I hear a lot of stories
I suppose they could be true
All about love
And what it can do to you
High is the risk of striking out
The risk of getting hurt
And still, I have so much to learn
I know, 'cause I think about it all the time
I know that real love is quite a vice
And a good heart these days is hard to find
True love, the lasting kind
A good heart these days is hard to find
So please be gentle with this heart of mine
My expectations may be high
I blame it on my youth
Soon enough I learned the painful truth
I'll face it like a fighter
Then boast of how I've grown
Anything is better than being alone
Well I know, 'cause I learn a little every day
I know, 'cause I listen when the experts say
That a good heart these days is hard to find
True love, the lasting kind
A good heart these days is hard to find
So please be gentle with this heart of mine, yeah
As I reflect on all my childhood dreams
My ideas of love weren't as foolish as they seemed
If I don't start looking now, I'll be left behind
And a good heart these days, it's hard to find
I know, it's a dream I'm willing to defend
I know it will all be worth it in the end
And a good heart these days is hard to find
True love, the lasting kind
A good heart these days is hard to find
So please be gentle with this heart of mine
And a good heart these days is hard to find
True love, the lasting kind
a good heart these days is hard to find
So please be gentle with this heart
With this heart of mine
Oh oh oh oh oh oh, a good heart...
...Oh oh oh, keep it up,
keep it up, keep it up...
Over mijzelf
Ik ben LULU, en gebruik soms ook wel de schuilnaam PETRA.
Ik ben een vrouw en woon in ANTWERPEN (BELGIE) en mijn beroep is DIENARES VAN MIJN KAT.
Ik ben geboren op 21/04/1952 en ben nu dus 72 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: MUZIEK, LEZEN, DAGTRIPS, COMPUTEREN.
Ik ben moeder van 1 zoon en 1 dochter. Sinds het jaar 2000 ben ik oma van een schat van een kleindochter.
Door uw muispijl op de foto te plaatsen, krijg je de naam van de artiest te zien.
Van het concert des levens, kent niemand de noten
Het belangrijkste van de muziek staat niet in de noten
Zo d’ ouden zongen, zo piepen de jongen
Toch knap van Mozart en Bach dat zij nummers schreven, die nu precies op een cd passen
Ons hele leven zou muziek zijn als we op elk ogenblik de juiste tonen zouden kunnen vinden.
Muziek verzacht de zeden
Zo was het vroeger, zo is het heden
De muziek van tegenwoordig heeft één groot voordeel
niemand kan het nafluiten.
Muziek is de blikopener van je ziel.
Alleen muziek, spreekt eerlijk over de dood
Als u terug in de tijd wilt reizen, is muziek de zekerste en veiligste weg
Geluid is een van de meest overschatte eigenschappen van muziek
De noten die je niet speelt zijn net zo belangrijk als de noten die je wel speelt
Dank zij de muziek geniet de hartstocht van zichzelf
De kritiek heeft het eerste woord, maar de muziek het laatste.
Er bestaan maar twee manieren om te ontsnappen uit de triestheid van het bestaan: muziek en dieren.
Jazz is de enige muziek waarbij de noten, telkens anders worden gepeeld
De lach is de vriendelijkste muziek ter wereld
Ons hele leven zou muziek zijn als we op elk ogenblik de juiste toon konden vinden
Volgens de natuurkunde is muziek niets anders dan een “begrepen golfbeweging”.
Muziek begint met stilte.
Bouwkunst is gestolde muziek.
Muziek komt in de beste families voor.
PETRA'S MEMORY LANE
08-02-2010
HUSH, NOT A WORD TO MARY
Hallo lieve vrienden! Voorbije zaterdag kwam ik bij het boodschappen doen mijn jeugdvriendin tegen. In onze kind en tienerjaren waren we erg close, maar nadat we verliefd, verloofd, getrouwd en verhuisd waren kwam er letterlijk en figuurlijk afstand tussen ons. En hoewel we in de loop der jaren elkaar op regelmatige tijdstippen tegen het lijf liepen, het bleef steeds bij een haastig praatje over de kinderen en onze gezondheid en weg waren we weer, want druk, druk, druk, hè.
Heb je tijd en zin om een koffietje te gaan drinken?, vroeg ze me. En ja die had ik. Gezeten achter een kop warme chocolademelk met een toef room en een stuk warme appeltaart, kwam de aap uit de mouw, ik ga scheiden zei ze me ietwat bedeesd, hij bedriegt me. Het bleef even stil tussen ons, ik wist niet meteen wat zeggen, want .k heb altijd geweten dat hij haar bedroog!
Tijdens mijn horeca loopbaan kwam ik hem regelmatig tegen met een of ander jong ding aan zijn arm. Hij had als vertegenwoordiger tijd te over, terwijl zij van acht tot vijf vastzat op het naaiatelier. Sssst, niets zeggen tegen Linda, ik hou alleen van haar zei hij me dan.
Moest ik het haar vertellen? Moest ik haar geluk aan diggelen slaan? Zou ze me wel geloofd hebben? Het was een levensgroot dilemma waar ik mee geconfronteerd werd, en ik koos er uiteindelijk voor om al die jaren te zwijgen.
