op de heuveltop
novemberlicht
raakt mijn huid aan
als een woord van eenzaamheid
windmolens staan langs de weg
ooit zag ik mezelf spelen
het veroveren was kinderspel
nimmer zal ik nog zien
het hobbelpaard, de lange, eerlijke armen
van een reus
de ongelijke strijd blijft
van helft tot helft ontwricht
kerima ellouise ©
afbeelding: beelden in Gees
buiging
en nu de stenen
een stille stem dragen
vertragen mijn handen
het licht
het leidt me naar iets
wat ik nog niet weet
het verdriet in mijn mond
wordt moeilijker dan
elke waarheid
ook
in het huis
of een open oog
het blijft oneindig lief
te hebben
de stenen spreken
dat wil ik geloven
binnen bereik
kerima ellouise ©
afbeelding: beelden in Gees
vanaf hier
vlucht niet
mijn lieveling
telkens ik je loslaat
je stem hindert de stille vissen niet
of het bordje -hier begint de zee-
ik geef je het water, het onleesbare zilt
half in mij, half op weg te gaan
ga liggen in de duinen
mijn lieveling
laat schelpen rondom spelen
alsof ik er niet ben, op de spiegel
van de horizon
word ik regen in geschreven brieven
als een allerbeste vriend
kerima ellouise ©
uit tijden
morgen zou ik geleefd hebben
indien ik je gevonden had
onder het licht van vandaag
sta me toe dat ik je hartstocht noem
liefde en een droom, een lichaam
en een danser in een ontroerend schaduwspel
dat als water over mij heen glijdt, ongehaast
langs schouderbandjes en die ene vlinder
bij zonsopgang
ik zou naar je kijken, één vinger leggen
op verlangen en op elke beweging in ons
meer dan één keer huilen
had ik morgen geleefd
kerima ellouise ©
Illustratie: Beelden in Gees 2013
roos
zij draait
oog in oog met de stilte
schreit namen
waardoor doornen uit het zwijgen
vallen
een bloemblad blijft liggen
verderaf
er is geen wederkeer
ongeschonden
kerima ellouise ©
0.8.00 uur, 18 oktober 2013
hij denkt dat het veilig is
op de trein, beeld na beeld
gaat voorbij
er zijn kinderen
zijn handen veegt hij af
uit regelmaat
wie trekt er aan de noodrem
wanneer nieuwe wegen zich naakt wensen
langs een ander zijspoor
vergrijpt een man zich aan bomen, blind
en ongeremd
de wind is hem te hoog
elders worden namen gegeven
aan stenen, verhit tot rake klappen
van verderf
in de muilen van twee werelden
tussen w...
*
ik eindig midden in een zin
en sluit het ochtendjournaal
alles ligt nu stil
kerima ellouise ©
een vogel en een viooltje
'vrijheid is een vogel
die wolken kan dragen'
gister heb ik hem
in bruine schemer gelegd
voorzichtig
als een laatste woord
uit zijn lichaam
nu is het middaguur
uit wijzers getreden
om de stilte
in acht te nemen
van een gevallen veer
tussen viooltjes
kerima ellouise ©
tentoonstelling
klik op de afbeelding om te vergroten
vernis-sage
ik geef de tijd
aan een kunstenaar
als fijn zand dat schuurt over stilte
hij vraagt welke waarde ik wil geven
aan enkele uren houdbaarheid
wijzers en woorden stromen mij voorbij
koud en warm en af en toe
een traag verdriet
ik zie beelden bewegen
de zon komt op
en gaat weer onder
waarom antwoord je niet, vraagt hij
ik wacht op de stem van een mens
antwoord ik
half in hem en half in mij
er is meer dan ruimte genoeg
kerima ellouise ©
... geschreven voor de vernissage van de tentoonstelling van Joske Vranken (grafiek) en mezelf (gedichten) ..
