zie je de wind

air-line

ik vraag om regen
en sleep de goden uit een groter leven
weg

de wereld huilt
een rivier wacht op ogen
't zwellen voorbij de stroom van het kwade

wie vergiet het vergeven
op lippen

't gorgelen van gebeden
aangetast door verzet

ik sleep de goden
uit de eeuwigheid weg

uit vuur
en wapens

kerima ellouise ©

de componist van tijd

ik wil de merel zijn
tussen nacht en dauw
die dromen loslaat

zich wendt naar het zaad
van een volle dag

zou ik dan weten wie ik ben
de dagen terug, hart en honger
't vervreemden van het mooiste

de lage tonen, moe gewaakt
door het ontwarren van oude wind

om dan alles weer in hetzelfde lied
te herhalen


Zie ook: http://youtu.be/iirPGuKYRJc

kerima ellouise ©

het dode stuk van de rivier

vreemd is het gelaat
van de nacht
en als losgeraakte touwen
stromen twee rivieren

regen is wat er liggen blijft
lakens alleen gelaten, in de nabijheid
van morgen

ik herken ze niet

en de stappen die ik zet
ter hoogte van jouw ademhalen
sterven bij leven

ontheemd tot op het laatste woord

wie zal nog de oevers zien
uit dode rivierarmen knopen maken


Zie ook: http://www.youtube.com/wa...v=V9o7LYvpC8Q&feature=youtu.be

kerima ellouise ©

de zachte vleugels van een klaproos

nu en alles
ligt ginds
de ik- en de jij-vorm
wij als afscheid in het geluid
van klaprozen

ik weet niet meer
of wij waren
en de gebaren die ik losmaakte
uit jouw haren

keerden zich naar binnen
nog voor de nacht brak en wolken legde
in onze adem

ik voelde hoe jij wilde vliegen
verder dan wij hadden verwacht

kerima ellouise ©

hou me vast

sinds kort spreken we zacht
over liefhebben en waarin ik
je vrouw wil zijn

en zelfs nog meer

de bloemen waaraan ik denk
de vogels en de zee
en hoe je mij nodig hebt

de vlinders en de duizend vragen
die meevliegen langs plekjes
waar we uitrusten

en zelfs nog meer

dat ik stil wil worden
als jij 's avonds

mijn vrouwzijn voelt


Zie ook: https://www.youtube.com/watch?v=zQlZoA7hHCU#t=41

kerima ellouise ©

bevrijdingsdag

nee
schrijf me niet over vaderdag
of hoe zacht zijn stappen klonken
gestreeld
en tot tranen getast
in de nacht

ik ben al gevallen, de dagen ongedeeld
neergelegd op het kindergebed
en de donkere plekken aan het einde
van mijn jeugd

nee, schrijf me niet over vaderdag
het binnendringen, naakt in kleding

kom, laten we gaan, lachen en leven

kerima ellouise ©

in het licht

de vogels
ze zijn me lief
ik voel wat ze mij zeggen willen
zo vroeg in de ochtend

en omdat het nu nog donker is
omdat de grote, hoge bomen de nacht geluidloos torsen
zonder het evenwicht te verliezen

wil ik vliegen
in het licht dat zal groeien
in de regen tussen vleugels en vinnen

op de zomer van jouw mond
in wel meer dan duizend vluchten

wil ik nooit meer naar schaduw vragen


Zie ook: https://www.youtube.com/w...v=eCFYBL03drs&feature=youtu.be

kerima ellouise ©

alles is tijd

je verbergt me
in jouw gedicht

je maakt er duinen, het water helder
en een schip vaart heen en weer

hoge halmen dragen de zon
vrij om het licht te begrijpen

en voor dagen die nog geen zomer zijn
bouw je een huis, een raam met
verziende ogen voor als je weg bent

vogels
en bomen

en zodra de lucht geklaard is
schrijf je dagreizen, ginds in de tuin

ik kan me niet herinneren
dat er ooit een mens geweest is


Zie ook: https://www.youtube.com/w...&list=UUwqgIfkFV2_3VmVBI9hLoWg

kerima ellouise ©

ze hield van rozen

ik zie zijn handen
de stilte van afgesneden bloemen
in een vaas schikken

hij wil ze buigen naar hun schaduw
om het verschil nog dieper te begrijpen

haar handen
en hoe ze wist wolken te verspreiden

die ene dag bijvoorbeeld
te midden van het Boompjesplein

haar open zoen
de tedere woorden die ze bij hem
liet binnenglijden

het is nergens volmaakt
zei ze dan

veraf of dichtbij

kerima ellouise ©

naamloos

ik kan niet wennen
aan poëten met een liefdesgedicht
in hun hand

het zachte geluid aan het slot
dat je haast niet kan horen

alsof ze het verhaal maar één keer
vertellen kunnen

en enkele minuten later beweren
dat ze niet van liefde houden

weet je wel
zo'n zwarte dag waar de ware toedracht
verborgen blijft in een monoloogvers

en waar ik, op een lege binnenplaats, achterblijf
dodelijk en schaars gebloemd

kerima ellouise ©

.