Ook nu heb ik haar niets verteld over zijn escapades. Maar is dat wel de juiste keuze? Zelf zou ik het liever wél weten wanneer mijn partner mij bedriegt. Maar is het niet zo dat de bedrogene het altijd als laatste te weten komt, omdat de rest van de wereld het stil houdt? En zwijgen we niet uit liefde en vriendschap naar die persoon toe?
Zij gaat een heel moeilijke tijd tegemoet en ik wens haar heel veel sterkte toe. Mijn hart deed pijn toen ik haar achterna keek terwijl ze weg fietste naar een leeg huis. Een huis vol van herinneringen aan 40 jaar huwelijksgeluk. Een geluk evenwel dat bol stond van de leugens en onwetendheid. Maar was net die onwetendheid niet de basis van haar geluk?
Ik zal wellicht nooit het antwoord kennen op al de vragen die mezelf stel. Maar al dat brengt mij wel bij mijn lied van vandaag en met de woorden van het lied troost ik me dan maar. Luister maar naar:
HUSH, NOT A WORD TO MARY (1968)
J OHN R OWLES
John Rowles Obe werd geboren op 26 maart 1947 te Nieuw-Zeeland. Hij is gedeeltelijk afkomstig van de Maori langs moeders zijde. Hij was vooral populair in de jaren 70 en vroege jaren 80.
Volgens de informatie die ik van hem kon lezen is zijn bekendste nummer, Cheryl Moana Marie. Dit nummer is mij echter totaal onbekend.
Meer bekend is hij vooral door zijn cover versie van, If I Only Had Time uit 1968 waarmee hij in de UK 18 weken lang in de hitparade stond. Datzelfde jaar heeft hij andermaal een grote hit te pakken met, Hush, Not a Word to Mary
John Rowles, inmiddels 62 jaar, treed nog altijd op. Hij plant ook een optreden in de Vs, meer bepaald, Las Vegas en Hawai waar hij al eerder optredens had tijdens zijn gloriejaren.
Ook werd hij geselecteerd voor de Nieuw-Zeelandse versie van Dancing with the Stars Meer lezen over deze zanger .klik op onderstaande button.
We schrijven februari 2009. Ik ga voor de eerste keer naar de dokter voor de pijn in mijn heup. Ach zei de goede man, dat zullen we eens vlug verhelpen, binnen een maand dans jij de Can-can. Februari 2010, en ik loop nog altijd met een pijnlijke heup. Van dansen is er weinig sprake, laat staan de Can-can, stappen is zo al pijnlijk genoeg. Hoewel ik die spagaat nog altijd kan hoor! Van de week nog es gedaan. Alleen het terug recht krabbelen nam een beetje veel tijd in beslag. Maar al dat gaf me toch maar weer inspiratie voor mijn blogje.
De Can-can is oorspronkelijk een Algerijnse dans. De muziek werd gecomponeerd door Jacques Offenbach. De dans werd in 1830 in heel Frankrijk bekend omdat hij gedanst werd in diverse nachtclubs, waarvan de Moulin Rouge als bekendste mag worden genoemd, in de Parijse wijk, Montparnasse.
De Can-can is een erotische lokdans. Het is een linedance waarbij een aantal vrouwen in een rij naast elkaar staan en tegelijk bewegen op de maat van de muziek. Zij tillen hun rok op of tillen hun been zo hoog in de lucht dat hun blote benen te zien zijn. Dit laatste werd destijds als zeer aanstootgevend gezien. De overheid en de kerk ergerden zich er blauw aan.
Ondertussen is de Can-can verheven tot kunst. Ook beroemde schilders werden er door geïnspireerd. Henri de Toulouse-Lautrec heeft veel over de Can-can geschilderd. Ook veel posters voor de optredens werden door hem geschilderd. Pablo Picasso, Georges Seurat en Georges Rouault hebben eveneens de Can-can in hun schilderijen gebruikt.
En dus, ter ere van mijn kaduke heup, vandaag op mijn blogje. Schuif jullie stoelen aan de kant, zet jullie op één rij, en dans mee de:
Hallo lieve vrienden! Eerst en vooral, voor ik het vergeet te vermelden, ik verhuis deze blog vanaf zaterdag naar een andere categorie. Voor de rest blijft alles gewoon hetzelfde. Dit terloops gezegd zijnde, over naar de orde van de dag.
Oei oei oei, wat een gekraak allemaal! En dan nog de oplossing niet vinden!!! Nee Maria, het is geen Wals, al had dat heel goed gekund. Wenen..Straus..klassiek..Driekwartsmaat..Wals. Jouw gedachtegang was dus dik in orde. Alleen de mijne is vaak nogal moeilijk te volgen, hahaha. Maar het was niet het lied dat ik in gedachten had.
Synthesizers wekken hun geluiden elektronisch op en kunnen perfect de klanken nabootsen van bestaande akoestische instrumenten zoals, orgel en piano. De voorloper van de Synthesizer is de Mellotron. Maar ik persoonlijk vind dat de Citer daar ook bij hoort, ook al heeft die dan een heel eigen klank. En zo kwam ik aan mijn lied van vandaag. En wanneer jullie dan mijn gedachtegang volgen, Wenen..Klassiek (de film).. Drie. Dan kom je eveneens uit op, The Third Mans Theme of: THE HARRY LIME THEME (1949)
A NTON K ARAS
Anton Karas werd op 7 juli 1906 in Wenen geboren. Als kind was hij al geïnteresseerd in muziek, vooral in het orgelspelen. Zijn grootste wens was om een dirigent te worden. Door financiële omstandigheden echter kreeg hij op zijn twaalfde les in citerspelen, en dit omdat dat instrument toevallig op de zolder van zijn oma lag.
