kerima ellouise : woorden in wind
gastgedicht van Ron Vonk: "kussengedicht"
Kussengedicht
Wat kunnen,
we zeggen,
van een vlinder?
Het begint,
met een rups,
de cocon ontworsteld.
De vleugels,
worden ontvouwd,
in de zon, als het even kan.
Dan begint,
een onzeker bestaan,
in weer en wind.
Wellicht,
komt het tot
een nieuwe generatie.
Een ding,
is zeker.
Een vlinder is een ouwe rups.
Ron Vonk ©
Hartelijk dank Ron voor dit mooie gedicht!
'n dialoogje met de liefde
’n dialoogje met de liefdejouw ogen
wanneer ze mijn wereld
raken
zachter in verbazing, jij mens;
man van duizend dromen
je kleurt me
in het klaverveld, het verlangen
welwillend bevrijd
ik fluit naar herfst
en hoe hij ruist en reikt
naar stille rust
naar de vogel en zijn maatje
die samen het antwoord
voltooien
in de warme ruimte
van hun nest
jij, man
jij gelooft me wanneer ik zeg
dat ik midden in jou
vlieg
kerima ellouise ©
Illustratie: Beelden in Gees 2012, kunstenaar Christien Dutoit
alleen 's nachts
alleen 's nachts
ik nodig olifanten uit
dikbuikig
in cirkels rond mijn lichaam
hoor alles dreunen
op het linoleum van de leegte
wijsvingers breken maanlicht
meedogenloos
in het spoor dat ze achterlaten
slapende kamers
en striemen worden geklemd
tussen slagtanden en een bloedend hart
ik begraaf mezelf
onder aarde en bladeren
en blijf nog even bij de eerste schreeuw
stil
kerima ellouise ©
Illustratie: Beelden in Gees 2012,
kunstenaar Rob van der Ven
aangetast
aangetast
het huis geraakt langzaam
leeg
op zolder
zoek ik naar woonst
ik luister naar heimwee
en gooi mijn hart overhoop
nog even
en dan word ik een zwerfkei
tussen struikelende schuldvragen
en de tijd
kerima ellouise ©
Illustratie: Beelden in Gees 2012,
kunstenaar Marina van der Kooi
overbodige annonce
overbodige annoncevrouwelijke stem gezocht
om voor te dragen
tijdens de theatervoorstelling
van het leven
zij moet allerlei vormen
kunnen aannemen;
zoals een glimlach
of het stilliggend licht
op een heuvel
zwijgen als een blad
dat tijdens de herfst ademloos
ten onder is gegaan
koorddansen op de rug van een rivier
en een enkele keer overleven
tussen vlam en vuur
zomaar, zonder reden uitbarsten
in onberekenbare bronnen, scherp zijn
als een mes van fluwelen kwaad
maar vooral, in het samenzijn,
moet ze kunnen liggen in het gras
en haar bruidegom vlinderborstelend verleiden
kerima ellouise ©
ruïne van een scène
ruïne van een scènemaar dit alles
en alle reden
zijn in de werkelijkheid
verzonnen
de luchtkastelen
staan met lege handen
in de kast
een zandsculptuur
geeft antwoord
wanneer een scherf
uit de toren valt
kerima ellouise ©
foto kerima ellouise ©
ik werp een steen in het heelal
de sterren zijn moe
ze vallen een voor een
mijn dromen uit
ik ga niet meer naar binnen
en verberg het heelal
in mijn lichaam
daar kan ik in het zwijgen
alleen zijn, de dood laten sterven
tegen muren van steen
woorden verbranden, het rouwbeklag
en de verzen die jij met grenzen
overschreven hebt
om de liefde te verliezen
en uiteindelijk
de sterren te doden
kerima ellouise ©
tekening kerima ellouise
©
de taal die we zochten
de taal die we zochtenis er nog een zin, een samengesteld woord,
dat groter is dan de schaduw
van een verloren liefde
waarin kraaien zichzelf kwijt willen
rondom hun eigen gekrijs vallen, altijd maar verder
wanneer de bangste dromen beginnen
is er nog iets, evenveel als een vroeger vertrouwen,
dat in ons hart past, nooit hoeft achter te blijven
met een vermomming, bespeeld door oogleden van de tijd
en als de woorden zich dan strekken
bovenop het puin van zwartverblinde vleugels
zijn wij dan bestand tegen de tijdloosheid
kerima ellouise ©
foto: beeldentuin Dehullu
een golf en een gedachte
een golf en een gedachtealles laten wij achter
het spreken, het luisteren, het lichaam
ongenezen
een vleugelslag, losgelaten
in het zonlicht
dubbel zo lief
nu jij nog een keer
langs onze wangen streelde
zonder bezit
*
'bidden is onderdak zoeken'
vertelt een stem
wij wonen voortaan
in jouw schaterlach
.
