ongevraagd

misschien kan ik je
aanraken

de nacht wegduwen
nu het nog stil is

in hetzelfde zacht
de dagen horen, 't geluid
dat wij ergens wonen

misschien zou je
van alles wat maken

uit steen
een vlinder die niet wachten wil
mijn gezicht als dwaas geluk

in jaren ouder, een dekentje
en heb je goed geslapen?

als ik nu eens niet zo onzeker was
niet als nu

dan had ik je in dit gedicht
naar me toe laten komen



.
kerima ellouise ©

... voor gesproken versie, zie link ...


Zie ook: https://www.youtube.com/w...v=-PtghjU0t9c&feature=youtu.be

Illustratie: kunstenaar: Trijnie Mohlmann, Beelden in Gees

niemand maakt zichzelf alleen

haast iedere dag
kom je even langs

je strijkt met je hand
over mijn haren en breekt het bijeengebonden
beeld van wolken open

kom, zeg je, laten we de zon bestormen
niets is mooier

heel even glijden we in elkaar

je bent te vroeg, antwoord ik

ik wil nog over de nacht vertellen
over voeten die lopen moeten, zoeken naar
wat in donkere ogen valt

het is als een gesprek
dat rond mijn vingers wordt gelegd

zwaarder
dan de stilte van de maan

opnieuw strijk je met je hand
over mijn haren

het gaat dieper dan aanraken


.
kerima ellouise ©


... voor gesproken versie, zie link ...


Zie ook: https://www.youtube.com/w...v=jUHrqLWLrmc&feature=youtu.be

Illustratie: kunstenaar Franz-Josef Vanck, Beelden in Gees

ik zal je vinden

ik weet, mijn lief
dat de wind begonnen is

dat het onverklaarbare
in het donker valt

wanneer we onze lichamen
in onbeslapen lakens draaien

we vertragen
de ontkenning door metaforen
naar de maan te gooien

zelfs de kussens spreken
vreemde talen

ze zijn niet meer dan een illustratie

daarom vraag ik, lief

laat alleen het licht
woorden schrijven

en zeg dan dat jouw ogen
een woning zijn

mijn huid zal zich alles
herinneren

en het onverklaarbare
weer als bestemming kiezen

inniger dan alles waarover
ik spreken wil



.
kerima ellouise ©


Zie ook: http://youtu.be/ORITmwKoWmU

Illustratie: Beelden in Gees, 2014, kunstenaar Franz-Josef Vanck

gevonnist

misschien heeft dit beeld te maken
met de dood van een vriend
die 's morgens niet meer wilde opstaan

want op een dag gebeurde het
een stompje kaars, gas dat de kamer in bezit nam
en omdat het hem zo koud leek, een fles whiskey

hij maakte nog een omhelzend gebaar
naar vrouw en kinderen, zij moesten op papier
rechts beneden liet hij -vrienden- onvermeld:

het gefluister waarin hij op handen en voeten liep
om het veroordelen woord voor woord op te eten

tot er niets meer overbleef
dan languit in bed

en misschien dit beeld



.
kerima ellouise ©

't dichters wenen

alleen in deze wereld
kan donk're waanzin wonen
't is de wens van een mens
de ander te honen

kan donk're waanzin wonen
door wat hij verder kleedt
de ander te honen
met pijlen scherp gesmeed

door wat hij verder kleedt:
de mond en eigen lippen
-met pijlen scherp gesmeed-
loopt hij dan nooit tegen klippen

de mond en eigen lippen
dansen op hetzelfde lied
loopt híj dan nooit tegen klippen
en wat een ander biedt?

dansen op hetzelfde lied
't is de wens van een mens
en wat een ander biedt
alleen in deze wereld?


.


(pantoum)

kerima ellouise ©


Zie ook: https://www.youtube.com/w...v=Uf8QrQykZPE&feature=youtu.be

achter glas

't leven heeft
losgelaten

gisteren
toen de zon
mild scheen

haar gezicht
tussenin

na nachten
van gewilde slaap

er zal nog meer
geschreven worden

morgen of overmorgen
als zij het jonge afscheid draagt

verder weg van vandaag

't leven heeft
losgelaten

wit op hemelsblauwe lakens




kerima ellouise ©

Illustratie: foto google

dromen

ook dromen
die vleugels in zich dragen
laten sporen na

ze ravotten als kinderen
in ongeremd lawaai

hinkelen roze op wimpers
en rennen roekeloos door huizen

ze worden stil
als nerven in een boom en bovenop
baden ze zich in regen

en eenmaal vastgeworteld
draaien ze het hoofd naar alle richtingen

laten vogels uit ogen los

wie zal mij zeggen
dat ik mijn wimpers niet mag lichten

dat ik mijn voeten niet over drempels mag draaien

dat ik mezelf niet mag achterlaten
als braille op huid


.
kerima ellouise ©


Zie ook: https://www.youtube.com/watch?v=l4802qXzUqA

oprechte uitnodiging (2)

ik zwerf graag in jou, zeg ik
om de dorre bladeren
te horen spreken

de ontroering is soms niet meer
dan het zien van een uit de mist verschenen boom
die, ontbloot, opnieuw zijn weg moet vinden

zich alleen waant
wanneer de avondzon zijn roestige takken brandt
na een dag, te donker om volop te leven

het is zo voorbij, antwoordt het herfstlicht
schaduwen vallen als een zwarte mantel
op zijn voeten

ik knik
met een grijpend gevoel van herkenning



.
kerima ellouise ©


Zie ook: https://www.youtube.com/watch?v=bc2k_EzHigI

oprechte uitnodiging (1)