Op zijn zeventiende was hij professioneel musicus en trad hij op in sommige Heuriger in Wenen. Van 1924 tot 1928 studeerde hij harmonie aan het Weense conservatorium. In deze tijd gaf hij samen met de citerspeler Adolf Schneer concerten.
In 1948 ontmoette Karas de Engelse filmregisseur Carol Reed die toen bezig was de thriller The Third Man op te nemen. Reed hoorde Karas toevallig op zijn citer spelen en hield meteen van het geluid. Na een studio opname werd Karas aangenomen en naar Londen gebracht alwaar hij, door heimwee overmant, de muziek voor elke scène van de film bedacht.
Het bekendste nummer, dat bekend staat als, The Third Man Theme, had Karas echter al 20 jaar eerder geschreven.
Anton Karas keerde zo vlug als mogelijk terug naar Oostenrijk en zijn geliefde Wenen. Hij merkt zodoende niets van de populariteit van het stuk tot de Britse Koninklijke familie hem uitnodigd om in Londen een concert te komen geven.
Anton Karas stierf op 10 januari 1985 en ligt begraven op een begraafplaats van Sievering, Wenen.
Hallo lieve vrienden! Voor wie gisteren heeft genoten van mijn muziekje heb ik goed nieuws, de anderen hebben pech, want ik heb er zo nog ééntje klaarstaan. Tja k ben helemaal In the zone, zoals men dat zo welbespraakt zegt vandaag.
Vandaag geen link met een historische figuur, wel met een historische stad. Het is meteen ook een aanloop naar mijn volgende muziekje dat een klassieker mag genoemd worden. Ben benieuwd of jullie weten welk lied ik bedoel. Ik geef jullie wel een kleine hint, Driemaal is scheepsrecht.
Laat jullie hersens eens kraken en luister onderwijl naar: VIENNA (1980)
U LTRAVOX
Ultravox is een Britse elektronische popgroep. De groep werd in 1974 in Londen opgericht onder de naam, Tiger Lily door John Foxx (echte naam Dennis Leigh), Chris Cross, Billy Currie, Steve Shears en Warren Cann.
In 1977 kwam het titelloze debuutalbum van Ultravox! uit. In datzelfde jaar kwam ook het tweede album uit, maar toen de verkoop daarvan tegenviel verliet Steve Shears de groep en werd vervangen door, Robin Simon. Na een derde succesloos album verlieten ook Robin Simon en John Foxx de groep. Zij werden vervangen door, Midge Ure, in 1978.
In 1980 dan, kwam Ultravox met het album Vienna. De titelsong haalde in het Verenigd Koninkrijk de tweede positie in de hitparade. Bij ons en in Nederland, zelfs de eerste plaats.
Na het uiteen vallen van de groep door de solo carrière van, Midge Ure, bracht Billy Currie in 1993 de groep weer bijeen in een volledig nieuwe bezetting. Ultravox tourt ook vandaag nog. Meer lezen over deze groep .klik op oderstaande button
Hallo lieve vrienden! Nu ik toch op de schoolbanken van het lager onderwijs ben beland (zie vorig logje) kan ik daar evengoed nog wat blijven hangen.
Als er iets is dat mijn liefde heeft opgewekt daar, dan is het mijn liefde voor geschiedenis en meer bepaald mijn liefde voor historische verhalen. Ik herinner mij nog heel goed de boekjes,'Historische verhalen' die we elke maand op school kregen en die vertelden over een bepaalde periode en/of historische figuur.
Wat heb ik spijt dat ik die boekjes niet meer heb! Want hoewel mijn kleindochter van negen enorm veel en snel leert en qua kennis enorm veel voorligt op mij op diezelfde leeftijd, geschiedenis is een vak dat is afgeschaft, en dat vind ik heel jammer.
Zo weet zij niet wie, De Vikingen, Atilla De Hun, Cleopatra, Madame De Pompadour, Lucretia Borgia, Mary Stuart, Pepijn De Korte, Anna Boleyn, John Wilkes Booth ..enz, zijn. Om maar enkele van de boeken op te noemen die ik verslonden heb in mijn jonge jaren en waarvan ik vele uren intens heb van genoten. De Middeleeuwen met zijn kruisvaarders, de godsdienstoorlogen, de Renaissance, de Amerikaanse burgeroorlog om de afschaffing van de slavernij .het zal haar allemaal worst wezen. Nogmaals, ik vind dit heel jammer.
Wat heeft dit nu te maken met muziek, zullen jullie zich wellicht afvragen? Wel ..
Ik heb zo van die dagen dat ik graag luister naar een bepaald muziekgenre. Daar kan ik dan uren achter elkaar van genieten tot ik weer verzadigd ben voor een poos. Vandaag is dat uitsluitend instrumentale muziek, meer bepaald, synthesizer muziek. Een muziekgenre dat toch wel heel sterk aanwezig was in de 80er jaren.