kerima ellouise ©
voor C.
de laatste kleuren
de laatste kleurenmijn opa's heb ik nooit gekend
en het doodsgezicht van mijn oma in de grauwe bedstee
is nooit heengegaan
wanneer lopen we langs het afscheid;
de slaap die blijft als een roos
op een steen gebeiteld
het noodlot al in kinderhanden
die nog geen zwaarte kennen, zoals het morgenlicht
dat in alle eenvoud een schaduw tekent
de dood wordt een dialoog met loerende ogen
kruipt omhoog langs wind en werkelijke dagen
dagen die jou schoonheid leenden
immer met de glimlach van jouw blijspel
ik hoor je nog 'the end' schateren
kerima ellouise©
*
RIP J.C.
tot het daglicht
tot het daglichter is geruis
in de vervaging van het leven
ik wacht nog wat, wil
het ongrijpbare eruit tillen
om het in glas te blazen
even breekbaar
hoe wij spreken
kerima ellouise ©
foto beeldentuin Dehullu
meestal op donderdag
Ik heb hem Harry genoemd.
Al een hele tijd geleden. Harry is een boom.
Geregeld ga ik hem bezoeken.
Zijn schaduwen laten zich vaak gaan
in wisselend zwart. Soms duiken ze diep
in de tijd. Dan ga ik op een steen liggen en wacht.
Volgens Goethe kan je in en met iemand leven.
Maar vaak gaat dat niet samen en baart ieder
zijn eigen lijden, zijn eigen bast.
Zo drijven Harry en ik heen en weer, soms onbereikbaar,
te ver om elkaar te herkennen.
Het is niet makkelijk om het ontbrekende
uit andere seizoenen te vinden, al zal het misschien
net dat stukje zijn dat verbindt.
Morgen ga ik weer naar Harry. Midden in het bos.
Of ga ik naar mezelf ?
kerima ellouise ©
Illustratie: kunstenaar Andreas Kuhnlein
beeldentuin Dehullu
het afscheid is sterker
het afscheid is sterkerik lever me niet meer over
aan woorden
ze blijven onbekend, onafgerond
ook al noem ik je liefste
en als je me vraagt waarom
in gebarentaal of in steen
zal ik zeggen dat alles zich
naar binnen wenst
het geluid
van morgen dat, bovenop een heuvel
de vergankelijkheid balsemt
het hart wikkelt in een vochtige schelp van linnen
wanneer jouw echo wordt verwekt
door de wind
door de wind, mijn liefste
door de roze, roze avondwind
kerima ellouise ©
Illustratie: schilderij Heide Renier
zoals zij in de ochtend
zoals zij in de ochtendik waai en waai
verblijf tussen spiegels van hoop
en horizon; het veld waarop
wolken verder drijven
traag vliezend in het bestaan
mijn lot vloeit uit
in zeebelopen vloed, kartelt
randen waar mensen staren
naar diepe zin
aangekruist door hongerigen
hoe zou mijn stem zijn
in tegenwoordige tijd
spraakverwarrend door de jaren
die nog doodgeboren gedichten dragen
ik waai en waai
rondom roerloosheid
foto - gedicht:
kerima ellouise©
onmacht en verder niets
ik voel me vreemd
een vreemdeling tussen bekende huizen
die uiteen wijken, zo groot zijn als het leven zelf
er is iets veranderd in mij, alsof ik iets verloren heb
een uitgebeend woord of een zware sleutelbos
waarvan de roest ouder is dan de waarheid
overgeleverd aan een lijf zonder beeld
en gebroken bestaansrecht
het is niet goed om te weten