in het park
hij leunde
boom, zei ik
dag en avond
ik bukte
vergeet-me-nietje, zei hij
dat zich niet laat zien
brug, vertelde de wind
van hem naar haar
ik droomde de eerste nacht
't was een fijn gesprek, zei hij
kerima ellouise ©
het meest in trek
ik wil met je scrabbelen
krabbelen, krinkelen
krielen
liefde leggen
je mag ook beginnen
met lief, in veelvoud
en minutenlang
ik zal dalen of klimmen
lust of lijf speels aanlijnen
in letterwaarde
en wanneer je het x-drieletterwoord
vanuit je handen vormt
zal ik je met blanco blokjes
toefluisteren
dat life veel meer is
dan 3 X woordwaarde
kerima ellouise ©
ongezien
men zegt
dat ik zwart schrijf
en zo is het ook
hoe lang nog, vraagt
een ander
de woorden slaan
mij koud om het hart
ik ledig het hoofd
om het zichtbare niet te verwarren
met het onzichtbare
zwart op wit
ergens middenin houd ik
een regenboog tussen vingers
voor wie dichter wil komen
op te droge grond
kerima ellouise ©
of was het vierhet gaat om een wereld
die traag wordt
althans in mij
ik pluk appels
uit een boom, leg ze
rond de stam
wrijf met een zakdoek
over hun huid
het dwingt tot geschreeuw
dat niemand mag horen
dan schik ik ze naast elkaar
jaar na jaar
vanaf wanneer wil ik dood
ik begin vanaf zes
en til alles op, eronder
liggen kindergebedjes
alsof het memoblaadjes
zijn
van stilte
kerima ellouise ©
zonder geluid
het zwijgen waarvoor ik zwicht
jouw gezicht in 't lange licht
het is waar het leven om vraagt
vaak door schaduw vertraagd
wollen weemoed heeft ons omhuld
wij tweeën, rond hals en honger gekruld
dat is wat het leven geeft
bloesems, bomen, een strik
jij, mijn liefste, en ik
onmogelijk om niet te horen
wat diep in ons werd geboren
kerima ellouise ©
Illustratie: Beelden in Gees 2012, Christien Dutoit
geen poëzie
ik draag wervels
van een beest
op een eiland dat zichzelf
wil verdrinken
korte en lange verhalen
kraken uit kaken van vloed
stuwen beenderen en karkassen
uit de zeebuik
*
zij baart het verleden
met dode vleugels terwijl oude eieren
openbarsten door regenvlagen
de stank, nog gruwelijker dan ik wist
schuift voor de wolkenhemel
kokhalst
mijn herinneringen
tot ook de laatste bakens verdwijnen
ik luister
nimmer vader-lands-loos
*
zij wordt steen, levend
met mijn tranen en handen
over haar heen, gewerveld
kerima ellouise ©
Illustratie: Beelden in Gees 2013, Jutta Vogelsberger
Drenthelen
het vuur doofde
middenin
het verwarde heel even
losgewoeld, wat ieder te dragen
had
ik keek even achterom
en droeg woorden
weg, uit meer dan een portret
we moesten gaan
we moeten gaan
volgend jaar
omhels ik weer
kerima ellouise ©
... gedichten rond het kampvuur, Dwingeloo ...
tegemoet
hou me vast
met handen van de nacht
en laat dit eeuwig duren
want morgen
nog voor duinen aarde worden
treurt de dageraad
langs grijze wangen
vederloos en onafwendbaar
met om mij heen
de lage stilte van een dichtgegroeide dag
hou me vast
in het voorbijgaan
en draag het ruisen naar verlangen
avondblauw, naar wie ik ben
de zee zal warm zijn
zo ook de wind
hou me vast
maar ga niet verder
dan voorbij
kerima ellouise ©
...
... thema van de dichterskampeerdagen: 'in het voorbijgaan' ...
...
Illustratie: beelden in Gees 2013
in het voorbijgaan
we hebben elkaar ontmoet
aan de buitenkant
je bracht de zee
en tussen gesprekken door
het blazen van de boten
omdat er op dat moment
geen woorden waren
of te groot of te klein
we draaiden naar de duinen
het pad dat, ook in schaduw,
oud had kunnen worden
was ik, of jij al gestorven
bleven we staan
in alles wat er te weinig was
we gingen de vloed voorbij
en liepen het water in
de binnenkant onbekend
kerima ellouise ©
... thema van de dichterskampeerdagen: 'in het voorbijgaan' ...
vers-gevallen
en zo verdwijnt de avond
weer in woorden
het gaat niet verder
meer
dan de harde oppervlakte
en het mes dat de riemen
snijdt
van mijn eiland
-op slot-
in de hoek van de kamer
ik haal mijn portret van de muur
missen doe ik je al lang niet meer
ik zou niet weten hoe
kerima ellouise ©
ontbrekende bloeiwel vaker slaan stille buien toe
na urenlang rechtop te staan
in de zon
het gegons in mijn hoofd maalt de tijd, keert de richting
en dat wat gehoord werd, tot twijfel gesneden
wat moet ik het meest vrezen, regen of het onafgebroken sterven
dat mij doof maakt wanneer ik vruchten wil plukken
uit deze verwilderde muurverzen
ik zie het wel, het gele, geschonken fruit dat mij verward maakt
nog voor ik het in handen heb
vermoeid en tot wonde gekozen
en waar ik niets meer van over houd
enkel het staren blijft naar de regels
die ik wens, daarna, op stenen
kerima ellouise ©
early rivers
het is ochtend, windstil
het licht beweegt nauwelijks
misschien is het als thuiskomen
na een tijdje
na de dagen, wat ervan rest
waar is de liefde, nog dromeriger
dan bladeren zonder haast
dan de dichter
in het land van rozen
en rode kersen
vergeef me
mijn gebrek aan verbeelding
morgen
zal het zomer zijn
kerima ellouise ©