ik raap het herfstlicht op
dat als een verre droom
rondom het raam ligt

't is een vriend, denk ik dan
getooid met ongekamde
schaduwen

't is een vogel
die het eenzame zwijgen cirkelt
op verstijfde muren

ik nodig hem uit
en leg mijn stem op tafel
naast zijn handen




.
kerima ellouise ©


Zie ook: http://youtu.be/MXtzit7OicI

nooit vergaan

ik heb een zonnebloem onthoofd
gekromd in een doorzichtig uur
de wonde met mijn vinger verdoofd
geluidloos het leven weggeschuurd

gekromd in een doorzichtig uur
heb ik jou en mezelf gevonden
geluidloos het leven weggeschuurd
nog dieper met de dood verbonden

heb ik jou en mezelf gevonden
't is de lege plek die mij zo raakt
nog dieper met de dood verbonden
heb ik een gele krans gemaakt

't is de lege plek die mij zo raakt
als ik het kleinste ding bedek
heb ik een gele krans gemaakt
een gouden cirkel onder 't wolkendek

als ik het kleinste ding bedek
-de wonde met mijn vinger verdoofd-
een gouden cirkel onder 't wolkendek
ik heb een zonnebloem onthoofd




.
(pantoum)




kerima ellouise

tuinkabouter

de tuin, nog roerloos stil
houdt halverwege op

een poëtische adem vult het onzichtbare,
nevelt gedachten die langzaam
de zomer vergeten

niets is eeuwig in dit leven, fluistert iemand
al zijn we aldoor onderweg

mijn handen volgen de krullen van een wilg
ook hij vermijdt het sterven

de herkenning
die ik vanbinnen bewaar



.
kerima ellouise ©


Zie ook: http://www.youtube.com/wa...ch?v=k9LfbLVpip8&feature=share

een kind van de maan

zolang als ik mij kan herinneren
voel ik me verwant
met de maan

ik ben haar nacht
in het zwart-witte weefsel
wanneer eerste wolken
over daken lopen

dan denk ik aan een wiegelied
zing stil over alles wat ik
wil teruggeven

aan de wind
aan de bladeren

aan de jonge vogel die overvliegt

hij weet niet
hoe bijzonder zijn vleugels zijn

hoe mijn schaduw zich betrekt
met zijn vlucht



.
kerima ellouise ©


Zie ook: http://youtu.be/tPz3hQu3u3s

wildgroei

hier
is niet meer dan gebarentaal

hier spreken geen kletterende lippen
en hoef ik niet te aarzelen
om lief te hebben

het openen en strekken
als een wankele windgolf
waarin ik gedachten verf

stand houd

in het enige verhaal
dat er toe doet

het is hier

op deze dag
en geen andere

dat hoge lucht
me niet lager schreeuwt



.
kerima ellouise ©


Zie ook: http://youtu.be/YC1M7oZGelk

hunkering van het hart

voel ik mezelf
meer dichter dan in
mijn dromen

is dit mijn weg
die zich ontspant in een wolkenlicht
gebaar

'n gebaar van heerlijke, warme waanzin
waarin ik namen vind

als een zelfde beweging
van horizon tot hunker

voel ik mezelf
meer dichter bij jou en jou
nog voor we zinnen breken in het vuur

en als dat zo is, voel jij het dan ook

.
(themagedicht)



kerima ellouise ©

liefde voor poëzie

ik weet nog
hoe dit gedicht ontstond
het lag in je armen, werd ronder
en ronder
je zei dat ik net zo mooi was

het gaf je lippen
bouwde jouw lichaam
in het licht
sterk geschouderd
en met woorden van genot
net zo mooi als je was

het veranderde van vorm
van vlinder tot wind, 't kind
gekleed als de zee

het verloor de zekerheid
onvindbaar en teruggetrokken
het beeld van ons twee




.
kerima ellouise ©


Zie ook: https://www.youtube.com/w...v=V6CqLNFoYWg&feature=youtu.be

ik zal leven

straks
zal ik aan de rand van de zee voelen
aan alles waar ik geen hand op kan leggen

met de jaren dansen, met een meeuw
als gedicht geschreven nog voor hij vliegen kan

ik zal als wind leven
het water waarin jij me optilt, buiten adem en vol vloed
lichter dan een cirkel

mijn armen rond je hals leggen
zo graag en nog liever

in één beweging
meer zijn

dan verbeelding


.
kerima ellouise ©


Zie ook: http://youtu.be/KLRy-KLBdnI

.

diep in de zee

waar zal ik nog te vinden zijn
als uit de zee
geen dromen komen

woorden zich losweken
niet anders meer kunnen dan
sterven

kromgebogen
en altijd in de wind

waarheen zal ik de meeuw nog dragen
die een duinrug tot metafoor vervaagt

onbegaanbaar, hoger dan het gehoor
van het opgetilde water

dat voorgoed zijn stem verliest

mij niet meer ziet
in spiegelbeeld

waar zal ik mezelf nog zoeken
als ik mij niet tot waarheid maak

.
kerima ellouise ©


Zie ook: http://youtu.be/_JHiJh0D8m4

het zoeken van mijn stem

ergens waait een deur toe, een huis, een stad
ogen die kleuren wegspoelen
het gedruppel van de wind

er is geen zoeken meer
en antwoorden kennen enkel een laatste regel
in een mond zonder belofte

maar hier hoor ik alles gaan
het water dat geen morgen kent
wolken, verzilt met de geur van zomer

hier kan ik dromen, samenwonen
met de golven in mijn hoofd

hier kan ik ver-gaan
vanaf de eerste lijn

.

kerima ellouise ©

.