En van de synthesizer naar een historische figuur is voor mij een kleine stap. Tja, k heb toch al vaker gezegd dat mijn gedachten springen zoals vlooien van de ene hond op de andere! Maar het zal jullie allemaal veel duidelijker worden als je luistert naar: MAID OF ORLEANS (1982)
O M D
Orchestral Manoeuvres in the Dark (vaak afgekort tot OMD) is een synthesizer groep waarvan de stichtende leden oorspronkelijk komen van het schiereiland Wirral, Engeland.
De groep werd opgericht in 1978 door Andy McCluskey en Paul Humphreys. Het tweetal speelde al jaren samen in talloze obscure bandjes. Allebei waren ze gefascineerd door de elektronische muziek van onder andere, Kraftwerk en Tangerine Dream. Midden 1978 brachten zij hun eerste single "Electricity" uit. De single werd een culthit.
Einde 1980 vervoegden, Malcolm Holmes, die de drummachine moest vervangen en de keyboardspeler Martin Cooper, de groep. In 1980 verscheen hun naar zichzelf vernoemde debuutalbum, enkele maanden later alweer gevolgd door het tweede album "Organisation".
OMD scoorde in veel Europese landen een grote top 10-hit met "Enola Gay", een nummer over de bommenwerper Enola Gay die op 6 augustus 1945 de atoombom op Hiroshima wierp. Ondanks de steun van radio omroep Veronica werd het geen hit bij ons.
Hun grote doorbraak kwam in 1981 met hun derde en tot dusver best album "Architecture and Morality". Het was vooral de derde track, "Joan of Arc (Maid of Orleans)" uit dat album dat een schot in de roos werd. Mede ook dankzij een voor die tijd spectaculaire videoclip.
OMD treedt ook vandaag nog op. Verleden jaar waren zij te gast op, The Night of the Proms, in Antwerpen, Arnhem en Rotterdam en meteen daarna volgde een tournee met de Simple Minds waarbij OMD het voorprogramma verzorgde. Dit jaar, 2010, wordt hun nieuwe studioalbum, "The History of Modern", verwacht. Hun officiele website, waar ik deze informatie vandaan haalde, kunnen jullie bereiken door op onderstaande button te klikken.
Hallo lieve vrienden, im back! Kennen jullie me nog? Ik hoop van wel, want ik heb weer een boel liedjes klaar liggen.
Er zijn zo van die Cds, en in vroegere jaren, Lps, die je enkel koopt voor één bepaald liedje en waarvan de rest van de tracks je niet interesseert. Of zoals in mijn geval meermaals is gebeurd, gekocht op vraag van de klanten. Die laatstgenoemde liggen mede aan de oorzaak dat mijn platenkast uitpuilt en ik een boel platen en schijfjes bezit die ik weinig of nooit beluister.
Waarom schrijf ik dat nu? Omdat ik daarstraks wat moest halen van op mijn te kleine en propvolle zolder waarbij ik een zware kartonnen doos en een loodzwaar valies met platen en cds moest verzetten om er aan te kunnen.
Al heel vaak heb ik het voornemen gehad om die ganse boel te sorteren en alles waar ik niet naar luister weg te doen. Helaas blijft het steeds bij een voornemen, want als puntje bij paaltje komt kan ik er geen afscheid van nemen. Als het op muziek aankomt ben ik blijkbaar (bloos, bloos) een bezitterig mens.
Aan elke plaat of schijf hangt dan ook een herinnering vast. Zo ook aan dit lied van vandaag. Het verhaal hoef ik niet te doen, de tekst spreekt voor zichzelf. Misschien denken jullie onder het luisteren ook wel terug aan die jongen/meisje uit de vierde klas van het lager onderwijs. Mijmer dan maar een eind weg op de tonen van: IT STARTED WITH A KISS (1982)
H OT C HOCOLAT
Hot Chocolate was een Britse discoband van de jaren 60, 70 en 80. De band werd opgericht door Errol Brown.
Brown begon zijn muziekcarrière met het maken van een reggaeversie van John Lennons "Give Peace A Chance", maar er werd hem al snel diets gemaakt dat hij daarvoor de toestemming nodig had. Maar aangezien John Lennon zijn versie goed vond, werd hem een contract aangeboden door, Apple Records.
Vervolgens werkte de band samen met producent Mickie Most aan vele singles, waaronder, Love Is Life (1970), Brother Louie (1973) en Emma (1974) Geleidelijk introduceerden ze hun karakteristieke funky geluid.
Toen in 1975 de discoperiode aanbrak, brak ook Hot Chocolate door en had met name in het Verenigd Koninkrijk grote hits, zoals You Sexy Thing (1975), So you win again (1977), Every 1's A Winner (1978), No doubt about it (1980), Girl crazy (1982) en It Started With A Kiss (ook 1982). In 1987 maakte Ben Liebrand remixes van oude hits van Hot Chocolate. You sexy thing (remix) stond maar liefst 29 weken in de Nationale Hitparade maar kwam nooit hoger dan de 29e plaats. Meer lezen over deze groep .klik op onderstaande button
Hallo lieve vrienden! We zijn nog maar in de helft van de week en ik ben al afgepeigerd door al die klusjes die ik me heb voorgenomen deze week nog af te werken. Tijd dus voor een break en een beetje ontspanning. En hoe kan ik dat beter doen dan met een streepje muziek?! Om het mezelf niet moeilijker te maken dan echt noodzakelijk, vandaag een liedje van mijn grote idool op mijn blog.
