'n dwarrel
.
.
het eeuwige van gister
het eeuwige van vandaag
het leven zoet
en zilt
valt over daken
en bomen
een wens
in je hand
zo klein als geluk
en het allermooiste
liefhebben
zoiets als vrede
voor wie zwerft
in een verstild
moment
kerima ellouise ©
het kind van de duinen
.
van de golven, van de zee
herinner ik me niets meer
de adem van mijn moeder
in augustus
alles verdween, koud
en vervormd door schaduwen
uit een hand
ik hoor nog wel het water en de onvoldragen
meeuwen die van mijn armen
waaiden
trager
in mijn stem dan in de wind
misschien was alles wel
zoals het moest zijn en hield ik mijn ogen
te vaak gesloten
onbewust
want vogels wenen niet, het is als regen
en een kind in de duinen
kerima ellouise ©
... uit de bundel 'stilte, verzamel mij' ...
Zie ook: https://www.youtube.com/w...e=c4-overview&list=UUwqgIfkFV2
een beeld, nog dichterbij
.
ik zou een vers willen schrijven
over de ochtend, het ruisend geluid
van winterkoude waarin mijn hart hangt
misschien is het de eenzaamheid
die in wezen niet verandert of de minnaar
uit mijn dromen en ik van mezelve genoeg
ik volg de banen, de wolken dieper,
over het bleek, getralied gras
dat als een bevroren pijn in de tijd ligt
dit is het uur waarin alles
nog zonder woorden komt
kerima ellouise ©
Zie ook: http://www.youtube.com/wa...v=7mDobjBUKDo&feature=youtu.be
Illustratie: fotografie: Dora Van de Loo
uit: getuigenis van een vriend (2)
.
witte golven
.
nevel tracht
woorden vast te houden
't vertrouwen in een stem die verzen las
ik keer de stilte in
de wind steeds zwakker
en jij die de dag vervoert
naar uitgewiste dialogen
werpt bloemen tussen lucht en water
in een opkomend getij
ik blaas nog een keer
tegen een bleke duintop
en stoot het beeld om
dat ik eens bezat
alvorens ik vlucht
naar het onvermogen van het zicht
kerima ellouise ©
Zie ook: https://www.youtube.com/w...&list=UUwqgIfkFV2_3VmVBI9hLoWg
uit: getuigenis van een vriend
.
al wat ik ben blijft deren
ook het breken -God verhoede-
van dorre takken die zich met
niets meer kunnen voeden
koude voert schuldbeladen benen
langs rafels van een versleten nacht
wanneer ben ik gegaan, wanneer
heeft men mij tot zwijgen gebracht
het is in deze donkere tijd
dat al wat sterft, krimpt en kraakt
mij in mijn wezen raakt
het onhoorbare geruis
van waarheid voor of achter waan
kerima ellouise ©
de eerste sneeuw
woorden vallen langzaam
in de ochtend
het is november
een maand om niemand te vergeten
ik zie haar in de open buik
van het verleden
we fietsen de dag tegemoet
langs weiden die dauw dragen
leven en ademen het licht
zonder aarzelen
het sneeuwt vlinders
En vlokjes
Langs twintig lente
Seizoenen
ook dit jaar ga ik
stil
voorbij de rijen
geheimpjes over stoppelbaarden
en sterke armen neem ik mee
kerima ellouise ©
zonder één geluid.
achter mijn ogen
houd ik mezelf gevangen
er is geen wederzijds begrip
- vreemd genoeg -
tussen goed en kwaad
't bestaansrecht plaats ik in quarantaine
samen met mijn monoloog
kerima ellouise ©
.
muze
ergens in een molen
schuilt een vlinder. het is nog ochtend.
of misschien is het slechts
een lichte vorm van ontwaken.
een onvergetelijke droom.
straks zal hij doodgaan.
voorzichtig de lucht in of
met vleugels op de grond.
ik denk aan bloemen.
hoe we zijn geboren. dat
het zo nooit is gebleven. de vlekken
en waar we leven.
ergens sterft een vlinder.
in iemand.
van het reizen moe.
kerima ellouise ©
... afbeelding: Vladimir Kush ...
