zoals zij in de ochtend

onmacht en verder niets

ik voel me vreemd
een vreemdeling tussen bekende huizen
die uiteen wijken, zo groot zijn als het leven zelf

er is iets veranderd in mij, alsof ik iets verloren heb
een uitgebeend woord of een zware sleutelbos
waarvan de roest ouder is dan de waarheid

overgeleverd aan een lijf zonder beeld
en gebroken bestaansrecht

het is niet goed om te weten
maar ik wil de huizen in stukken breken 
en de ramen tussen de werkelijkheid gooien

 

kerima ellouise ©

zie ookhttp://www.youtube.com/watch?v=idu6U9F_gcs

Illustratie: kunstwerk Marcel Dekoning ©

over de bloem in mijn hoofd

ik droom de paardenbloemen
tot zon
draai blad per blad
naar het licht

een beetje schuin
in de wind

het is geen dag 
van steen vandaag, niets lijkt
vreemd of in zichzelf

al hoor ik het raadsel van de stilte
en de speelbal waardoor ik Van Gogh ben
in het diepst van mijn gedachten



kerima ellouise ©

Meer dan een gezicht

men hoort het niet
wanneer hij vliegt over veld en vijver:
een vlucht
in een enkele lijn of wat achterblijft
op een gezicht, soms verward

en veel meer dan een zoektocht
in ogen

expressie als pure poëzie 
die hij doorgeeft aan hen die het gelaat 
van kunst willen vinden

binnendringen in zijn droom; 

waar hij doolt langs twijgenlicht, 
als bomen ruist, blauw 
dan weer regenzwaar

in een stroom van melancholie
meanderend door de dichterlijkheid
van zijn schildershand


kerima ellouise ©




* Opgedragen aan Marcel Dekoning
naar aanleiding van zijn vernissage op 16 juni 2012


Zie ook: http://www.youtube.com/watch?v=hsvjkmp4D6k

Illustratie: Portret geschilderd door Marcel Dekoning

al meer dan een leven geleden

er is een stilte in mij
die ik nimmer heb kunnen 
verklaren

daarom moet ik je vragen
of je mijn lichaam wil verlaten

maar voor we afscheid nemen
en het verdriet van de wolken drinken
wil ik nog één maal met jou
naakt voor de spiegel staan

schitteren binnenin
om doodgewone dingen, om de vogels
die in de bolster van mijn buik hebben gevlogen

om de duinen
die nog zachter klinken dan de lelietjes-van-dalen
langs een witte watersteen


de dag vertrok en liet een vers achter

niemand kan de dood verdragen
zonder het leven te beminnen

nog verder dan voor ogen




kerima ellouise ©

 

zie ook: http://www.youtube.com/watch?v=f8PZLAJmK6E

uit het nest van de cirkel

ik eindig in een cirkel
naaktvoetig
en wit in letters gedoopt

'halt' roep ik
deze lijn is eindig
hier wacht ik op mezelf
tussen alle mensen

waar ben ik gebleven
ooit ben ik kind geweest

jij noemde me zo
en ik mocht in je armen slapen
als een deel van het deelbare

waar is boven, waar is beneden
waarom houd je niet van me

ik stop op het punt
van voorbestemdheid

en herteken de ronding
met precieze gebaren



kerima ellouise ©



Illustratie: 'doorzichtig', kunstenaar John Spek

splinters van tijd

ik schreeuw luidkeels in de stilte
op een kale, verlaten plek neemt hij 
mijn stem over

weet hij waarom ik huil
waarom het vuur van de zomer mij ontvalt
in ieder woord dat ik leerde

en dat nu onverdraaglijk door schaduwen
gevoed wordt

door handen die mij tegen de nacht
aandrukken, gezichten die voorbijkomen, vastgehaakt
aan begin en einde

en alles daar buiten

als een steen
onzichtbaar in een echo 
geworpen



kerima ellouise ©

rondom 't volmaakte

het doet er niet toe
maar het klinkt als water
zei je
toen je mijn gedicht vasthield

jouw vingers lispelden golven over me heen
reikend tot aan de zee, met de nacht vertrouwd

en op dat moment
terwijl jij voet zette, wind werd onder vleugels
dreven we mee

naar het land dat in ons was

buiten adem, in alles wat er wel toe doet



kerima ellouise ©
.