Zie ook: https://www.youtube.com/w...v=XMThxEfgxKg&feature=youtu.be

Illustratie: schilderij: Frederick Horsman Varley, Peter Sandiford at Split Rock, Georgian Ba

witte roos

niets zal sterven
hier of in het ongekende land
geen vers eindigt er
noch de roos
gevouwen tot engel
in een witte nacht van wolken
die met broze handen
het leven
waar dan ook
ogen geeft
als een voelbare, glanzende
verbinding

keirma ellouise ©

zie je de wind

straks zal ik mij neerleggen
in grote ernst

de dood verblijden
met cirkelende tijd

maar nu
van mij tot jou

wil ik dansen
en in het minste ogenblik
-zo dicht bij jou gezeten-
wil ik meeuwen vinden in elke lucht

een zachte galm van dag
naar duin
levenswarm

als wind ontvangen

Zie ook: https://www.youtube.com/w...v=_hkQjkx805E&feature=youtu.be

Illustratie: kunstenaar Mady Andrien, Interart beeldenpark, Heeswijk

kerima ellouise ©

air-line

ik vraag om regen
en sleep de goden uit een groter leven
weg

de wereld huilt
een rivier wacht op ogen
't zwellen voorbij de stroom van het kwade

wie vergiet het vergeven
op lippen

't gorgelen van gebeden
aangetast door verzet

ik sleep de goden
uit de eeuwigheid weg

uit vuur
en wapens

kerima ellouise ©

de componist van tijd

ik wil de merel zijn
tussen nacht en dauw
die dromen loslaat

zich wendt naar het zaad
van een volle dag

zou ik dan weten wie ik ben
de dagen terug, hart en honger
't vervreemden van het mooiste

de lage tonen, moe gewaakt
door het ontwarren van oude wind

om dan alles weer in hetzelfde lied
te herhalen


Zie ook: http://youtu.be/iirPGuKYRJc

kerima ellouise ©

het dode stuk van de rivier

vreemd is het gelaat
van de nacht
en als losgeraakte touwen
stromen twee rivieren

regen is wat er liggen blijft
lakens alleen gelaten, in de nabijheid
van morgen

ik herken ze niet

en de stappen die ik zet
ter hoogte van jouw ademhalen
sterven bij leven

ontheemd tot op het laatste woord

wie zal nog de oevers zien
uit dode rivierarmen knopen maken


Zie ook: http://www.youtube.com/wa...v=V9o7LYvpC8Q&feature=youtu.be

kerima ellouise ©

de zachte vleugels van een klaproos

nu en alles
ligt ginds
de ik- en de jij-vorm
wij als afscheid in het geluid
van klaprozen

ik weet niet meer
of wij waren
en de gebaren die ik losmaakte
uit jouw haren

keerden zich naar binnen
nog voor de nacht brak en wolken legde
in onze adem

ik voelde hoe jij wilde vliegen
verder dan wij hadden verwacht

kerima ellouise ©

hou me vast

sinds kort spreken we zacht
over liefhebben en waarin ik
je vrouw wil zijn

en zelfs nog meer

de bloemen waaraan ik denk
de vogels en de zee
en hoe je mij nodig hebt

de vlinders en de duizend vragen
die meevliegen langs plekjes
waar we uitrusten

en zelfs nog meer

dat ik stil wil worden
als jij 's avonds

mijn vrouwzijn voelt


Zie ook: https://www.youtube.com/watch?v=zQlZoA7hHCU#t=41

kerima ellouise ©

bevrijdingsdag

nee
schrijf me niet over vaderdag
of hoe zacht zijn stappen klonken
gestreeld
en tot tranen getast
in de nacht

ik ben al gevallen, de dagen ongedeeld
neergelegd op het kindergebed
en de donkere plekken aan het einde
van mijn jeugd

nee, schrijf me niet over vaderdag
het binnendringen, naakt in kleding

kom, laten we gaan, lachen en leven

kerima ellouise ©

in het licht

de vogels
ze zijn me lief
ik voel wat ze mij zeggen willen
zo vroeg in de ochtend

en omdat het nu nog donker is
omdat de grote, hoge bomen de nacht geluidloos torsen
zonder het evenwicht te verliezen

wil ik vliegen
in het licht dat zal groeien
in de regen tussen vleugels en vinnen

op de zomer van jouw mond
in wel meer dan duizend vluchten

wil ik nooit meer naar schaduw vragen


Zie ook: https://www.youtube.com/w...v=eCFYBL03drs&feature=youtu.be

kerima ellouise ©

alles is tijd

je verbergt me
in jouw gedicht

je maakt er duinen, het water helder
en een schip vaart heen en weer

hoge halmen dragen de zon
vrij om het licht te begrijpen

en voor dagen die nog geen zomer zijn
bouw je een huis, een raam met
verziende ogen voor als je weg bent

vogels
en bomen

en zodra de lucht geklaard is
schrijf je dagreizen, ginds in de tuin

ik kan me niet herinneren
dat er ooit een mens geweest is


Zie ook: https://www.youtube.com/w...&list=UUwqgIfkFV2_3VmVBI9hLoWg

kerima ellouise ©

ze hield van rozen

ik zie zijn handen
de stilte van afgesneden bloemen
in een vaas schikken

hij wil ze buigen naar hun schaduw
om het verschil nog dieper te begrijpen

haar handen
en hoe ze wist wolken te verspreiden

die ene dag bijvoorbeeld
te midden van het Boompjesplein

haar open zoen
de tedere woorden die ze bij hem
liet binnenglijden

het is nergens volmaakt
zei ze dan

veraf of dichtbij

kerima ellouise ©

naamloos

ik kan niet wennen
aan poëten met een liefdesgedicht
in hun hand

het zachte geluid aan het slot
dat je haast niet kan horen

alsof ze het verhaal maar één keer
vertellen kunnen

en enkele minuten later beweren
dat ze niet van liefde houden

weet je wel
zo'n zwarte dag waar de ware toedracht
verborgen blijft in een monoloogvers

en waar ik, op een lege binnenplaats, achterblijf
dodelijk en schaars gebloemd

kerima ellouise ©

.

