een fragment in beweging

.

een ongeborgen kerst

.

als een gedempte avond
liggen ze al dagen
verpakt op tafel
onaangeroerd
zoals dichte gordijnen

zij is oud en grijs
haast in slaap

het geluid van decemberklokken
gloeit na in haar schoot, het wonder
van weleens

negen maanden had ze
er op gewacht

hij ging zijn eigen leven in

vandaag is het niet anders

kerima ellouise ©

.

.

'n dwarrel

.

het eeuwige van gister
het eeuwige van vandaag
het leven zoet
en zilt

valt over daken
en bomen

een wens
in je hand

zo klein als geluk

en het allermooiste
liefhebben

zoiets als vrede
voor wie zwerft
in een verstild
moment

kerima ellouise ©

.


het kind van de duinen

.

van de golven, van de zee
herinner ik me niets meer

de adem van mijn moeder
in augustus

alles verdween, koud
en vervormd door schaduwen
uit een hand

ik hoor nog wel het water en de onvoldragen
meeuwen die van mijn armen
waaiden

trager
in mijn stem dan in de wind

misschien was alles wel
zoals het moest zijn en hield ik mijn ogen
te vaak gesloten

onbewust

want vogels wenen niet, het is als regen
en een kind in de duinen

kerima ellouise ©


... uit de bundel 'stilte, verzamel mij' ...


Zie ook: https://www.youtube.com/w...e=c4-overview&list=UUwqgIfkFV2

.

een beeld, nog dichterbij

.

ik zou een vers willen schrijven
over de ochtend, het ruisend geluid
van winterkoude waarin mijn hart hangt

misschien is het de eenzaamheid
die in wezen niet verandert of de minnaar
uit mijn dromen en ik van mezelve genoeg

ik volg de banen, de wolken dieper,
over het bleek, getralied gras
dat als een bevroren pijn in de tijd ligt

dit is het uur waarin alles
nog zonder woorden komt

kerima ellouise ©


Zie ook: http://www.youtube.com/wa...v=7mDobjBUKDo&feature=youtu.be

Illustratie: fotografie: Dora Van de Loo

.

uit: getuigenis van een vriend (2)

.

witte golven

.
nevel tracht
woorden vast te houden
't vertrouwen in een stem die verzen las

ik keer de stilte in
de wind steeds zwakker

en jij die de dag vervoert
naar uitgewiste dialogen
werpt bloemen tussen lucht en water
in een opkomend getij

ik blaas nog een keer
tegen een bleke duintop
en stoot het beeld om
dat ik eens bezat

alvorens ik vlucht
naar het onvermogen van het zicht

kerima ellouise ©


Zie ook: https://www.youtube.com/w...&list=UUwqgIfkFV2_3VmVBI9hLoWg

.

uit: getuigenis van een vriend

.

al wat ik ben blijft deren
ook het breken -God verhoede-
van dorre takken die zich met
niets meer kunnen voeden

koude voert schuldbeladen benen
langs rafels van een versleten nacht
wanneer ben ik gegaan, wanneer
heeft men mij tot zwijgen gebracht

het is in deze donkere tijd
dat al wat sterft, krimpt en kraakt
mij in mijn wezen raakt

het onhoorbare geruis
van waarheid voor of achter waan

kerima ellouise ©

.

de eerste sneeuw

woorden vallen langzaam
in de ochtend
het is november

een maand om niemand te vergeten
ik zie haar in de open buik
van het verleden

we fietsen de dag tegemoet
langs weiden die dauw dragen

leven en ademen het licht
zonder aarzelen

het sneeuwt vlinders

En vlokjes
Langs twintig lente
Seizoenen

ook dit jaar ga ik
stil
voorbij de rijen

geheimpjes over stoppelbaarden
en sterke armen neem ik mee

kerima ellouise ©

.

zonder één geluid

achter mijn ogen
houd ik mezelf gevangen
er is geen wederzijds begrip
- vreemd genoeg -
tussen goed en kwaad
't bestaansrecht plaats ik in quarantaine
samen met mijn monoloog



kerima ellouise ©

.