maar ik wil de huizen in stukken breken
en de ramen tussen de werkelijkheid gooien
kerima ellouise ©
zie ookhttp://www.youtube.com/watch?v=idu6U9F_gcs
Illustratie: kunstwerk Marcel Dekoning ©
over de bloem in mijn hoofd
over de bloem in mijn hoofdik droom de paardenbloemen
tot zon
draai blad per blad
naar het licht
een beetje schuin
in de wind
het is geen dag
van steen vandaag, niets lijkt
vreemd of in zichzelf
al hoor ik het raadsel van de stilte
en de speelbal waardoor ik Van Gogh ben
in het diepst van mijn gedachten
kerima ellouise ©
meer dan een gezicht
Meer dan een gezichtmen hoort het niet
wanneer hij vliegt over veld en vijver:
een vlucht
in een enkele lijn of wat achterblijft
op een gezicht, soms verward
en veel meer dan een zoektocht
in ogen
expressie als pure poëzie
die hij doorgeeft aan hen die het gelaat
van kunst willen vinden
binnendringen in zijn droom;
waar hij doolt langs twijgenlicht,
als bomen ruist, blauw
dan weer regenzwaar
in een stroom van melancholie
meanderend door de dichterlijkheid
van zijn schildershand
kerima ellouise ©
* Opgedragen aan Marcel Dekoning
naar aanleiding van zijn vernissage op 16 juni 2012
Zie ook: http://www.youtube.com/watch?v=hsvjkmp4D6k
Illustratie: Portret geschilderd door Marcel Dekoning
al meer dan een leven geleden
al meer dan een leven geleden
er is een stilte in mij
die ik nimmer heb kunnen
verklaren
daarom moet ik je vragen
of je mijn lichaam wil verlaten
maar voor we afscheid nemen
en het verdriet van de wolken drinken
wil ik nog één maal met jou
naakt voor de spiegel staan
schitteren binnenin
om doodgewone dingen, om de vogels
die in de bolster van mijn buik hebben gevlogen
om de duinen
die nog zachter klinken dan de lelietjes-van-dalen
langs een witte watersteen
de dag vertrok en liet een vers achter
niemand kan de dood verdragen
zonder het leven te beminnen
nog verder dan voor ogen
kerima ellouise ©
uit het nest van de cirkel
uit het nest van de cirkelik eindig in een cirkel
naaktvoetig
en wit in letters gedoopt
'halt' roep ik
deze lijn is eindig
hier wacht ik op mezelf
tussen alle mensen
waar ben ik gebleven
ooit ben ik kind geweest
jij noemde me zo
en ik mocht in je armen slapen
als een deel van het deelbare
waar is boven, waar is beneden
waarom houd je niet van me
ik stop op het punt
van voorbestemdheid
en herteken de ronding
met precieze gebaren
kerima ellouise ©
Illustratie: 'doorzichtig', kunstenaar John Spek
splinters van tijd
splinters van tijdik schreeuw luidkeels in de stilte
op een kale, verlaten plek neemt hij
mijn stem over
weet hij waarom ik huil
waarom het vuur van de zomer mij ontvalt
in ieder woord dat ik leerde
en dat nu onverdraaglijk door schaduwen
gevoed wordt
door handen die mij tegen de nacht
aandrukken, gezichten die voorbijkomen, vastgehaakt
aan begin en einde
en alles daar buiten
als een steen
onzichtbaar in een echo
geworpen
kerima ellouise ©
2 reacties op dit bericht
Ron en jij
Groet
Pastuiven
.....