Hoofdgedachte

Lang geleden vertrok ik naar het leven
en ontmoette er alle seizoenen.

Ik was gerustgesteld.
Ze bestonden enkel in mijn hoofd.

Niets dwong. Takken vergroeiden
met de dagen die in me dreven.
Pluimen rekten zich uit, sliepen
en werden weer wakker in de golfslag
van vruchtwater.

Uit de wolken vielen sporen,
bonte bloemen langs mijn raam.
Meeuwen droegen het water,
alles was grenzeloos in eb en vloed
en de wind dreef de horizon verder af.

Nu laat tijd me los, meer en meer,
de grond nog zichtbaar.
Maar ook mijn nest.

Ik tast aan wederkeren,
toegeworpen.


Zie ook: https://www.youtube.com/w...e=c4-overview&list=UUwqgIfkFV2

kerima ellouise ©

portret van het engelenmeer

waar kan ik schuilen
als alles ongrijpbaar wordt

mijn lichaam in het water komt
en weigert te drijven, zelfs niet
in een enkel beeld, de ogen wijd

ik zie wat ik zie
het is onbegrijpelijk

hoe de geur blijft hangen
het rottend hout en hoe het huis
zich verwijdert

ik hoor het in de nacht
het pootjebaden van de dood

op de bodem ligt
de roerloze verleiding


Zie ook: https://www.youtube.com/w...v=lsdeGtRPVK4&feature=youtu.be

kerima ellouise ©

een ongeklede cirkel

we vullen kasten
sjouwen meubels naar de plek
waar een antwoord ligt
het maakt ons rustig, zowat overal

en als het nacht is, na de lakens
doen we het licht aan tot we weer uitgeput
naast de vragen slapen

we lopen een eindje om
met het zonlicht in de kamer
en hier en daar en overal

het houdt ons warm, alleen daarom


Zie ook: http://www.youtube.com/wa...v=85nBqcg1ziM&feature=youtu.be

kerima ellouise ©



.

.

betekenis

.

het is niet door de regen dat ik een huis bouw
rondom een rusteloze gedachte
noch door het vilten mos
- een trage stroom
die stenen streelt-

het is niet omwille van het gesuis
dat sluimert als een sombere wolk
tussen kale muren en verspilde tijd

het is om het geluk te vinden
-een gevleugelde liefdesdrift
geborgen in een onvergankelijk kleinood-

kerima ellouise ©

Illustratie: Street Art Germany

.

een fragment in beweging

.

alsof de gesprekken
die ik hoor
zich uit boeken losmaken

ik kijk haar aan
vanop een afstandje

soms is er geen verband
en toch hangt alles samen

- meisjes en vrouwen
uit andere seizoenen, een schoolblad -
het zijn flarden die een weg vinden

aaibaar zoals rood fluweel

iedereen praat
in de warmte van haar licht

een gedachte komt in mij omhoog
blijft hangen in het voorbijgaan

-niet alles bestaat uit woorden-

kerima ellouise ©

... voor Anne Vellinga naar aanleiding van haar debuutroman 'Sophie Genius Loci' ...

.

een ongeborgen kerst

.

als een gedempte avond
liggen ze al dagen
verpakt op tafel
onaangeroerd
zoals dichte gordijnen

zij is oud en grijs
haast in slaap

het geluid van decemberklokken
gloeit na in haar schoot, het wonder
van weleens

negen maanden had ze
er op gewacht

hij ging zijn eigen leven in

vandaag is het niet anders

kerima ellouise ©

.

.

'n dwarrel

.

het eeuwige van gister
het eeuwige van vandaag
het leven zoet
en zilt

valt over daken
en bomen

een wens
in je hand

zo klein als geluk

en het allermooiste
liefhebben

zoiets als vrede
voor wie zwerft
in een verstild
moment

kerima ellouise ©

.


het kind van de duinen

.

van de golven, van de zee
herinner ik me niets meer

de adem van mijn moeder
in augustus

alles verdween, koud
en vervormd door schaduwen
uit een hand

ik hoor nog wel het water en de onvoldragen
meeuwen die van mijn armen
waaiden

trager
in mijn stem dan in de wind

misschien was alles wel
zoals het moest zijn en hield ik mijn ogen
te vaak gesloten

onbewust

want vogels wenen niet, het is als regen
en een kind in de duinen

kerima ellouise ©


... uit de bundel 'stilte, verzamel mij' ...


