kasteel Heeswijk, 1 april,

lentesprongetjes

zie je, ik hou van je

ik leg een vers neer
van Gorter en wens luidop
het minnekozen

*
'n golfje op mijn wang

waai me zonder schroom
naar de ruimte van de zee
opdat ik kan zien

*
aan de rand

in een vuistvol licht
richt een vlinder zijn vleugels
net boven de dood

*
vaas

voor het vensterglas
gevoelt een roos de lente
en fantoompijnen

*
aanleg

vlinders gaan liggen
zoals een ochtendvijver
in het zonnetje

*
gesprek

zo onvermoeibaar
ruisen halmen om en om
het heil van lente

*
gebroken tijd

wie vreugde inhoudt
nu lente het pad betreedt
heeft een koude tong

*
één dag

een vlinder verlaat
't warme plekje in de zon
zonder enkel spoor

kerima ellouise ©

houden of houwen

hoe zou een woordsculptuur
eruit zien
zou het zijn
zoals de vlakte
van een monotoon gesprek
waarin de uitgedoofde hartstocht
geamputeerd werd
voor het blote oog
of zou het vluchten;
een hert dat nimmer
het beloofde landschap inloopt
bewust van het gevaar;
illusies die elk woord
doorbreken, beloftes
tussen hemel en bos
aan de rand van
een laatste avondmaal
of zou het zijn wat ik
ervan maak;
een vlinder
in zichtbare seizoenen
zomaar zwervend van steen tot steen

kerima ellouise ©

lenteluik

alsof de aarde
zich deelt naar alle verten, lente nog luider klinkt
dan de oerknal
ogen vertellen: ik ben jouw geheel
in de ruimte van twee
gezichten

nemen wij het zwijgen
aan elkaars hand mee, nog verward door de kleur van de ochtend
de ongestoorde woorden tot aan onze voeten

totdat een van ons vraagt: was het gisteren of vandaag

kerima ellouise ©

laven

in een duinnest
ligt het bedichte blad

een meeuw kukt
kleine wolken
naar het middaguur

het wordt stil en ongevlekt blauw

verrassend is de wind
wanneer hij met een gevederde blik letters
verschuift

jouw handen houden
het weerzien vast

sindsdien zwerft de zee in mijn navel

kerima ellouise ©

geen rozen aan het hek

steeds meer
vult de schaduw van het huis
zich met verhalen

la vie sans rose
signeert de sombere vragen
die nog roerlozer dan ooit voordien
de zon schuwen

ik laat mezelf los
vastgebonden aan het bord
- te koop -
en zink onberedeneerbaar
in de transparantie

laat niets achter
dan een liefde en een kat
die zich vasthaakt aan de maan

het afscheid
verdraait de tijd, wankel

is het verschil ondraaglijk

kerima ellouise ©

wanneer ik niet meer in de stilte kan staan
verlies ik mijn woning
van plek tot plek

mijn ziel zal rukken aan ijzeren luiken
de dood ingaan, het lichaam nog vrij

plichtsgetrouw zal ik gebaren
naar honderd bomen
in een seizoen verwacht

jij kan me dan tot stof verbleken
van eind tot eind naar een ijdele nacht
het kind verstuiven, het laatste dak

hier of het hiernamaals boven

- zonder rust
werd het argeloze nooit verpacht -

kerima ellouise ©

de laatste Mono Lisa

laat de wind stil gaan liggen
wanneer we het vlees van elkaar
afschrapen

niets meer gaat van mij naar jou
naaktheid tot op het bot
geen kracht meer
geeft

verberg regen in stenen
de verwarring van gedichten in een lichaam
dat zichzelf verdrinkt

zwalkend door verlamming

laat het stil zijn
tot in het meest argeloze woord

ik ben de verdwenen vrouw
die de twee rivieren een bodem toeschrijft

kerima ellouise ©

Illustratie: Beelden in Gees 2012, kunstenaar Robert Jansen, Mono Lisa

onvolkomen weerwerk

hoe kan ik heel zijn
wanneer een helft
zich niet vertonen mag
als licht moet zijn
dat immer danst
luider dan het ruisen van regen
of ingelijste sneeuwval
hoe kan ik mezelf vervolgen
wanneer ik de waarheid niet versta
en me aan mezelf en aan jou
moet voorstellen
als een glimlachende zekerheid
in een metaforisch hemelbed

kerima ellouise ©

zwarte wolken

het beeld verdiept splinters
driedimensionaal

ik wil niet terug en draai mijn hoofd weg
van het graf in de spiegel

mond na mond ligt de waarheid uitgestrekt
in een rusteloze slaap

een naam komt opnieuw langs

jaren lopen terug naar achter
ik wil ze niet bewaren
ze bewaren zichzelf, stromen voorbij

tijd tast alles aan
maar vannacht ben ik alweer gevlucht
van het bloed dat iedere trek verdonkert
in ons gezicht

kerima ellouise ©

klimop

en als van parelmoer
het licht onafwendbaar in knoppen
ik kan niet langer meer dralen
het blijde zal weer verhalen
zo hemels en zo aards

er is geen duisternis meer
waaraan ik moet weerstaan, geen ruw gescheiden
maannacht waarin ieder vers eindigt
met een optocht van ondoorzichtig cellofaan

ik sterf niet meer om de wonden van wind
die, willoos en verward, de winter ophangen
boven het lot van het gebarsten bezemkind

kerima ellouise ©

Huiskamerwandelingen te Mechelen

met oa

in de Hendrik Consciencestraat 4

gedichten voorgedragen door:

Theo Slachmuylders; Tine Keulemans en kerima ellouise

er zijn zachte muren

ga maar
de aarde wacht wel
in al zijn dagelijkse dingen
ga maar
naar zachte woorden
die zich uitstrekken
intiem
van vroeg tot laat
ga maar
maar laat me niet achter
een en al ziel, een
en al lichaam
want
alles, ja, alles
in deze armen
zal uit vuursteen bestaan
ga maar
maar laat mij jou dichten
laag na laag
naamloos zoals ik ben

kerima ellouise ©

strandbericht

" wie kijkt niet graag naar binnen;
deze ronding, de meest intense kleur voor eenheid
waarop het leven in meer dan fragmenten steunt "


het zwijgen verbreedt
ons gesprek
jij legt je hand erover

we worden branding
en vullen de schelpen met echo

't geruis zingt mee
als rood vuur

kerima ellouise ©

vlindergroet

wat dwarrelt er nog
als een blaadje
is het een vlinder die haar vleugels
in de wind draagt
een donkere vlek misschien
op een gedachte of een verdord tij
dat richtingloos uitpuilt
en uiteindelijk neervalt
in een kleine vonk van hoop

ik huil om de dood van een kind
midden op straat
het is nooit de eerste keer
dat het herbegint

het sterven is er weer, de nacht in overvloed

kerima ellouise ©

Illustratie: Beeldentuin Dehullu, 2008, kunstenaar Jan Ketelaar

de schors van de nacht

laat me
als een kleine vlam
mezelf zijn
want hoe anders kan ik uitleggen
dat de nacht zich niet vergist
naakt op mijn schouders

hij is een reiziger
-ik ken zijn gewoonte-
en komt binnen via schemerlicht

berooft een boom van zijn bladeren
en ebt dan weg in het oog
van alledag

laat me
het ruisen legt zich neer

ik klink zachter op het kussen
van vergetelheid

kerima ellouise ©

schuchtere voelsprieten

het huis waarin ik wilde wonen was klein
zo klein als het in een sprookje kan zijn
van binnen oogde het nog groter dan een paleis
ik hoefde er niets te verzinnen, alsof alles, ieder laagje
een onderdeel van me was, rechts- of linksgewonden
vage dagen of een tragisch hopen sliepen in vrede
en liefhebben hechtte zich aan eenheid, het hart een thuis
woorden tekenden blauw of roze en niets was bestemd voor
verdrukking of kreukte de nacht, geen ster verloor het licht

ik droomde mij een woning waarin ik werd beschermd
vrij van onzichtbare sporen

kerima ellouise ©

foto kerima ellouise


uit een ander seizoen



iedere dag reinig ik mijn lichaam
met zeep
ik schrob mijn huid
van wit naar roze
naar rood
tot haast bloedens toe
tot ik niets meer dan water hoor

ik draai me weg
van de nacht en van al dat sterven
waarmee ik leef

mijn ziel wil aaien, waaien, zwaaien,
schuimen naar zee

naar duinrozen
die ik kan neerschrijven
alsof ik er in woon, benaderbaar
door warme wind
en het glimlachen van een kind

een zandrimpel schreeuwt
een rode veeg

ik vang alweer zijn echo op


kerima ellouise ©

een doodstille schelp

toen ik nog kind was
tilde ik de zee op

alles lag stil, alles was groots

de mooiste kleuren bogen hun rug
naar de overkant; daar ergens lag Engeland,
Ivanhoe en een leeuwenhart

ik sleepte rivieren mee, legde me neer
tussen kussentjes van duinen en koortsachtige
jongens

hoorde het klapwiekend lichaamgeklater
van de horizon, klaarwakkere sterren dansten
met me mee

er was tijd en licht genoeg

kerima ellouise ©

levensgroot

het is zo'n ding waar je nooit zeker van bent
dat nooit zeker kan zijn
het dwaalt langs straten, overdag
of in de late avond

het schurkt tegen een boom
zoals een hond die vlooien heeft
en smeekt om gestreeld te worden

het bewierookt boeken
over de ondergang; grijze kleding
en een doorstreepte hemel

het kruipt onder kaarslicht
omdat het de regen niet kan vergeten, de kus
die nooit achtergelaten werd

het beschrijft de lezer
op de bodem van verzen
hij kerft zijn naam

slechts één enkele naam

kerima ellouise ©

Illustratie: kunstenaar onbekend