Hoofdgedachte

Lang geleden vertrok ik naar het leven
en ontmoette er alle seizoenen.

Ik was gerustgesteld.
Ze bestonden enkel in mijn hoofd.

Niets dwong. Takken vergroeiden
met de dagen die in me dreven.
Pluimen rekten zich uit, sliepen
en werden weer wakker in de golfslag
van vruchtwater.

Uit de wolken vielen sporen,
bonte bloemen langs mijn raam.
Meeuwen droegen het water,
alles was grenzeloos in eb en vloed
en de wind dreef de horizon verder af.

Nu laat tijd me los, meer en meer,
de grond nog zichtbaar.
Maar ook mijn nest.

Ik tast aan wederkeren,
toegeworpen.


Zie ook: https://www.youtube.com/w...e=c4-overview&list=UUwqgIfkFV2

kerima ellouise ©

portret van het engelenmeer

waar kan ik schuilen
als alles ongrijpbaar wordt

mijn lichaam in het water komt
en weigert te drijven, zelfs niet
in een enkel beeld, de ogen wijd

ik zie wat ik zie
het is onbegrijpelijk

hoe de geur blijft hangen
het rottend hout en hoe het huis
zich verwijdert

ik hoor het in de nacht
het pootjebaden van de dood

op de bodem ligt
de roerloze verleiding


Zie ook: https://www.youtube.com/w...v=lsdeGtRPVK4&feature=youtu.be

kerima ellouise ©

een ongeklede cirkel

we vullen kasten
sjouwen meubels naar de plek
waar een antwoord ligt
het maakt ons rustig, zowat overal

en als het nacht is, na de lakens
doen we het licht aan tot we weer uitgeput
naast de vragen slapen

we lopen een eindje om
met het zonlicht in de kamer
en hier en daar en overal

het houdt ons warm, alleen daarom


Zie ook: http://www.youtube.com/wa...v=85nBqcg1ziM&feature=youtu.be

kerima ellouise ©



.

.

betekenis

.

het is niet door de regen dat ik een huis bouw
rondom een rusteloze gedachte
noch door het vilten mos
- een trage stroom
die stenen streelt-

het is niet omwille van het gesuis
dat sluimert als een sombere wolk
tussen kale muren en verspilde tijd

het is om het geluk te vinden
-een gevleugelde liefdesdrift
geborgen in een onvergankelijk kleinood-

kerima ellouise ©

Illustratie: Street Art Germany

.

een fragment in beweging

.

alsof de gesprekken
die ik hoor
zich uit boeken losmaken

ik kijk haar aan
vanop een afstandje

soms is er geen verband
en toch hangt alles samen

- meisjes en vrouwen
uit andere seizoenen, een schoolblad -
het zijn flarden die een weg vinden

aaibaar zoals rood fluweel

iedereen praat
in de warmte van haar licht

een gedachte komt in mij omhoog
blijft hangen in het voorbijgaan

-niet alles bestaat uit woorden-

kerima ellouise ©

... voor Anne Vellinga naar aanleiding van haar debuutroman 'Sophie Genius Loci' ...

.

een ongeborgen kerst

.

als een gedempte avond
liggen ze al dagen
verpakt op tafel
onaangeroerd
zoals dichte gordijnen

zij is oud en grijs
haast in slaap

het geluid van decemberklokken
gloeit na in haar schoot, het wonder
van weleens

negen maanden had ze
er op gewacht

hij ging zijn eigen leven in

vandaag is het niet anders

kerima ellouise ©

.

.

'n dwarrel

.

het eeuwige van gister
het eeuwige van vandaag
het leven zoet
en zilt

valt over daken
en bomen

een wens
in je hand

zo klein als geluk

en het allermooiste
liefhebben

zoiets als vrede
voor wie zwerft
in een verstild
moment

kerima ellouise ©

.


het kind van de duinen

.

van de golven, van de zee
herinner ik me niets meer

de adem van mijn moeder
in augustus

alles verdween, koud
en vervormd door schaduwen
uit een hand

ik hoor nog wel het water en de onvoldragen
meeuwen die van mijn armen
waaiden

trager
in mijn stem dan in de wind

misschien was alles wel
zoals het moest zijn en hield ik mijn ogen
te vaak gesloten

onbewust

want vogels wenen niet, het is als regen
en een kind in de duinen

kerima ellouise ©


... uit de bundel 'stilte, verzamel mij' ...


Zie ook: https://www.youtube.com/w...e=c4-overview&list=UUwqgIfkFV2

.

een beeld, nog dichterbij

.

ik zou een vers willen schrijven
over de ochtend, het ruisend geluid
van winterkoude waarin mijn hart hangt

misschien is het de eenzaamheid
die in wezen niet verandert of de minnaar
uit mijn dromen en ik van mezelve genoeg

ik volg de banen, de wolken dieper,
over het bleek, getralied gras
dat als een bevroren pijn in de tijd ligt

dit is het uur waarin alles
nog zonder woorden komt

kerima ellouise ©


Zie ook: http://www.youtube.com/wa...v=7mDobjBUKDo&feature=youtu.be

Illustratie: fotografie: Dora Van de Loo