Zie ook: https://www.youtube.com/w...e=c4-overview&list=UUwqgIfkFV2

.

een beeld, nog dichterbij

.

ik zou een vers willen schrijven
over de ochtend, het ruisend geluid
van winterkoude waarin mijn hart hangt

misschien is het de eenzaamheid
die in wezen niet verandert of de minnaar
uit mijn dromen en ik van mezelve genoeg

ik volg de banen, de wolken dieper,
over het bleek, getralied gras
dat als een bevroren pijn in de tijd ligt

dit is het uur waarin alles
nog zonder woorden komt

kerima ellouise ©


Zie ook: http://www.youtube.com/wa...v=7mDobjBUKDo&feature=youtu.be

Illustratie: fotografie: Dora Van de Loo

.

uit: getuigenis van een vriend (2)

.

witte golven

.
nevel tracht
woorden vast te houden
't vertrouwen in een stem die verzen las

ik keer de stilte in
de wind steeds zwakker

en jij die de dag vervoert
naar uitgewiste dialogen
werpt bloemen tussen lucht en water
in een opkomend getij

ik blaas nog een keer
tegen een bleke duintop
en stoot het beeld om
dat ik eens bezat

alvorens ik vlucht
naar het onvermogen van het zicht

kerima ellouise ©


Zie ook: https://www.youtube.com/w...&list=UUwqgIfkFV2_3VmVBI9hLoWg

.

uit: getuigenis van een vriend

.

al wat ik ben blijft deren
ook het breken -God verhoede-
van dorre takken die zich met
niets meer kunnen voeden

koude voert schuldbeladen benen
langs rafels van een versleten nacht
wanneer ben ik gegaan, wanneer
heeft men mij tot zwijgen gebracht

het is in deze donkere tijd
dat al wat sterft, krimpt en kraakt
mij in mijn wezen raakt

het onhoorbare geruis
van waarheid voor of achter waan

kerima ellouise ©

.

de eerste sneeuw

woorden vallen langzaam
in de ochtend
het is november

een maand om niemand te vergeten
ik zie haar in de open buik
van het verleden

we fietsen de dag tegemoet
langs weiden die dauw dragen

leven en ademen het licht
zonder aarzelen

het sneeuwt vlinders

En vlokjes
Langs twintig lente
Seizoenen

ook dit jaar ga ik
stil
voorbij de rijen

geheimpjes over stoppelbaarden
en sterke armen neem ik mee

kerima ellouise ©

.

zonder één geluid

achter mijn ogen
houd ik mezelf gevangen
er is geen wederzijds begrip
- vreemd genoeg -
tussen goed en kwaad
't bestaansrecht plaats ik in quarantaine
samen met mijn monoloog



kerima ellouise ©

.

.

muze

ergens in een molen
schuilt een vlinder. het is nog ochtend.
of misschien is het slechts
een lichte vorm van ontwaken.
een onvergetelijke droom.

straks zal hij doodgaan.
voorzichtig de lucht in of
met vleugels op de grond.

ik denk aan bloemen.
hoe we zijn geboren. dat
het zo nooit is gebleven. de vlekken
en waar we leven.

ergens sterft een vlinder.
in iemand.
van het reizen moe.

kerima ellouise ©

... afbeelding: Vladimir Kush ...

gebroken tijd

ik praat
jij zwijgt in liefde

het verleden bloeit
als duizendschoon

je mond was rood
je verwelkomde mij
het was het enige dat telde

ik sta op
uit mijn gedachten
en veeg de bladeren van je stoel

er was niemand gelijk aan jou

fluister nog een keer, mijn lief
uit gratie van de dood

kerima ellouise ©

Zie ook: https://www.youtube.com/watch?v=OBOgmMrmbeY

ogen van zand

ik herinner me woorden
als nerven
in hun groei

er waren kinderen
en kastanjebomen

vogelpootjes
'n kopje groter

en niets vroeg naar schaduw

we speelden met elkander
in een lichaam zonder honger
wisselden van leven, nooit om te vergeten

ik was moeder en dan weer meisje
ik was cowboy en indiaan

en ik werd zand
schuilend voor regen

anders dan het was

                                     kerima ellouise ©

op de heuveltop

novemberlicht
raakt mijn huid aan
als een woord van eenzaamheid

windmolens staan langs de weg
ooit zag ik mezelf spelen

het veroveren was kinderspel

nimmer zal ik nog zien
het hobbelpaard, de lange, eerlijke armen
van een reus

de ongelijke strijd blijft
van helft tot helft ontwricht

kerima ellouise ©


afbeelding: beelden in Gees

buiging

en nu de stenen
een stille stem dragen

vertragen mijn handen
het licht

het leidt me naar iets
wat ik nog niet weet
het verdriet in mijn mond

wordt moeilijker dan
elke waarheid

ook

in het huis
of een open oog

het blijft oneindig lief
te hebben

de stenen spreken
dat wil ik geloven

binnen bereik

kerima ellouise ©

afbeelding: beelden in Gees

vanaf hier

vlucht niet
mijn lieveling
telkens ik je loslaat

je stem hindert de stille vissen niet
of het bordje -hier begint de zee-

ik geef je het water, het onleesbare zilt
half in mij, half op weg te gaan

ga liggen in de duinen
mijn lieveling

laat schelpen rondom spelen
alsof ik er niet ben, op de spiegel
van de horizon

word ik regen in geschreven brieven
als een allerbeste vriend

kerima ellouise ©

uit tijden

morgen zou ik geleefd hebben
indien ik je gevonden had
onder het licht van vandaag

sta me toe dat ik je hartstocht noem
liefde en een droom, een lichaam
en een danser in een ontroerend schaduwspel

dat als water over mij heen glijdt, ongehaast
langs schouderbandjes en die ene vlinder
bij zonsopgang

ik zou naar je kijken, één vinger leggen
op verlangen en op elke beweging in ons

meer dan één keer huilen

had ik morgen geleefd

kerima ellouise ©



Illustratie: Beelden in Gees 2013

roos

zij draait
oog in oog met de stilte

schreit namen
waardoor doornen uit het zwijgen
vallen

een bloemblad blijft liggen
verderaf

er is geen wederkeer

ongeschonden

kerima ellouise ©

08.00 uur, 18 oktober 2013

hij denkt dat het veilig is
op de trein, beeld na beeld
gaat voorbij

er zijn kinderen

zijn handen veegt hij af
uit regelmaat

wie trekt er aan de noodrem
wanneer nieuwe wegen zich naakt wensen

langs een ander zijspoor
vergrijpt een man zich aan bomen, blind
en ongeremd

de wind is hem te hoog

elders worden namen gegeven
aan stenen, verhit tot rake klappen
van verderf

in de muilen van twee werelden
tussen w...