Zie ook:http://www.youtube.com/wa...wqgIfkFV2_3VmVBI9hLoWg&index=1

Illustratie: kunstenares Heide Renier: aquarel op zeer zwaar papier (76 cm op 56 cm)

opvallend rond

de stilte spreekt in de verwrongen armen
van het ven; ik verzet mij niet
het is een soort afscheid, een knetteren
zonder geluid dat vuisten schept uit het water

ik wil luisteren en laat de oever over zichzelf buigen
herhaal mijn en jouw naam tot maanverloren vlecht
en wacht, wegrimpelend, op een vonk

waardoor zintuigen weer gaan glanzen; 
rood, in een nooit uitgewaaide hoogte

 

kerima ellouise ©

waarheen wij ook gaan

het is beslist
ik treed in het huwelijk

de dag geeft ons zijn zegen
terwijl een vogel zich vasthecht aan de zee
en krijst tegen het wegglijdend water

wij houden onze adem in
en willen de spiegel van de maan als getuige
waarin wij vloeibaar kunnen dromen

al dansend, rond en rond

met zwarte of gele vruchten op het hoofd
en vuurtorens vol knipperend zout

het is beslist
bij het verstrengelde licht

ik huw de nacht 
onder een tijdloze cirkel



kerima ellouise ©

zoek het antwoord

ik lees je 
het antwoord vertraagt
onzichtbaar voor het oog

dode punten en dagen 
gaan voorbij; maanden 
van ijzer

hoe schrijf je roest
en gaten waar wind doorheen waait

niet anders 
dan een onbetrouwbare afstand
of een presse-papier van stilte 
op het hoofd geschetst

ogen, schrijf ik
en schuur en schuur en schuur
tot ik mezelf zie

het regent 
gedichten




kerima ellouise ©

een handvol vleugels

als jij mij kust
worden dagdromen bevrijd
uit de nacht

dan volg ik 
het witte meeuwenspoor 

en trek de zee 
naar me toe

wij zien de vogels
vorm krijgen

jij zegt zachtjes
ik vlieg

en terwijl het laken
blauw golft

likken wij het licht
uit verdwaalde druppels zout




kerima ellouise ©

zo aanraakbaar voor mij

ik wil je omringen
met een teder bewegen
van mijn lied

uit een wilde seringenstruik geboren

met jou bedaren
onder stille dekens
van de ochtend

in een tomeloze vaart

opdat je zou voelen
hoe jouw ziel spreekt in de vruchten
van mijn woorden

jij het gemis waarin je leeft
laat sterven in de openheid
van mijn hart




kerima ellouise ©


Zie ook: http://www.youtube.com/wa...v=IEQ-bQz1Oow&feature=youtu.be

luister naar het geluid

ik weet nog mijn liefje
de dagen van zonlicht
de sterren op je schouders
en het antwoord dat ik schreef

over de bloemen en jouw glimlach
over 't loflied van de zee
op vleugels van een vogel
die ik bewaren zou voor eeuwig

ik weet nog mijn liefje
de reis naar de dood
het anker dat losliet 
tussen de stenen op het strand

jij wilde ze vastbinden
aan de dromen die je naliep
en ik weet nog mijn liefje

dat we schreeuwden
om het vallen van de golven
en het waaien erover heen

ik weet nog mijn liefje
dat ik in beelden van toen
naar je overland zou komen



kerima ellouise ©

ivoor

de weg naar God had ik me anders voorgesteld
zei mijn tante toen ze uit Afrika terugkeerde
en borduurde in een steeds stillere taal verder 
aan een roodborstje dat tussen schaduwen van een kruis
aan een geleende spijker hing

