zwarte wolken

klimop

en als van parelmoer
het licht onafwendbaar in knoppen
ik kan niet langer meer dralen
het blijde zal weer verhalen
zo hemels en zo aards

er is geen duisternis meer
waaraan ik moet weerstaan, geen ruw gescheiden
maannacht waarin ieder vers eindigt
met een optocht van ondoorzichtig cellofaan

ik sterf niet meer om de wonden van wind
die, willoos en verward, de winter ophangen
boven het lot van het gebarsten bezemkind

kerima ellouise ©

Huiskamerwandelingen te Mechelen

met oa

in de Hendrik Consciencestraat 4

gedichten voorgedragen door:

Theo Slachmuylders; Tine Keulemans en kerima ellouise

er zijn zachte muren

ga maar
de aarde wacht wel
in al zijn dagelijkse dingen
ga maar
naar zachte woorden
die zich uitstrekken
intiem
van vroeg tot laat
ga maar
maar laat me niet achter
een en al ziel, een
en al lichaam
want
alles, ja, alles
in deze armen
zal uit vuursteen bestaan
ga maar
maar laat mij jou dichten
laag na laag
naamloos zoals ik ben

kerima ellouise ©

strandbericht

" wie kijkt niet graag naar binnen;
deze ronding, de meest intense kleur voor eenheid
waarop het leven in meer dan fragmenten steunt "


het zwijgen verbreedt
ons gesprek
jij legt je hand erover

we worden branding
en vullen de schelpen met echo

't geruis zingt mee
als rood vuur

kerima ellouise ©

vlindergroet

wat dwarrelt er nog
als een blaadje
is het een vlinder die haar vleugels
in de wind draagt
een donkere vlek misschien
op een gedachte of een verdord tij
dat richtingloos uitpuilt
en uiteindelijk neervalt
in een kleine vonk van hoop

ik huil om de dood van een kind
midden op straat
het is nooit de eerste keer
dat het herbegint

het sterven is er weer, de nacht in overvloed

kerima ellouise ©

Illustratie: Beeldentuin Dehullu, 2008, kunstenaar Jan Ketelaar

de schors van de nacht

laat me
als een kleine vlam
mezelf zijn
want hoe anders kan ik uitleggen
dat de nacht zich niet vergist
naakt op mijn schouders

hij is een reiziger
-ik ken zijn gewoonte-
en komt binnen via schemerlicht

berooft een boom van zijn bladeren
en ebt dan weg in het oog
van alledag

laat me
het ruisen legt zich neer

ik klink zachter op het kussen
van vergetelheid

kerima ellouise ©

schuchtere voelsprieten

het huis waarin ik wilde wonen was klein
zo klein als het in een sprookje kan zijn
van binnen oogde het nog groter dan een paleis
ik hoefde er niets te verzinnen, alsof alles, ieder laagje
een onderdeel van me was, rechts- of linksgewonden
vage dagen of een tragisch hopen sliepen in vrede
en liefhebben hechtte zich aan eenheid, het hart een thuis
woorden tekenden blauw of roze en niets was bestemd voor
verdrukking of kreukte de nacht, geen ster verloor het licht

ik droomde mij een woning waarin ik werd beschermd
vrij van onzichtbare sporen

kerima ellouise ©

foto kerima ellouise


uit een ander seizoen



iedere dag reinig ik mijn lichaam
met zeep
ik schrob mijn huid
van wit naar roze
naar rood
tot haast bloedens toe
tot ik niets meer dan water hoor

ik draai me weg
van de nacht en van al dat sterven
waarmee ik leef

mijn ziel wil aaien, waaien, zwaaien,
schuimen naar zee

naar duinrozen
die ik kan neerschrijven
alsof ik er in woon, benaderbaar
door warme wind
en het glimlachen van een kind

een zandrimpel schreeuwt
een rode veeg

ik vang alweer zijn echo op


kerima ellouise ©

een doodstille schelp

toen ik nog kind was
tilde ik de zee op

alles lag stil, alles was groots

de mooiste kleuren bogen hun rug
naar de overkant; daar ergens lag Engeland,
Ivanhoe en een leeuwenhart

ik sleepte rivieren mee, legde me neer
tussen kussentjes van duinen en koortsachtige
jongens