*

ik eindig midden in een zin
en sluit het ochtendjournaal

alles ligt nu stil

kerima ellouise ©

een vogel en een viooltje

'vrijheid is een vogel
die wolken kan dragen'

gister heb ik hem
in bruine schemer gelegd
voorzichtig
als een laatste woord
uit zijn lichaam

nu is het middaguur
uit wijzers getreden

om de stilte
in acht te nemen

van een gevallen veer
tussen viooltjes

kerima ellouise ©

in het park

hij leunde
boom, zei ik
dag en avond

ik bukte
vergeet-me-nietje, zei hij
dat zich niet laat zien

brug, vertelde de wind
van hem naar haar

ik droomde de eerste nacht
't was een fijn gesprek, zei hij

kerima ellouise ©

het meest in trek

ik wil met je scrabbelen
krabbelen, krinkelen
krielen
liefde leggen
je mag ook beginnen
met lief, in veelvoud
en minutenlang
ik zal dalen of klimmen
lust of lijf speels aanlijnen
in letterwaarde
en wanneer je het x-drieletterwoord
vanuit je handen vormt
zal ik je met blanco blokjes
toefluisteren
dat life veel meer is
dan 3 X woordwaarde

kerima ellouise ©

ongezien

men zegt
dat ik zwart schrijf
en zo is het ook

hoe lang nog, vraagt
een ander

de woorden slaan
mij koud om het hart

ik ledig het hoofd
om het zichtbare niet te verwarren
met het onzichtbare

zwart op wit

ergens middenin houd ik
een regenboog tussen vingers

voor wie dichter wil komen
op te droge grond

kerima ellouise ©

of was het vier

het gaat om een wereld
die traag wordt
althans in mij

ik pluk appels
uit een boom, leg ze
rond de stam

wrijf met een zakdoek
over hun huid

het dwingt tot geschreeuw
dat niemand mag horen

dan schik ik ze naast elkaar
jaar na jaar

vanaf wanneer wil ik dood
ik begin vanaf zes

en til alles op, eronder
liggen kindergebedjes

alsof het memoblaadjes
zijn
van stilte

kerima ellouise ©

zonder geluid

het zwijgen waarvoor ik zwicht
jouw gezicht in 't lange licht

het is waar het leven om vraagt
vaak door schaduw vertraagd

wollen weemoed heeft ons omhuld
wij tweeën, rond hals en honger gekruld

dat is wat het leven geeft
bloesems, bomen, een strik

jij, mijn liefste, en ik

onmogelijk om niet te horen
wat diep in ons werd geboren


kerima ellouise ©

Illustratie: Beelden in Gees 2012, Christien Dutoit

geen poëzie

ik draag wervels
van een beest
op een eiland dat zichzelf
wil verdrinken

korte en lange verhalen
kraken uit kaken van vloed

stuwen beenderen en karkassen
uit de zeebuik

*

zij baart het verleden
met dode vleugels terwijl oude eieren
openbarsten door regenvlagen

de stank, nog gruwelijker dan ik wist
schuift voor de wolkenhemel
kokhalst
mijn herinneringen
tot ook de laatste bakens verdwijnen

ik luister
nimmer vader-lands-loos

*

zij wordt steen, levend
met mijn tranen en handen
over haar heen, gewerveld

kerima ellouise ©

Illustratie: Beelden in Gees 2013, Jutta Vogelsberger

Drenthelen

het vuur doofde
middenin
het verwarde heel even

losgewoeld, wat ieder te dragen
had

ik keek even achterom
en droeg woorden

weg, uit meer dan een portret

we moesten gaan
we moeten gaan

volgend jaar
omhels ik weer

kerima ellouise ©

... gedichten rond het kampvuur, Dwingeloo ...

tegemoet

hou me vast
met handen van de nacht
en laat dit eeuwig duren

want morgen
nog voor duinen aarde worden

treurt de dageraad
langs grijze wangen
vederloos en onafwendbaar

met om mij heen
de lage stilte van een dichtgegroeide dag

hou me vast
in het voorbijgaan
en draag het ruisen naar verlangen

avondblauw, naar wie ik ben

de zee zal warm zijn
zo ook de wind

hou me vast
maar ga niet verder
dan voorbij

kerima ellouise ©

... ... thema van de dichterskampeerdagen: 'in het voorbijgaan' ... ...

Illustratie: beelden in Gees 2013

in het voorbijgaan

we hebben elkaar ontmoet
aan de buitenkant

je bracht de zee
en tussen gesprekken door
het blazen van de boten

omdat er op dat moment
geen woorden waren

of te groot of te klein

we draaiden naar de duinen
het pad dat, ook in schaduw,
oud had kunnen worden

was ik, of jij al gestorven
bleven we staan
in alles wat er te weinig was

we gingen de vloed voorbij
en liepen het water in

de binnenkant onbekend

kerima ellouise ©

... thema van de dichterskampeerdagen: 'in het voorbijgaan' ...

