dag Jos

ongevraagd

misschien kan ik je
aanraken

de nacht wegduwen
nu het nog stil is

in hetzelfde zacht
de dagen horen, 't geluid
dat wij ergens wonen

misschien zou je
van alles wat maken

uit steen
een vlinder die niet wachten wil
mijn gezicht als dwaas geluk

in jaren ouder, een dekentje
en heb je goed geslapen?

als ik nu eens niet zo onzeker was
niet als nu

dan had ik je in dit gedicht
naar me toe laten komen



.
kerima ellouise ©

... voor gesproken versie, zie link ...


Zie ook: https://www.youtube.com/w...v=-PtghjU0t9c&feature=youtu.be

Illustratie: kunstenaar: Trijnie Mohlmann, Beelden in Gees

niemand maakt zichzelf alleen

haast iedere dag
kom je even langs

je strijkt met je hand
over mijn haren en breekt het bijeengebonden
beeld van wolken open

kom, zeg je, laten we de zon bestormen
niets is mooier

heel even glijden we in elkaar

je bent te vroeg, antwoord ik

ik wil nog over de nacht vertellen
over voeten die lopen moeten, zoeken naar
wat in donkere ogen valt

het is als een gesprek
dat rond mijn vingers wordt gelegd

zwaarder
dan de stilte van de maan

opnieuw strijk je met je hand
over mijn haren

het gaat dieper dan aanraken


.
kerima ellouise ©


... voor gesproken versie, zie link ...


Zie ook: https://www.youtube.com/w...v=jUHrqLWLrmc&feature=youtu.be

Illustratie: kunstenaar Franz-Josef Vanck, Beelden in Gees

ik zal je vinden

ik weet, mijn lief
dat de wind begonnen is

dat het onverklaarbare
in het donker valt

wanneer we onze lichamen
in onbeslapen lakens draaien

we vertragen
de ontkenning door metaforen
naar de maan te gooien

zelfs de kussens spreken
vreemde talen

ze zijn niet meer dan een illustratie

daarom vraag ik, lief

laat alleen het licht
woorden schrijven

en zeg dan dat jouw ogen
een woning zijn

mijn huid zal zich alles
herinneren

en het onverklaarbare
weer als bestemming kiezen

inniger dan alles waarover
ik spreken wil



.
kerima ellouise ©


Zie ook: http://youtu.be/ORITmwKoWmU

Illustratie: Beelden in Gees, 2014, kunstenaar Franz-Josef Vanck

gevonnist

misschien heeft dit beeld te maken
met de dood van een vriend
die 's morgens niet meer wilde opstaan

want op een dag gebeurde het
een stompje kaars, gas dat de kamer in bezit nam
en omdat het hem zo koud leek, een fles whiskey

hij maakte nog een omhelzend gebaar
naar vrouw en kinderen, zij moesten op papier
rechts beneden liet hij -vrienden- onvermeld:

het gefluister waarin hij op handen en voeten liep
om het veroordelen woord voor woord op te eten

tot er niets meer overbleef
dan languit in bed

en misschien dit beeld



.
kerima ellouise ©

't dichters wenen

alleen in deze wereld
kan donk're waanzin wonen
't is de wens van een mens
de ander te honen

kan donk're waanzin wonen
door wat hij verder kleedt
de ander te honen
met pijlen scherp gesmeed

door wat hij verder kleedt:
de mond en eigen lippen
-met pijlen scherp gesmeed-
loopt hij dan nooit tegen klippen

de mond en eigen lippen
dansen op hetzelfde lied
loopt híj dan nooit tegen klippen
en wat een ander biedt?

dansen op hetzelfde lied
't is de wens van een mens
en wat een ander biedt
alleen in deze wereld?


.


