schatje
een man vraagt een vuurtje
hij straalt charmant
op deze hete zomerdag
het waait een beetje
z'n omhelzend woord spreekt
in meerdere talen
het vlammetje dooft meteen
wanneer ik zijn vriendelijk verzoek afwijs
en zeg dat de slagroom in mijn koffie
al gesuikerd is
zijn verbeelding smelt ter plekke
kerima ellouise ©
over het onvoltooide gedicht
nu de lucht geklaard is
wil ik de aarde loslaten
misschien ben ik morgen al
voorbij de zon
geef je me nog een kus
voor ik aan gewicht verlies
of wil je nog even praten
over de allermooiste dag
die in een nacht begon
alsof het een vlinder was
en wij de vleugels
kerima ellouise ©
de afdruk van het onmogelijke
het is vreemd
om heel even iemand te zijn
en hoe je me met vleugels kleedt
hoog en wijd
stel je voor
dat jij mijn lichaam bent
en dat jij mijn hand raakt
en dat jij voelt hoe een kus smaakt
stel je voor
heel even
dat een leugen niet zo machtig was
en hoe het zou zijn
misschien zelfs meer
kerima ellouise ©
Illustratie: Beeldige wandeling '11 Blankenberge
uit het nest
steeds vaker
wil ik het leven vergeten
het handvat breken, achterstallig
zoals de huur
van het huis dat enkel
in mijn hoofd uit muren bestaat
zwart en rokerig
in jouw ogen
past geen dood
zeg je
ik luister verder op de nok
van het dak, de wind
plukt jouw stem
als een veertje
uit de schoorsteen, vliegensklaar
wanneer de avond valt
meet ik de omtrek
kerima ellouise ©
Mejora
het is niet aardig
om het heengaan van tante
te verzwijgen
er stond Spaans gehaktbrood
op het afterparty menu
in de arena zie ik
de jongste stieren vechten
om een olijf
onder de boom
werd haar kleed gelegd
de dood wordt niet vers gegeten
in een zeef lekt
de herinnering, ongekneed
'el unico mal que te puede hacer
es morirse y anbandonarte'
*
(het enige kwaad dat ze je ooit aandoet
is sterven en je verlaten)
kerima ellouise ©
Illustratie: foto Google
Onmin of meer
Ik sloeg de deur dicht. Alles trilde.
Als jij niet vertrekt, dan doe ik het.
Buiten zinnen graaide ik mijn koffer vol.
De vraagtekens bleven liggen aan zijn voeten.
De voegwoorden verdunde ik, met liters tranen.
Ik had je lief, riep ik, van het moment dat je blindelings
bij me binnensloop. Iedere ader verbond ons in het echt.
Iedere cel was als een meer waarin we samen zwommen.
We hadden tijd, we hadden leven.
Welk moment was het, dat jij omkeek naar het gefluit
van dromen, het blauwgezeilde beeld, bol over het water.
Niets heeft zo'n brede vleugels dan de schijn van waarheid,
dan de gedachten die vingers doen zwijgen.
Je zal me nergens meer vinden, aldoor stiller.
Ik nam mijn koffer op en verdween uit mijn hoofd.
kerima ellouise ©
Illustratie: kunstenaar Stefan Bongaerts
gelijk aan de zee
ach, lief
hoe kan ik je vertellen
dat ik ook aan de zee mijn hart
geschonken heb
hoor dan, ze maakt mijn dromen waar
golft een schelpenpad van echo's
die ik opraap
zie het golvend ritme
alsof elke dag mijn leven begint
met een glimlach
van de meeuw
die regenbogen
hoog boven de horizon
optilt
ach lief,
luister dan hoe onafscheidelijk we zijn
nog meer dan de zon en maan
of de duinen voor mij
laat mij hier
leven of sterven
laat ons
door de wijde ramen
stilzitten aan zee
kerima ellouise ©
... zie ook: http://youtu.be/gNd5t5luNMU ...
verzilverd
eenzaamheid
zoekt het schelpenpad
dat ik achtergelaten heb
het zal zachter zijn
nu ik er mijn dromen
als van trap tot trap
neerleg
ik draai me om
langzaam vult de zee
mijn ogen
met een zilvergrijze zon
een meeuw wordt weer
een stip, schip in de verte
ongehaast
misschien is het een teken
dat de horizon zich verdiept
in een stilstaand uur
hoger dan het water
als eb
zonder hoorbare stem
keer ik terug
en teken een uitweg in het zand
kerima ellouise ©
waar de wind liggen gaat
In de tuin ligt een zachte roep
van een vogel. Kom hier en zing met mij.
Tezamen met de pluizen en de gele troubadourtjes.
Deze eenvoud is volmaakt.
ik wil verwisselen van gedaante.
De liefde verzinnen, de liefste.
Een merel herhaalt zijn lied.
Een vlinder drinkt dauw uit het rozenblad.
Het zijn oude vrienden.
Het zijn schaduwloze metaforen.
Ik wil naar rozen ruiken. Thuiskomen
in het hoge gras
De liefde verzinnen, de liefste.
kerima ellouise ©
het trage net van de zee
regendruppels vallen in zee
de wind drijft mensen huiswaarts
ik keer noch richt mij verder
naar vragen, luister enkel naar weemoed
en verdwaal tussen geruis, de mond
verlaten
sinds het afscheid ken ik
de weg van de regen en hoe meer ik waai
hoe meer ik tot zwijgen kom
ik wil de vloed staande houden, de meeuwen
die in zilte plassen de wijdte van de wereld zien
zodat ik kan zoeken, in waarheid en eenvoud
tussen twee duinen hebben wolken
de horizon opgehangen
ze verspreiden vreemde dromen
kerima ellouise ©
... zie ook : http://www.youtube.com/watch?v=vAraEkJ-sAc ...