vers-gevallen

en zo verdwijnt de avond
weer in woorden

het gaat niet verder

meer

dan de harde oppervlakte
en het mes dat de riemen
snijdt

van mijn eiland
-op slot-
in de hoek van de kamer

ik haal mijn portret van de muur

missen doe ik je al lang niet meer
ik zou niet weten hoe

kerima ellouise ©

ontbrekende bloei

wel vaker slaan stille buien toe
na urenlang rechtop te staan
in de zon

het gegons in mijn hoofd maalt de tijd, keert de richting
en dat wat gehoord werd, tot twijfel gesneden

wat moet ik het meest vrezen, regen of het onafgebroken sterven
dat mij doof maakt wanneer ik vruchten wil plukken
uit deze verwilderde muurverzen

ik zie het wel, het gele, geschonken fruit dat mij verward maakt
nog voor ik het in handen heb

vermoeid en tot wonde gekozen
en waar ik niets meer van over houd

enkel het staren blijft naar de regels
die ik wens, daarna, op stenen

kerima ellouise ©

early rivers

het is ochtend, windstil
het licht beweegt nauwelijks

misschien is het als thuiskomen
na een tijdje

na de dagen, wat ervan rest

waar is de liefde, nog dromeriger
dan bladeren zonder haast

dan de dichter
in het land van rozen
en rode kersen

vergeef me
mijn gebrek aan verbeelding

morgen
zal het zomer zijn


kerima ellouise ©

limiet

hoe zou het zijn
om te sterven aan eenzaamheid
om geen geluid meer
te kunnen maken

vertrekkensklaar

diezelfde avond droom ik nog
over voorbijgangers
en over het antwoord

dat als een vrucht
in een godverlaten zicht valt

ik kort mijn slaap in
en de stoel waarop jij zit

ongetwijfeld

er is geen verband
hoe je het ook bekijkt

kerima ellouise ©

schatje

een man vraagt een vuurtje
hij straalt charmant
op deze hete zomerdag

het waait een beetje
z'n omhelzend woord spreekt
in meerdere talen

het vlammetje dooft meteen
wanneer ik zijn vriendelijk verzoek afwijs
en zeg dat de slagroom in mijn koffie
al gesuikerd is

zijn verbeelding smelt ter plekke

kerima ellouise ©

over het onvoltooide gedicht

nu de lucht geklaard is
wil ik de aarde loslaten

misschien ben ik morgen al
voorbij de zon

geef je me nog een kus
voor ik aan gewicht verlies

of wil je nog even praten
over de allermooiste dag

die in een nacht begon
alsof het een vlinder was

en wij de vleugels

kerima ellouise ©

de afdruk van het onmogelijke

het is vreemd
om heel even iemand te zijn

en hoe je me met vleugels kleedt
hoog en wijd

stel je voor
dat jij mijn lichaam bent
en dat jij mijn hand raakt
en dat jij voelt hoe een kus smaakt

stel je voor
heel even

dat een leugen niet zo machtig was
en hoe het zou zijn

misschien zelfs meer

kerima ellouise ©

Illustratie: Beeldige wandeling '11 Blankenberge

uit het nest

steeds vaker
wil ik het leven vergeten
het handvat breken, achterstallig
zoals de huur
van het huis dat enkel
in mijn hoofd uit muren bestaat
zwart en rokerig

in jouw ogen
past geen dood
zeg je

ik luister verder op de nok
van het dak, de wind
plukt jouw stem

als een veertje
uit de schoorsteen, vliegensklaar

wanneer de avond valt
meet ik de omtrek

kerima ellouise ©

mejora

het is niet aardig
om het heengaan van tante
te verzwijgen

er stond Spaans gehaktbrood
op het afterparty menu

in de arena zie ik
de jongste stieren vechten
om een olijf

onder de boom
werd haar kleed gelegd

de dood wordt niet vers gegeten

in een zeef lekt
de herinnering, ongekneed

'el unico mal que te puede hacer
es morirse y anbandonarte'

*
(het enige kwaad dat ze je ooit aandoet
is sterven en je verlaten)


kerima ellouise ©

Illustratie: foto Google

Onmin of meer

Ik sloeg de deur dicht. Alles trilde.
Als jij niet vertrekt, dan doe ik het.
Buiten zinnen graaide ik mijn koffer vol.
De vraagtekens bleven liggen aan zijn voeten.
De voegwoorden verdunde ik, met liters tranen.
Ik had je lief, riep ik, van het moment dat je blindelings
bij me binnensloop. Iedere ader verbond ons in het echt.
Iedere cel was als een meer waarin we samen zwommen.
We hadden tijd, we hadden leven.
Welk moment was het, dat jij omkeek naar het gefluit
van dromen, het blauwgezeilde beeld, bol over het water.
Niets heeft zo'n brede vleugels dan de schijn van waarheid,
dan de gedachten die vingers doen zwijgen.
Je zal me nergens meer vinden, aldoor stiller.
Ik nam mijn koffer op en verdween uit mijn hoofd.

kerima ellouise ©

Illustratie: kunstenaar Stefan Bongaerts

gelijk aan de zee

ach, lief
hoe kan ik je vertellen
dat ik ook aan de zee mijn hart
geschonken heb

hoor dan, ze maakt mijn dromen waar
golft een schelpenpad van echo's
die ik opraap

zie het golvend ritme
alsof elke dag mijn leven begint
met een glimlach
van de meeuw

die regenbogen
hoog boven de horizon
optilt

ach lief,
luister dan hoe onafscheidelijk we zijn
nog meer dan de zon en maan
of de duinen voor mij

laat mij hier
leven of sterven

laat ons
door de wijde ramen
stilzitten aan zee

kerima ellouise ©

... zie ook: http://youtu.be/gNd5t5luNMU ...

verzilverd

eenzaamheid
zoekt het schelpenpad
dat ik achtergelaten heb

het zal zachter zijn
nu ik er mijn dromen
als van trap tot trap
neerleg

ik draai me om
langzaam vult de zee
mijn ogen
met een zilvergrijze zon
een meeuw wordt weer
een stip, schip in de verte
ongehaast

misschien is het een teken
dat de horizon zich verdiept
in een stilstaand uur

hoger dan het water

als eb
zonder hoorbare stem
keer ik terug

en teken een uitweg in het zand

kerima ellouise ©

Waar de wind liggen gaat

In de tuin ligt een zachte roep
van een vogel. Kom hier en zing met mij.
Tezamen met de pluizen en de gele troubadourtjes.
Deze eenvoud is volmaakt.

ik wil verwisselen van gedaante.
De liefde verzinnen, de liefste.