hoorde het klapwiekend lichaamgeklater
van de horizon, klaarwakkere sterren dansten
met me mee

er was tijd en licht genoeg

kerima ellouise ©

levensgroot

het is zo'n ding waar je nooit zeker van bent
dat nooit zeker kan zijn
het dwaalt langs straten, overdag
of in de late avond

het schurkt tegen een boom
zoals een hond die vlooien heeft
en smeekt om gestreeld te worden

het bewierookt boeken
over de ondergang; grijze kleding
en een doorstreepte hemel

het kruipt onder kaarslicht
omdat het de regen niet kan vergeten, de kus
die nooit achtergelaten werd

het beschrijft de lezer
op de bodem van verzen
hij kerft zijn naam

slechts één enkele naam

kerima ellouise ©

Illustratie: kunstenaar onbekend

de komst van het verdwijnen

de toekomst gesloten
van dit oude uur waarin de avond
zich niet hoeden laat

ik faal opnieuw, twee of driemaal
rond mijn ogen, trek een kring van mist
rond een lege stoel

en leg mijn oor te luisteren
op mezelf

in dit tijdelijk, papieren huis;
de blik gedwongen, zo dichtbij

kerima ellouise ©

kunstenaar onbekend

Franse greep

alsof het werkelijk is
de wereld open, nog groter dan
waarin ik lig,
opgaand in estafette,
traag van verlossing, van hals
naar borst naar buik naar benen

de sprong omhoog
en dan jouw armen, 'n explosie van ogen,
niets te willen zijn, nog meer in overgave

en dat wij dat zeggen
drijven naar een verhaal
dat op ons lijkt

't is met liefde
en dan die stilte, streel jij
over mijn huid

kerima ellouise ©

ik hoor het graven van de winter

in gemeten passen
ligt het geluid van het verleden

ik leg ze tussen jou en mij, ’t gehuil
bleef in de afstand bewaard

en nu ik te oud
voor toekomst word
duidelijk en doodstil

vraag je
of ik mezelf wil verlaten;
de duur onuitgeschreven

maar wil je mij dan vasthouden
nog voor de winter verminkt

het leven of dat wat als zodanig klinkt

kerima ellouise ©

de klaagzang van het noorderraam

ontwaakt telkens weer de roos, bovenop
het gebundeld verdriet, of is het de spiegel,
gekarteld door vrees, die zich een illusie verbeeldt
in een ontoegankelijke ochtend

en als het dan toch tederheid zou zijn
al was het maar voor een poos, waar
ben ik dan gebleven in het hart
van een bruidstenen winter

die pronkt met bloemen als een desolaat
gezang langs het raam, dichtvriezend
om de tijd af te sluiten

ik neurie nog even in het wak van de spiegel
en duik doorheen de kortste dag

kerima ellouise ©

jaaroverzicht

vaarwel, zei ik tegen de stilte
van enkel houden van kan ik niet leven
ik ben genoodzaakt om terug te gaan naar het overleven
en de stilte antwoordde: zoek niet langer meer;
keer niet om naar de uitgedroogde weg, loop naar me toe
al is de steen nog zo koud, je vindt me eeuwig binnenin
de nacht zal met je meegaan

en zo droegen de dagen;
het vluchten tussen zinnen
wanneer woorden smeekten om ogen
of om ergens te beginnen, niets liet los
in deze voortplanting van mens en jaar

misschien ben ik het zelf vergeten van hand
tot mond, de aanwezigheid van waarde, wederom
en heb ik dertien cijfers nodig om te vertrouwen
voor immer, immer afwezig

kerima ellouise ©

elkander

ik blaas naar een wens

geen beter vriend
dan dit

vingers en vertroosting

één voor één
gloeien lichtjes, omhoog geheven
naar voorwaarts

naar alles dat leven is
in verbinding

met hetzelfde raam
waaruit wij verlangen

kerima ellouise ©

en zo de draad

een spin nestelt zich in de kerstboom
het lijkt alsof het web oud licht vangt, verstard
zoals de naalden in dagen van onbehagen

ik wil het huis ontvluchten, niets meer zijn
van al wat dichterbij komt, onverteerbaar
in schalen van vergeving waarin kaarsen
tot vlakte zjjn vergaan

de spin baart verder
tot in elke hoek van de kamer

kerima ellouise ©

zeezicht