(pantoum)

kerima ellouise ©


Zie ook: https://www.youtube.com/w...v=Uf8QrQykZPE&feature=youtu.be

achter glas

't leven heeft
losgelaten

gisteren
toen de zon
mild scheen

haar gezicht
tussenin

na nachten
van gewilde slaap

er zal nog meer
geschreven worden

morgen of overmorgen
als zij het jonge afscheid draagt

verder weg van vandaag

't leven heeft
losgelaten

wit op hemelsblauwe lakens




kerima ellouise ©

Illustratie: foto google

dromen

ook dromen
die vleugels in zich dragen
laten sporen na

ze ravotten als kinderen
in ongeremd lawaai

hinkelen roze op wimpers
en rennen roekeloos door huizen

ze worden stil
als nerven in een boom en bovenop
baden ze zich in regen

en eenmaal vastgeworteld
draaien ze het hoofd naar alle richtingen

laten vogels uit ogen los

wie zal mij zeggen
dat ik mijn wimpers niet mag lichten

dat ik mijn voeten niet over drempels mag draaien

dat ik mezelf niet mag achterlaten
als braille op huid


.
kerima ellouise ©


Zie ook: https://www.youtube.com/watch?v=l4802qXzUqA

oprechte uitnodiging (2)

ik zwerf graag in jou, zeg ik
om de dorre bladeren
te horen spreken

de ontroering is soms niet meer
dan het zien van een uit de mist verschenen boom
die, ontbloot, opnieuw zijn weg moet vinden

zich alleen waant
wanneer de avondzon zijn roestige takken brandt
na een dag, te donker om volop te leven

het is zo voorbij, antwoordt het herfstlicht
schaduwen vallen als een zwarte mantel
op zijn voeten

ik knik
met een grijpend gevoel van herkenning



.
kerima ellouise ©


Zie ook: https://www.youtube.com/watch?v=bc2k_EzHigI

oprechte uitnodiging (1)

ik raap het herfstlicht op
dat als een verre droom
rondom het raam ligt

't is een vriend, denk ik dan
getooid met ongekamde
schaduwen

't is een vogel
die het eenzame zwijgen cirkelt
op verstijfde muren

ik nodig hem uit
en leg mijn stem op tafel
naast zijn handen




.
kerima ellouise ©


Zie ook: http://youtu.be/MXtzit7OicI

nooit vergaan

ik heb een zonnebloem onthoofd
gekromd in een doorzichtig uur
de wonde met mijn vinger verdoofd
geluidloos het leven weggeschuurd

gekromd in een doorzichtig uur
heb ik jou en mezelf gevonden
geluidloos het leven weggeschuurd
nog dieper met de dood verbonden

heb ik jou en mezelf gevonden
't is de lege plek die mij zo raakt
nog dieper met de dood verbonden
heb ik een gele krans gemaakt

't is de lege plek die mij zo raakt
als ik het kleinste ding bedek
heb ik een gele krans gemaakt
een gouden cirkel onder 't wolkendek

als ik het kleinste ding bedek
-de wonde met mijn vinger verdoofd-
een gouden cirkel onder 't wolkendek
ik heb een zonnebloem onthoofd




.
(pantoum)




kerima ellouise

tuinkabouter

de tuin, nog roerloos stil
houdt halverwege op

een poëtische adem vult het onzichtbare,
nevelt gedachten die langzaam
de zomer vergeten

niets is eeuwig in dit leven, fluistert iemand
al zijn we aldoor onderweg

mijn handen volgen de krullen van een wilg
ook hij vermijdt het sterven

de herkenning
die ik vanbinnen bewaar



.
kerima ellouise ©


Zie ook: http://www.youtube.com/wa...ch?v=k9LfbLVpip8&feature=share

een kind van de maan

zolang als ik mij kan herinneren
voel ik me verwant
met de maan

ik ben haar nacht
in het zwart-witte weefsel
wanneer eerste wolken
over daken lopen