.

muze

ergens in een molen
schuilt een vlinder. het is nog ochtend.
of misschien is het slechts
een lichte vorm van ontwaken.
een onvergetelijke droom.

straks zal hij doodgaan.
voorzichtig de lucht in of
met vleugels op de grond.

ik denk aan bloemen.
hoe we zijn geboren. dat
het zo nooit is gebleven. de vlekken
en waar we leven.

ergens sterft een vlinder.
in iemand.
van het reizen moe.

kerima ellouise ©

... afbeelding: Vladimir Kush ...

gebroken tijd

ik praat
jij zwijgt in liefde

het verleden bloeit
als duizendschoon

je mond was rood
je verwelkomde mij
het was het enige dat telde

ik sta op
uit mijn gedachten
en veeg de bladeren van je stoel

er was niemand gelijk aan jou

fluister nog een keer, mijn lief
uit gratie van de dood

kerima ellouise ©

Zie ook: https://www.youtube.com/watch?v=OBOgmMrmbeY

ogen van zand

ik herinner me woorden
als nerven
in hun groei

er waren kinderen
en kastanjebomen

vogelpootjes
'n kopje groter

en niets vroeg naar schaduw

we speelden met elkander
in een lichaam zonder honger
wisselden van leven, nooit om te vergeten

ik was moeder en dan weer meisje
ik was cowboy en indiaan

en ik werd zand
schuilend voor regen

anders dan het was

                                     kerima ellouise ©

op de heuveltop

novemberlicht
raakt mijn huid aan
als een woord van eenzaamheid

windmolens staan langs de weg
ooit zag ik mezelf spelen

het veroveren was kinderspel

nimmer zal ik nog zien
het hobbelpaard, de lange, eerlijke armen
van een reus

de ongelijke strijd blijft
van helft tot helft ontwricht

kerima ellouise ©


afbeelding: beelden in Gees

buiging

en nu de stenen
een stille stem dragen

vertragen mijn handen
het licht

het leidt me naar iets
wat ik nog niet weet
het verdriet in mijn mond

wordt moeilijker dan
elke waarheid

ook

in het huis
of een open oog

het blijft oneindig lief
te hebben

de stenen spreken
dat wil ik geloven

binnen bereik

kerima ellouise ©

afbeelding: beelden in Gees

vanaf hier

vlucht niet
mijn lieveling
telkens ik je loslaat

je stem hindert de stille vissen niet
of het bordje -hier begint de zee-

ik geef je het water, het onleesbare zilt
half in mij, half op weg te gaan

ga liggen in de duinen
mijn lieveling

laat schelpen rondom spelen
alsof ik er niet ben, op de spiegel
van de horizon

word ik regen in geschreven brieven
als een allerbeste vriend

kerima ellouise ©

uit tijden

morgen zou ik geleefd hebben
indien ik je gevonden had
onder het licht van vandaag

sta me toe dat ik je hartstocht noem
liefde en een droom, een lichaam
en een danser in een ontroerend schaduwspel

dat als water over mij heen glijdt, ongehaast
langs schouderbandjes en die ene vlinder
bij zonsopgang

ik zou naar je kijken, één vinger leggen
op verlangen en op elke beweging in ons

meer dan één keer huilen

had ik morgen geleefd

kerima ellouise ©



Illustratie: Beelden in Gees 2013

roos

zij draait
oog in oog met de stilte

schreit namen
waardoor doornen uit het zwijgen
vallen

een bloemblad blijft liggen
verderaf

er is geen wederkeer

ongeschonden

kerima ellouise ©

08.00 uur, 18 oktober 2013

hij denkt dat het veilig is
op de trein, beeld na beeld
gaat voorbij

er zijn kinderen

zijn handen veegt hij af
uit regelmaat

wie trekt er aan de noodrem
wanneer nieuwe wegen zich naakt wensen

langs een ander zijspoor
vergrijpt een man zich aan bomen, blind
en ongeremd

de wind is hem te hoog

elders worden namen gegeven
aan stenen, verhit tot rake klappen
van verderf

in de muilen van twee werelden
tussen w...

*

ik eindig midden in een zin
en sluit het ochtendjournaal

alles ligt nu stil

kerima ellouise ©

een vogel en een viooltje

'vrijheid is een vogel
die wolken kan dragen'

gister heb ik hem
in bruine schemer gelegd
voorzichtig
als een laatste woord
uit zijn lichaam

nu is het middaguur
uit wijzers getreden

om de stilte
in acht te nemen

van een gevallen veer
tussen viooltjes

kerima ellouise ©