oprechte uitnodiging (1)
ik raap het herfstlicht op
dat als een verre droom
rondom het raam ligt
't is een vriend, denk ik dan
getooid met ongekamde
schaduwen
't is een vogel
die het eenzame zwijgen cirkelt
op verstijfde muren
ik nodig hem uit
en leg mijn stem op tafel
naast zijn handen
.
kerima ellouise ©
Zie ook: http://youtu.be/MXtzit7OicI
nooit vergaan
ik heb een zonnebloem onthoofd
gekromd in een doorzichtig uur
de wonde met mijn vinger verdoofd
geluidloos het leven weggeschuurd
gekromd in een doorzichtig uur
heb ik jou en mezelf gevonden
geluidloos het leven weggeschuurd
nog dieper met de dood verbonden
heb ik jou en mezelf gevonden
't is de lege plek die mij zo raakt
nog dieper met de dood verbonden
heb ik een gele krans gemaakt
't is de lege plek die mij zo raakt
als ik het kleinste ding bedek
heb ik een gele krans gemaakt
een gouden cirkel onder 't wolkendek
als ik het kleinste ding bedek
-de wonde met mijn vinger verdoofd-
een gouden cirkel onder 't wolkendek
ik heb een zonnebloem onthoofd
.
(pantoum)
kerima ellouise
tuinkabouter
de tuin, nog roerloos stil
houdt halverwege op
een poëtische adem vult het onzichtbare,
nevelt gedachten die langzaam
de zomer vergeten
niets is eeuwig in dit leven, fluistert iemand
al zijn we aldoor onderweg
mijn handen volgen de krullen van een wilg
ook hij vermijdt het sterven
de herkenning
die ik vanbinnen bewaar
.
kerima ellouise ©
Zie ook: http://www.youtube.com/wa...ch?v=k9LfbLVpip8&feature=share
een kind van de maan
zolang als ik mij kan herinneren
voel ik me verwant
met de maan
ik ben haar nacht
in het zwart-witte weefsel
wanneer eerste wolken
over daken lopen
dan denk ik aan een wiegelied
zing stil over alles wat ik
wil teruggeven
aan de wind
aan de bladeren
aan de jonge vogel die overvliegt
hij weet niet
hoe bijzonder zijn vleugels zijn
hoe mijn schaduw zich betrekt
met zijn vlucht
.
kerima ellouise ©
Zie ook: http://youtu.be/tPz3hQu3u3s
wildgroei
hier
is niet meer dan gebarentaal
hier spreken geen kletterende lippen
en hoef ik niet te aarzelen
om lief te hebben
het openen en strekken
als een wankele windgolf
waarin ik gedachten verf
stand houd
in het enige verhaal
dat er toe doet
het is hier
op deze dag
en geen andere
dat hoge lucht
me niet lager schreeuwt
.
kerima ellouise ©
Zie ook: http://youtu.be/YC1M7oZGelk
hunkering van het hart
voel ik mezelf
meer dichter dan in
mijn dromen
is dit mijn weg
die zich ontspant in een wolkenlicht
gebaar
'n gebaar van heerlijke, warme waanzin
waarin ik namen vind
als een zelfde beweging
van horizon tot hunker
voel ik mezelf
meer dichter bij jou en jou
nog voor we zinnen breken in het vuur
en als dat zo is, voel jij het dan ook
.
(themagedicht)
kerima ellouise ©
liefde voor poëzie
ik weet nog
hoe dit gedicht ontstond
het lag in je armen, werd ronder
en ronder
je zei dat ik net zo mooi was
het gaf je lippen
bouwde jouw lichaam
in het licht
sterk geschouderd
en met woorden van genot
net zo mooi als je was
het veranderde van vorm
van vlinder tot wind, 't kind
gekleed als de zee
het verloor de zekerheid
onvindbaar en teruggetrokken
het beeld van ons twee
.
kerima ellouise ©
Zie ook: https://www.youtube.com/w...v=V6CqLNFoYWg&feature=youtu.be
ik zal leven
straks
zal ik aan de rand van de zee voelen
aan alles waar ik geen hand op kan leggen
met de jaren dansen, met een meeuw
als gedicht geschreven nog voor hij vliegen kan
ik zal als wind leven
het water waarin jij me optilt, buiten adem en vol vloed
lichter dan een cirkel
mijn armen rond je hals leggen
zo graag en nog liever
in één beweging
meer zijn
dan verbeelding
.
kerima ellouise ©
Zie ook: http://youtu.be/KLRy-KLBdnI
diep in de zee
waar zal ik nog te vinden zijn
als uit de zee
geen dromen komen
woorden zich losweken
niet anders meer kunnen dan
sterven
kromgebogen
en altijd in de wind
waarheen zal ik de meeuw nog dragen
die een duinrug tot metafoor vervaagt
onbegaanbaar, hoger dan het gehoor
van het opgetilde water
dat voorgoed zijn stem verliest
mij niet meer ziet
in spiegelbeeld
waar zal ik mezelf nog zoeken
als ik mij niet tot waarheid maak
.
kerima ellouise ©
Zie ook: http://youtu.be/_JHiJh0D8m4
het zoeken van mijn stem
ergens waait een deur toe, een huis, een stad
ogen die kleuren wegspoelen
het gedruppel van de wind
er is geen zoeken meer
en antwoorden kennen enkel een laatste regel
in een mond zonder belofte
maar hier hoor ik alles gaan
het water dat geen morgen kent
wolken, verzilt met de geur van zomer
hier kan ik dromen, samenwonen
met de golven in mijn hoofd
hier kan ik ver-gaan
vanaf de eerste lijn
.
kerima ellouise ©
.
Zie ook: https://www.youtube.com/w...v=XMThxEfgxKg&feature=youtu.be
Illustratie: schilderij: Frederick Horsman Varley, Peter Sandiford at Split Rock, Georgian Ba