dan denk ik aan een wiegelied
zing stil over alles wat ik
wil teruggeven

aan de wind
aan de bladeren

aan de jonge vogel die overvliegt

hij weet niet
hoe bijzonder zijn vleugels zijn

hoe mijn schaduw zich betrekt
met zijn vlucht



.
kerima ellouise ©


Zie ook: http://youtu.be/tPz3hQu3u3s

wildgroei

hier
is niet meer dan gebarentaal

hier spreken geen kletterende lippen
en hoef ik niet te aarzelen
om lief te hebben

het openen en strekken
als een wankele windgolf
waarin ik gedachten verf

stand houd

in het enige verhaal
dat er toe doet

het is hier

op deze dag
en geen andere

dat hoge lucht
me niet lager schreeuwt



.
kerima ellouise ©


Zie ook: http://youtu.be/YC1M7oZGelk

hunkering van het hart

voel ik mezelf
meer dichter dan in
mijn dromen

is dit mijn weg
die zich ontspant in een wolkenlicht
gebaar

'n gebaar van heerlijke, warme waanzin
waarin ik namen vind

als een zelfde beweging
van horizon tot hunker

voel ik mezelf
meer dichter bij jou en jou
nog voor we zinnen breken in het vuur

en als dat zo is, voel jij het dan ook

.
(themagedicht)



kerima ellouise ©

liefde voor poëzie

ik weet nog
hoe dit gedicht ontstond
het lag in je armen, werd ronder
en ronder
je zei dat ik net zo mooi was

het gaf je lippen
bouwde jouw lichaam
in het licht
sterk geschouderd
en met woorden van genot
net zo mooi als je was

het veranderde van vorm
van vlinder tot wind, 't kind
gekleed als de zee

het verloor de zekerheid
onvindbaar en teruggetrokken
het beeld van ons twee




.
kerima ellouise ©


Zie ook: https://www.youtube.com/w...v=V6CqLNFoYWg&feature=youtu.be

ik zal leven

straks
zal ik aan de rand van de zee voelen
aan alles waar ik geen hand op kan leggen

met de jaren dansen, met een meeuw
als gedicht geschreven nog voor hij vliegen kan

ik zal als wind leven
het water waarin jij me optilt, buiten adem en vol vloed
lichter dan een cirkel

mijn armen rond je hals leggen
zo graag en nog liever

in één beweging
meer zijn

dan verbeelding


.
kerima ellouise ©


Zie ook: http://youtu.be/KLRy-KLBdnI

.

diep in de zee

waar zal ik nog te vinden zijn
als uit de zee
geen dromen komen

woorden zich losweken
niet anders meer kunnen dan
sterven

kromgebogen
en altijd in de wind

waarheen zal ik de meeuw nog dragen
die een duinrug tot metafoor vervaagt

onbegaanbaar, hoger dan het gehoor
van het opgetilde water

dat voorgoed zijn stem verliest

mij niet meer ziet
in spiegelbeeld

waar zal ik mezelf nog zoeken
als ik mij niet tot waarheid maak

.
kerima ellouise ©


Zie ook: http://youtu.be/_JHiJh0D8m4

het zoeken van mijn stem

ergens waait een deur toe, een huis, een stad
ogen die kleuren wegspoelen
het gedruppel van de wind

er is geen zoeken meer
en antwoorden kennen enkel een laatste regel
in een mond zonder belofte

maar hier hoor ik alles gaan
het water dat geen morgen kent
wolken, verzilt met de geur van zomer

hier kan ik dromen, samenwonen
met de golven in mijn hoofd

hier kan ik ver-gaan
vanaf de eerste lijn

.

kerima ellouise ©

.

Zie ook: https://www.youtube.com/w...v=XMThxEfgxKg&feature=youtu.be

Illustratie: schilderij: Frederick Horsman Varley, Peter Sandiford at Split Rock, Georgian Ba

witte roos

niets zal sterven
hier of in het ongekende land
geen vers eindigt er
noch de roos
gevouwen tot engel
in een witte nacht van wolken
die met broze handen
het leven
waar dan ook
ogen geeft
als een voelbare, glanzende
verbinding

keirma ellouise ©