in die eerste dagen wachtte ik geduldig
op een toegezegd, inheems vogeltje als een teken van haar
en Hem om uit mijn eenzaamheid te stappen

de belofte verbleekte als een afnemende maan 
en ik knikte tijdens de uren die ik met haar doorbracht
naar haar gebaren die als licht leken te lachen 

terwijl mijn ellebogen leunden op haar verzwegen droefheid
ik droomde zonder ophouden tot het moment 
dat wij onzichtbaar voor elkaar werden

daarna was het voorbij

nog steeds weet ik niet waar ze God 
en de vleugels achtergelaten heeft



kerima ellouise ©

kortademig

je mag me naar de hel sturen
mijn ogen vullen met vuur
me murw slaan
tussen de anderen 
die nog ademhalen
in hun dood

hoe gemakkelijk zal het gaan
omdat ik het lieven nooit leefde
het leven niet liefde
liefhebben nooit leerde

het kind dat iedere dag
bewoog op lege bladzijden
nooit dichter bij een aai of een plekje
in de zon

gewoon vanzelf -
sprekend - slechter uit woorden -
vloeide naar het donker

je mag mijn gezicht mensenschuw
rood verven

ik was nooit een Winnetou




kerima ellouise ©

in ogen gestreept

kan ik alles achterlaten
nu ik eenmaal weet heb van
verleden, dagen aan nachten
keten met niets dan adem

tekens verdwijnen, de kiem
van glijdend geluk wanneer
ontkenning breekt in assen
doorheen het geweld van vuur

kan ik, beroofd van verlangen,
liefde in oprechtheid leggen
of ben ik al te diep door 
het gestreepte sterven bevangen 

nu leegte, vervreemd van verheffing,
zich op een geluidloze lente drukt



(13/13)

 

kerima ellouise ©

zie ook: https://www.youtube.com/watch?v=t20Smun28DQ

van as tot aarde

welke waarheid wordt gebeeldhouwd 
onderaan de urne

terwijl onze handen wrijven 
over het gelaat 
van schaamte

hoelang zal de trein blijven branden
tussen losgehaakte windstreken

die doorheen zwartgekalkte grachten
de gruwel spoelen in de keel van
menselijkheid 

en de vloed van vrede willen
herwinnen

zeg mij, wie richt het hoofd op
in een wijde cirkel
om het oorlogsmonument 

en de vele naamloze schaduwen



Krakau, 21 februari 2012
(12)



kerima ellouise ©

gas-licht

de nachten erna
delen zij het kussen met mij

ik laat de naaktheid toe, de dode handen
in de spiegel, de schepper onder het puin
van het geweten

duizenden monden zwijgen
gaan van hier naar daar, van daar
naar hier, naar vaker en meer
telkens anders

ook voor mezelf

de een helpt de ander
tot er geen dag meer is, slechts 
grote, uitgeholde ogen naast het lege ontbijtbord

ik kan niet meer weg


*
ik schud het kussen op
jij zwijgt in een andere taal
en legt de afstand er tussen




Auschwitz-Birkenau 21 februari 2012
(11)



kerima ellouise ©

waar de dood schreeuwt

ik laat de stilte na
als allerlaatste beeld

elk oog, door zwart en wit omrand,
hecht zich als een zwerver aan het spoor
waarlangs zij liepen

gekleed in flarden van wanhoop
die bleven haken aan elkaars hand
en het schrale, nog bestaande licht

ik veeg gaten in de sneeuw
wil met naakte voeten stemmen vinden
achter de tralies van de aarde

nacht na nacht met hen praten
in een zo dichtbij verleden

ik ga weg, kijk nog een keer om
en neem het afscheid mee



Auschwitz-Birkenau, 21 februari 2012
(10)



kerima ellouise ©