Morgen begin ik dan aan de klusjes die heel wat van mijn geduld (dat niet mijn sterkste kant is) en zenuwen gaan vragen, namelijk het vermaken van vitrage en overgordijnen voor drie kamers. Niet dat ik dat niet kan, maar ik ben zo slechtziend dat het toch heel wat inspanning van me vergt. Komt bij dat gordijnstof nu niet het makkelijkste materiaal is om mee te werken. Best is dat ik dit liedje herhaaldelijk en luidkeels meezing. Misschien dat ik er dan weer ga in geloven. Hoop dat jullie ook genieten van:
Hallo, lieve vrienden! Voor wie benieuwd is welke fantasieën zich zoal in mijn hoofd afspelen, wil ik er vandaag wel eens eentje prijsgeven.
Telkens ik naar het muziekstuk luister dat ik vandaag hier op mijn blog zet, dan zie ik voor mij een kenau. Zo een groot, fors manwijf, dat boos met haar vuisten op tafel roffelt telkens manlief weer in de kroeg is blijven plakken, om hem vervolgens alle hoeken van de kamer in te slaan. Lap me dat nog een keer en ik sla je morsdood, jij ellendig stuk vreten, en daarna geef ik je lamentabele resten te vreten aan de honden. Also sprach Sara Toestra!
Ik geef grif toe dat mijn versie ietwat afwijkt van het echte verhaal. Maar zo gaat dat nu eenmaal met fantasieën. Ik zou ook graag eens geweten willen hebben wat, Friedrich Nietzsche, van mijn versie zou gedacht hebben? Misschien had hij er dan wel een 'slapstick' van gemaakt a la, 'Comedy Capers.'
Enfin, een mens mag al eens lachen met diepzinnige en serieuze zaken hè. Want hoewel het echte verhaal, een filosofische roman, geschreven is in 1885, is het ook in deze tijd nog heel relevant en biedt het veel stof tot nadenken over het mensdom. Wie iets meer over Nietzsche wil lezen klik op onderstaande button:
Richard Straus zette het gedicht op muziek in 1896. Maar het begin van het muziekstuk, Sonnenaufgang kreeg pas wereldbekendheid toen filmregisseur, Stanley Kubrick, het in 2001 gebruikte in de openingsscène van zijn film: A Space Odyssey. Ook oa, Elvis Presley, gebruikte het vaak bij de opening van zijn concerten.
En vandaag dus op mijn blog, het korte maar krachtige:
ALSO SPRACH ZARATHOESTRA
PLING PLONG, THIS IS PETRA SPEAKING! Ik ga noodgedwongen een sabbat weekje moeten nemen. Teveel klusjes die dringend moeten gebeuren. Neem daarbij de dagelijkse huishoudelijke manoeuvres, de bezoekjes aan de dokter, een poetsvrouw met een tenniselleboog waar, Kim Clijsters en konsoorten U tegen zeggen, en jullie begrijpen dat ik geen tijd over houd om dit blogje naar behoren te onderhouden. In de mate van het mogelijke blijf ik uiteraard jullie blogs volgen.
HEB EEN RELAXED WEEKEND EN VERVOLGENS EEN PRETTIGE WEEK! LIEFS VAN PETRA, EN IK ZIE JULLIE HIER HEEL GRAAG SNEL WEER.
Hallo lieve vrienden! Er was een tijd dat ik feilloos wist op welke Lp, cassettebandje of Cd een bepaald liedje stond. Dat was vooral zo toen ik mijn eigen zaak nog runde. Wanneer een klant een bepaald liedje wou horen dan duurde het amper twee minuten of zijn verzoekje schalde uit de speakers.
Tegenwoordig moet ik veelal gaan zoeken. Dat is mede te danken aan plaatsgebrek waardoor alles zon beetje verspreid ligt, maar ook omdat ik niet meer dagelijks twaalf uur lang met muziek bezig ben. Maar dat heeft ook zo zijn voordelen heb ik al vaker ondervonden, want je komt al wel eens iets tegen waarvan je vergeten bent dat je het had.
Zo was ik van de week nog heel aangenaam verrast toen ik een cd opzette waarop liedjes staan die waarschijnlijk niemand kent, of enkel kent in een modernere versie. Leuk voor op mijn blogje, dacht ik meteen.
En zodoende laat ik jullie vandaag luisteren naar de originele versie van een liedje dat jullie ongetwijfeld kennen van de groep, Blondie. Ben eens benieuwd wat jullie van deze uitvoering vinden van: DENISE (1963)
R ANDY & THE R AINBOWS
Randy & The Rainbows zijn een Amerikaanse doo wop-groep uit Maspeth, New York. De groep werd opgericht in 1962 in een wijk van Queens. De groep heeft zijn doorbraak in 1963 te danken aan de hit"Denise".
De tekst van het lied werd geschreven door Neil Levenson, en werd geïnspireerd op diens jeugdvriend, Denice Lefrak. Het nummer klom tot nr 10 in de, Bilboard Top 100.
Hun volgende single was, Why Do Kids Grow Up Dat strandde echter op nr 97 in de hitlijst, en de groep heeft nooit meer het succes kunnen evenaren van zijn debuutsingle.