gebroken tijd
ik praat
jij zwijgt in liefde
het verleden bloeit
als duizendschoon
je mond was rood
je verwelkomde mij
het was het enige dat telde
ik sta op
uit mijn gedachten
en veeg de bladeren van je stoel
er was niemand gelijk aan jou
fluister nog een keer, mijn lief
uit gratie van de dood
kerima ellouise ©
Zie ook: https://www.youtube.com/watch?v=OBOgmMrmbeY
ogen van zand
ik herinner me woorden
als nerven
in hun groei
er waren kinderen
en kastanjebomen
vogelpootjes
'n kopje groter
en niets vroeg naar schaduw
we speelden met elkander
in een lichaam zonder honger
wisselden van leven, nooit om te vergeten
ik was moeder en dan weer meisje
ik was cowboy en indiaan
en ik werd zand
schuilend voor regen
anders dan het was
kerima ellouise ©
najaarsconcert
op de heuveltop
novemberlicht
raakt mijn huid aan
als een woord van eenzaamheid
windmolens staan langs de weg
ooit zag ik mezelf spelen
het veroveren was kinderspel
nimmer zal ik nog zien
het hobbelpaard, de lange, eerlijke armen
van een reus
de ongelijke strijd blijft
van helft tot helft ontwricht
kerima ellouise ©
afbeelding: beelden in Gees
buiging
en nu de stenen
een stille stem dragen
vertragen mijn handen
het licht
het leidt me naar iets
wat ik nog niet weet
het verdriet in mijn mond
wordt moeilijker dan
elke waarheid
ook
in het huis
of een open oog
het blijft oneindig lief
te hebben
de stenen spreken
dat wil ik geloven
binnen bereik
kerima ellouise ©
afbeelding: beelden in Gees
vanaf hier
vlucht niet
mijn lieveling
telkens ik je loslaat
je stem hindert de stille vissen niet
of het bordje -hier begint de zee-
ik geef je het water, het onleesbare zilt
half in mij, half op weg te gaan
ga liggen in de duinen
mijn lieveling
laat schelpen rondom spelen
alsof ik er niet ben, op de spiegel
van de horizon
word ik regen in geschreven brieven
als een allerbeste vriend
kerima ellouise ©
uit tijden
morgen zou ik geleefd hebben
indien ik je gevonden had
onder het licht van vandaag
sta me toe dat ik je hartstocht noem
liefde en een droom, een lichaam
en een danser in een ontroerend schaduwspel
dat als water over mij heen glijdt, ongehaast
langs schouderbandjes en die ene vlinder
bij zonsopgang
ik zou naar je kijken, één vinger leggen
op verlangen en op elke beweging in ons
meer dan één keer huilen
had ik morgen geleefd
kerima ellouise ©
Illustratie: Beelden in Gees 2013
roos
zij draait
oog in oog met de stilte
schreit namen
waardoor doornen uit het zwijgen
vallen
een bloemblad blijft liggen
verderaf
er is geen wederkeer
ongeschonden
kerima ellouise ©
0.8.00 uur, 18 oktober 2013
hij denkt dat het veilig is
op de trein, beeld na beeld
gaat voorbij
er zijn kinderen
zijn handen veegt hij af
uit regelmaat
wie trekt er aan de noodrem
wanneer nieuwe wegen zich naakt wensen
langs een ander zijspoor
vergrijpt een man zich aan bomen, blind
en ongeremd
de wind is hem te hoog
elders worden namen gegeven
aan stenen, verhit tot rake klappen
van verderf
in de muilen van twee werelden
tussen w...
*
ik eindig midden in een zin
en sluit het ochtendjournaal
alles ligt nu stil
kerima ellouise ©
een vogel en een viooltje
'vrijheid is een vogel
die wolken kan dragen'
gister heb ik hem
in bruine schemer gelegd
voorzichtig
als een laatste woord
uit zijn lichaam
nu is het middaguur
uit wijzers getreden
om de stilte
in acht te nemen
van een gevallen veer
tussen viooltjes
kerima ellouise ©
tentoonstelling
klik op de afbeelding om te vergroten
vernis-sage
ik geef de tijd
aan een kunstenaar
als fijn zand dat schuurt over stilte
hij vraagt welke waarde ik wil geven
aan enkele uren houdbaarheid
wijzers en woorden stromen mij voorbij
koud en warm en af en toe
een traag verdriet
ik zie beelden bewegen
de zon komt op
en gaat weer onder
waarom antwoord je niet, vraagt hij
ik wacht op de stem van een mens
antwoord ik
half in hem en half in mij
er is meer dan ruimte genoeg
kerima ellouise ©
... geschreven voor de vernissage van de tentoonstelling van Joske Vranken (grafiek) en mezelf (gedichten) ..
in het park
hij leunde
boom, zei ik
dag en avond
ik bukte
vergeet-me-nietje, zei hij
dat zich niet laat zien
brug, vertelde de wind
van hem naar haar
ik droomde de eerste nacht
't was een fijn gesprek, zei hij
kerima ellouise ©