banen, de wolken dieper,
over het bleek, getralied gras
dat als een bevroren pijn in de tijd ligt

dit is het uur waarin alles
nog zonder woorden komt

kerima ellouise ©


Zie ook: http://www.youtube.com/wa...v=7mDobjBUKDo&feature=youtu.be

Illustratie: fotografie: Dora Van de Loo

.

uit: getuigenis van een vriend (2)

.

witte golven

.
nevel tracht
woorden vast te houden
't vertrouwen in een stem die verzen las

ik keer de stilte in
de wind steeds zwakker

en jij die de dag vervoert
naar uitgewiste dialogen
werpt bloemen tussen lucht en water
in een opkomend getij

ik blaas nog een keer
tegen een bleke duintop
en stoot het beeld om
dat ik eens bezat

alvorens ik vlucht
naar het onvermogen van het zicht

kerima ellouise ©


Zie ook: https://www.youtube.com/w...&list=UUwqgIfkFV2_3VmVBI9hLoWg

.

uit: getuigenis van een vriend

.

al wat ik ben blijft deren
ook het breken -God verhoede-
van dorre takken die zich met
niets meer kunnen voeden

koude voert schuldbeladen benen
langs rafels van een versleten nacht
wanneer ben ik gegaan, wanneer
heeft men mij tot zwijgen gebracht

het is in deze donkere tijd
dat al wat sterft, krimpt en kraakt
mij in mijn wezen raakt

het onhoorbare geruis
van waarheid voor of achter waan

kerima ellouise ©

.

de eerste sneeuw

woorden vallen langzaam
in de ochtend
het is november

een maand om niemand te vergeten
ik zie haar in de open buik
van het verleden

we fietsen de dag tegemoet
langs weiden die dauw dragen

leven en ademen het licht
zonder aarzelen

het sneeuwt vlinders

En vlokjes
Langs twintig lente
Seizoenen

ook dit jaar ga ik
stil
voorbij de rijen

geheimpjes over stoppelbaarden
en sterke armen neem ik mee

kerima ellouise ©

.

zonder één geluid

achter mijn ogen
houd ik mezelf gevangen
er is geen wederzijds begrip
- vreemd genoeg -
tussen goed en kwaad
't bestaansrecht plaats ik in quarantaine
samen met mijn monoloog



kerima ellouise ©

.

.

muze

ergens in een molen
schuilt een vlinder. het is nog ochtend.
of misschien is het slechts
een lichte vorm van ontwaken.
een onvergetelijke droom.

straks zal hij doodgaan.
voorzichtig de lucht in of
met vleugels op de grond.

ik denk aan bloemen.
hoe we zijn geboren. dat
het zo nooit is gebleven. de vlekken
en waar we leven.

ergens sterft een vlinder.
in iemand.
van het reizen moe.

kerima ellouise ©

... afbeelding: Vladimir Kush ...

gebroken tijd

ik praat
jij zwijgt in liefde

het verleden bloeit
als duizendschoon

je mond was rood
je verwelkomde mij
het was het enige dat telde

ik sta op
uit mijn gedachten
en veeg de bladeren van je stoel

er was niemand gelijk aan jou

fluister nog een keer, mijn lief
uit gratie van de dood

kerima ellouise ©

Zie ook: https://www.youtube.com/watch?v=OBOgmMrmbeY

ogen van zand

ik herinner me woorden
als nerven
in hun groei

er waren kinderen
en kastanjebomen

vogelpootjes
'n kopje groter

en niets vroeg naar schaduw

we speelden met elkander
in een lichaam zonder honger
wisselden van leven, nooit om te vergeten

ik was moeder en dan weer meisje
ik was cowboy en indiaan

en ik werd zand
schuilend voor regen

anders dan het was

                                     kerima ellouise ©