Meer lezen over deze groep ..klik dan op onderstaande button.
Hallo lieve vrienden! Nu ik toch met mijn gedachten in de jaren `70 zit, kan ik er evengoed nog wat blijven hangen. Ik kan dan gelijk een flater van jewelste opbiechten
Ik leerde mijn zeeman en toekomstige vader van mijn kinderen kennen rond de feestdagen in december.
Op 15 maart was hij jarig. We kenden elkander op dat moment drie maanden waarvan we amper 1 maand effectief tezamen waren geweest. Dus zo heel veel wisten we van elkaar nog niet af.
Het probleem stelt zich, wat moet ik voor hem kopen? Zo heel veel centen kon ik in die tijd niet spenderen. Ik denk: Zeeman zee varen zeeliederen en eureka! Ik kom op het idee om hem een Lp met zeeman's liedjes te kopen van de zingende zeeman bij uitstek, Freddy Ouin.
Nou moe! Hij kieperde die Lp nog net niet door het raam, maar zijn misprijzende blik sprak boekdelen. Hij had een grote hekel aan de zanger en aan Duitstalige schlagers in het algemeen. Bovendien zo liet mijn zeevaarder weten, die man is helemaal geen zeeman, het diepste water dat die vent ooit gezien heeft zat in zijn voetbad.
Luttele seconden later werd ik toch uitbundig bedankt. De Lp echter verdween naar een donker hoekje in de platenkast alwaar hij enkel stof stond te vergaren.
En nu zit hij in een valies op een stoffige zolder. Maar, for old times sake, vandaag op mijn blogje:
SEEMANN (1957/1959?)
F REDDY QUINN
Freddy Quin werd geboren op 27 september 1931 te, Hardegg, Oostenrijk. Hij kende vooral succes in de jaren`50 en `60 als zanger en acteur. Quinn woonde een tijdje in de Verenigde Staten en speelde in musicals. Hij was ook de eerste vertegenwoordiger van West-Duitsland op het Eurovisiesongfestival van 1956 met het lied: So geht das jede Nacht.
Met liedjes als: Heimweh, Junge komm bald wieder, Die Gitarre und das Meer, Unter fremden Sternen, La Paloma, Der Legionär und Heimatlos, had Freddy Quinn tussen 1956 en 1966 tien nummer-1-hits en was hij Duitslands absolute nummer 1.
Quin stond bekend voor zijn melancholieke zeemansliederen over afscheid en weerzien en reizen naar verre landen. Hij had echter nooit op zee gevaren. Zijn voorkeur ging immers uit naar het circus. En hij is zelfs acrobaat eerste klas geworden.
Met de komst van de Beatles en Rolling Stones die de Duitse markt veroverden deemsterde het succes van Quinn. Hij bleef echter nog jarenlang optreden voor een live publiek, alsook voor televisie.
In 1997 werd hem de, Paul-Lincke-Ring voor zijn buitengewone verdiensten voor de Duitstalige amusementsmuziek toegekend. Voor het brengen van Duitse volksliedjes kreeg hij de hoogste onderscheiding die met dit genre te verdienen valt, namelijk de, Herman Louns Award .
Hallo lieve vrienden! Hebben jullie ze bewaart? Die oude liefdesbrieven, al dan niet netjes volgens datum verpakt en omwikkeld met een lichtblauw lint? Ik wel!
Wanneer je op -en met- een zeeman verliefd, verloofd en gehuwd bent, dan zie je elkaar niet zo vaak. Alvast een pak minder als was je getrouwd met bijvoorbeeld, een kantoorbediende. (Ik wou eerst schrijven, boekhouder, maar ik weet uit goede bron dat die ook vaak onderweg zijn.) Grapje, Lipske! En dus schrijf je elkaar vaak. Al wie verkering heeft gehad met een dienstplichtige soldaat zal wel begrijpen wat ik bedoel.
Die brieven over en weer stonden dan bol van, ik hou van jou, ik mis je! Telefoneren van op zee ging ook, maar dat was zeer duur toentertijd en werd dus enkel in noodgevallen gedaan. Kwam bij dat die verbindingen steeds via de compagnie moesten gaan en iedereen kon meeluisteren. Dus werden alle sensualiteithen in een blauwe enveloppe met rood/wit randje gestoken.
Hoe kom ik op deze gedachten? Door een liedje dat ik vandaag op mijn favoriete vrije radiozender hoorde. Ik laat jullie er graag van meegenieten, misschien dat jullie dan ook wel aan het mijmeren slaan. Laat het me dan vooral weten want ik ben heel benieuwd aan wie jullie denken wanneer je luistert naar:
LA LETTRE (1973)
M ARC A RYAN
Marc Aryan werd geboren als, Henri Markarian, op 14 november 1934, te Valence, Frankrijk. Zijn ouders waren Armeens met Libanese nationaliteit.
Als jongeman wordt Marc Aryan enorm aangetrokken tot literatuur en talen, poezie en uiteindelijk het chanson. Op twintigjarige leeftijd besluit hij componist te worden. Op eigen houtje en op enkele jaren tijd, bekwaamt hij zichzelf in piano, notenleer, harmonie en contrapunt.