Een merel herhaalt zijn lied.
Een vlinder drinkt dauw uit het rozenblad.
Het zijn oude vrienden.
Het zijn schaduwloze metaforen.

Ik wil naar rozen ruiken. Thuiskomen
in het hoge gras
De liefde verzinnen, de liefste.

kerima ellouise ©

het trage net van de zee

regendruppels vallen in zee
de wind drijft mensen huiswaarts

ik keer noch richt mij verder
naar vragen, luister enkel naar weemoed
en verdwaal tussen geruis, de mond
verlaten

sinds het afscheid ken ik
de weg van de regen en hoe meer ik waai
hoe meer ik tot zwijgen kom

ik wil de vloed staande houden, de meeuwen
die in zilte plassen de wijdte van de wereld zien

zodat ik kan zoeken, in waarheid en eenvoud

tussen twee duinen hebben wolken
de horizon opgehangen

ze verspreiden vreemde dromen

kerima ellouise ©

... zie ook : http://www.youtube.com/watch?v=vAraEkJ-sAc ...

één leven

vandaag loop ik achteruit
terwijl mijn voeten
rusteloos de wind volgen

besta je nog
nu alles stromen zal of ga ik enkel
door een schaduw van tijd en licht

ik wil je meenemen, denk ik dan
stilte met jou maken, sporen
diep verzonken

zodat ik elk moment
kan voelen, veel meer dan zien
veilig in verdriet

de lokroep
van het samen reizen
wanneer de eerste zeilen ruisen
tussen schelpen in het zand

niets anders komt zo dichtbij, fluistert
een stem
en dan met de ogen dicht

kerima ellouise ©

... zie ook filmpje:

https://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=J1Vv7i4P_c0

in de cirkel van stilte

het begint met een golf
en met jou er middenin

of ben ik gewoon verliefd
en doe jij mij nog meer dromen
dan alle duinen waarrond een warme damp hangt

je glimlacht
nog hoger dan de horizon

ik geef je een naam
en wijs naar het zandkasteel

waarin ik raadsels schrijf
over stof en zand, zevenkleurige garnalen

en hoe het voelt om vol te stromen
in woorden die achterblijven

ga maar en loop het lichaamswater
van de zee tegemoet

een beetje omgedraaid
in een laatste fladderende gedachte

kerima ellouise ©

http://www.youtube.com/watch?v=iQqsZ9B-RiU&feature=youtu.be

zuidwester

gedraaid naar mij
zo ging je in zee
het was laag water

je maakte verlangen in mij wakker
het was als een zomers lied
dat over het vlakke water wreef

moeizaam keerde je de golven om
en je paard, je stoere boerenpaard
aanschouwde vredig de verte

terwijl het zware sleepnet
als een zilveren schubbenkleed
het licht binnendrong

twee grote gevlochten manden
werden gevolgd door het losse gejuich
van meeuwen

die de tijd spoelden met wit en grijs
om daarna weer traag te ruisen
als liefdeswoordjes

je zwenkte naar de zon
hoog op het houten zadel
en ik ademde met je mee

steeds zwakker
in verbeelding

kerima ellouise ©

... zie ook filmpje:

http://www.youtube.com/watch?v=CRDQp_a_y4w

whiskey

soms is er een kwade geest
een mens
tussen wollen beesten
hij sluipt in haar schedel
het verweer
verzegeld tot in de schoot

dag na dagen
vreet hij dit en dat, in korte
en lange vonken tot hij volgevreten is
met bloemetjes shirten en weggezakte
vruchtbaarheid

hij kent de weg, doet ramen
en deuren dicht, in haar hoofd
op tafel

niets droomt zij nog
tenzij een vlucht

wanneer hij -nadien-
bloemen strooit
tussen haar vingers

kerima ellouise ©

de nevelgrijze mantel van het raadsel

men mocht hem niet storen
en immer ging hij moe naar huis
hij liep verkeerde kamers binnen
zei zelden doodgewone dingen

het was ook nooit vandaag
in de sporen van zijn vinden
de deur alweer naar buiten
vergeten vrouw en kind

hij liet geen enkele schaduw achter
en over uitgezongen stromen
spande hij met grote bogen
de beweging van de wind

zo werd een uur een jaar
na jaar

maar nimmer in zijn vreemde ernst
kon hij vorm geven aan het water
dat tussen oevers het licht deed leven

kerima ellouise ©

negen juni tweeduizend drie

weet je wel
zo'n bloem
zo'n zeldzame bloem
die holle ruimtes kan keren
het verdwijnpunt naar een begin
zo'n bloem in alle huizen
opdat anderen spreken
het allermooiste van een stem
van stuifmeel en lente, open in de lucht
weet je wel
als je dit leest
ben jij die bloem

kerima ellouise ©

met dit versje

wil ik graag alle medewerkers

bedanken van gedichten.nl.

Tien jaar geleden mocht ik er

mijn eerste hartenkreetje plaatsen.

Tevens gaat mijn dank ook uit

naar alle lezers over de jaren heen.

Dank jullie wel!!!