In 1959 neemt hij in Parijs als allereerste nummer:"Ballade" op, met zichzelf als zanger en op eigen kosten uitgebracht. Omdat hij door het Belgische publiek goed wordt ontvangen en hij bij een Brusselse firma een platencontract krijgt aangeboden, besluit Marc Aryan zich definitief in België te vestigen.
Hij bereikt in 1964 een hoogtepunt met zijn grootste hit:"Katy". Dit nummer behoorde in 1965 tot de 10 bestverkopende singles in Belgie en stond zowel in Wallonië als Vlaanderen op hetzelfde moment op nummer 1.
Zijn succesperiode duurt hierna enkele jaren voort, met liedjes als: "Volage, volage", "Tu es le n° 1 au hit-parade de mon coeur"en "La Lettre"
Marc Aryan overleed op 30 november 1985 aan een hartaanval. Hij ligt begraven in Ohain. Alles bij elkaar liet hij ongeveer 200 songs na. Meer lezen over deze zanger .klik op onderstaande button
Hallo lieve vrienden! Mijn zondagavonden zullen nooit meer worden wat ze negentien jaar lang geweest zijn. Samen met meer dan driehonderdduizend andere luisteraars genoot ik tussen 18:00 en 20:00 uur van het radioprogramma, Funiculi Funicula.
Met zijn warme stem, waaruit je de liefde voor de licht klassieke muziek kon horen, presenteerde, Marc Brillouet, dit programma. Helaas, voor ons dan, besloot Marc om op vervroegd pensioen te gaan. Op zondag 19 december 2009 viel het doek voorgoed.
Ondertussen is er het vervangend programma, Avondpost. Dat programma slecht noemen zou een leugen zijn, maar het kan toch mijn geliefd programma niet evenaren. Bijgevolg zullen mijn zondagavonden nooit meer hetzelfde zijn.
Derhalve om tweeërlei redenen zet ik vandaag een stukje licht klassiek op mijn blog. De eerste kon je hierboven lezen. De reden dat ik voor dit bepaalde muziekstuk kies is wederom van nostalgische aard:
Bij het beëindigen van een schooljaar in het middelbaar onderwijs, heb ik samen met enkele klasgenoten op deze mooie melodie gedanst. We beeldden het sprookje van Fabiola uit, waterlelies die openen, dansen en weer sluiten. Onze danspakjes waren gemaakt van crêpepapier en al bij de generale repetitie scheurden die dingen langs alle kanten door onze...kuch-kuch... sierlijke bewegingen. Dus kregen we de opdracht om, wél soepel en elegant dóch heel voorzichtig, onze dans uit te voeren. Ik kan jullie vertellen dat dit geen sinecure was. En bovenop dit alles kregen we op het moment suprème ook nog eens de slappe lach door die krampachtig gracieuze bewegingen van ons. Maar het applaus was overdonderend en dat maakte dat moeder-overste ons niet in de ban sloeg, zoals haar blikken vanachter de coulissen ons in eerste instantie beloofden.
Luister en geniet samen met mij van:
BARCAROLLE
En omdat het zondag, rustdag is, mogen jullie helemaal zelf uitzoeken van wanneer, waaruit en van wie, dit lied afkomstig is.
Hallo lieve vrienden! Wanneer iemand jou een plezier doet dan is het de normaalste zaak van de wereld dat je er wat voor terug doet. Dat iets hoeft echt niet duur of groot te zijn. Kleine blijken van genegenheid en vriendschap zijn soms van grotere waarde dan het duurste cadeau.
En waarom ook es geen lied waarvan je weet dat je er iemand heel blij mee maakt?!
Gelukkig ben ik hier in de gelegenheid om zulks te doen. Hopelijk maakt mijn liedje van vandaag iedereen een beetje blij.
Maar ik weet zeker dat alvast een bezoeker heel opgetogen zal zijn met deze onvergetelijke zanger. Geniet van: A GOOD LUCK CHARM (1961)
E LVIS P RESLEY
Volledige naam: Elvis Aaron Presley.
Bijnaam: The King,
The Hillbilly Cat From Memphis.
Geboren 8 januari 1935.
Geboorteland: Verenigde Staten.
Geboortestad: Tupelo, Mississippi.
Beroep: Zanger, acteur.
Genre(s) Rock, Pop, Country, Gospel, Rock-'n-roll, Rockabilly.
Jaren actief: Van 1954 tot 1977.
Overleden op: 16 augustus te, Memphis,Tennessee.
Enkele bekende nummers zijn ..te veel om op te noemen!
Elvis Presley en Michael Jackson, zijn na Jezus Christus, wellicht de meest besproken en beschreven figuren in de wereldgeschiedenis. Wat zou ik jullie dan nog voor nieuws kunnen vertellen!
Ik verwijs jullie daarom heel wijs en verstandig, alsook heel graag door. Klik daarvoor op onderstaande button:
Hallo lieve vrienden! Soms is de tijd je vriend en soms is hij je vijand. Soms razen de uren voorbij en soms gaan ze tergend traag. Het hangt allemaal af van de situatie waarin je je bevind.
Neem nu in mijn geval de afgelopen acht jaar. Ik was gelukkig en zorgeloos en voelde mij alsof ik de hele wereld aankon. Die jaren zijn voorbijgevlogen!
Toen kwam het moment dat aan dat geluk een einde kwam. Ik had te veel hartzeer om het gewoon maar wat tijd te geven. Verdriet, verslagenheid en een gebroken hart leken de tijd te doen stilstaan.
En nu, na wat zes eindeloze maanden leken, begint de wond te helen en telt een etmaal weer gewoon vierentwintig uur. En daarom vandaag dit lied op mijn blog.
Het lied is geschreven door, Willie Nelson en werd origineel gezongen door, Billy Walker. Maar vandaag laat ik jullie mijn favoriete versie horen van:
FUNNY HOW TIME SLIPS AWAY (1961)
B RENDA LEE
Volledige naam: Brenda Mae Tarpley
Bijnamen: Little Miss Dynamite
Geboren op: 11 december, 1944.
Geboorteplaats: Atlanta, Georgia.
Geboorteland: Verenigde Staten.
Jaren actief: Van 1955 tot heden.
Genre(s): rockabilly, rock-'n'-roll, country en pop
Label(s) Decca Records
Bekende nummers tussen 1958 en 1965: I'm Sorry, Rockin' Around the Christmas Tree, "Jambalaya," "Sweet Nothin's", "I Want to Be Wanted", "All Alone Am I", "Break It To Me Gently" "Fool #1" en "Dum Dum". Wie meer wil lezen over deze artieste kan dit door op onderstaande button te klikken.
GEEN BETERE RAADSMAN DAN VADERTJE TIJD! LIEFS VAN PETRA
Hallo lieve vrienden! Iedereen zal het met me eens zijn wanneer ik zeg dat verliefdheid een hemels gevoel is. Je wordt een totaal ander mens door die vlinders in je buik. De hele wereld mag weten en zien dat je gelukkig bent. Je dagdroomt bij alles wat je doet en je kunt je nergens op concentreren. Je wilt enkel maar bij hem/haar zijn, hem/haar kussen en dicht tegen je aan voelen. En ben je dan uiteindelijk bij je geliefde, dan ga je je heel onzeker voelen en gaan je knieën knikken.
Kortom, verliefd zijn snijd je de adem af. En een lied dat al die emoties heel goed weergeeft is dit waarnaar ik jullie vandaag laat luisteren. Benieuwd of jullie het met me eens zijn. Geniet van: TAKE MY BREATH AWAY. (1986)
T ERRI N UNN
BERLIN
Berlin was een Amerikaanse popgroep die vooral bekend werd van de hit Take My Breath Away uit 1986. Dit lied is afkomstig van de soundtrack van de film, Top Gun. Het werd in veel landen een nummer 1-hit. Andere grote hits die de groep scoorde waren, Like flames. "The Metro" en "No more words."
Berlin bestond tussen 1980 en 2001. De bandleden waren, Terri Nunn (zang), John Crawford (keyboards) en David Diamond (keyboards).
Enkele markante feiten uit de film Top Gun zijn: De film is berucht om zijn vele fouten. Zoals raketten die meerdere keren afgeschoten worden, niet bestaande vliegtuigen, verkeerd gebruik van militaire terminologie en het overtreden van de wetten der natuurkunde, om slechts een aantal te noemen. Dit alles ondanks het feit dat er militaire adviseurs aan de film hebben meegewerkt.
Tijdens opnames van manoeuvres stortte het toestel van piloot en cameraman Art Scholl neer die daarbij omkwam. Het is nooit bekend geworden wat de oorzaak van het neerstorten was. Doordat hij in de Grote Oceaan neerstortte, is zijn lichaam en het vliegtuig nooit teruggevonden. De film is aan hem opgedragen.
Hallo lieve vrienden! Op zondag luister ik traditioneel naar klassieke muziek. Dat is iets dat ik door pa van thuis uit heb meegekregen. Pa was dol op operettemuziek en zo kwam het dat ik op amper vijfjarige leeftijd al die Duitse operette liederen, fonetisch weliswaar, feilloos kon meezingen.
Eén van pas favoriete zangers was, Rudi Schurike. En dan meer bepaald met het lied, Heimat Deine Sterne. Keer op keer vertelde hij hoe dat lied zijn leven had gered tijdens zijn krijgsgevangenschap.
Het was namelijk zo dat pa een hele mooie tenorstem had. Toen de Duitsers hem op een keer tijdens het werken op de velden hoorden zingen, verplichten ze hem om in de vrije uren voor hen te zingen. Dus zong pa de liederen die hij kende en daar was natuurlijk bovengenoemd lied bij. Zodoende kreeg pa beetje bij beetje meer vrijheid en won hij het vertrouwen van zijn bewakers. En in een onbewaakt ogenblik is pa dan kunnen ontsnappen.
Twee dagen na zijn ontsnapping is op dat kamp een bom gevallen die het merendeel van de krijgsgevangen doodde. Vandaar dat hij altijd beweerde dat dit bewuste lied zijn leven had gered. Wij hebben dit lied dan uiteraard ook op zijn begrafenis gespeeld.
Maar er was nog een lied dat hij dolgraag hoorde en dat hij zo mooi kon zingen. En toen ik er gisteren weer naar luisterde, besloot ik om het op mijn blog te zetten. Ik hoop dat jullie er evenveel van kunnen genieten als ik. Hier is:
WOLGALIED
RUDI SCHURICKE
Volledige naam:Erhard Rudolf Hans Schuricke.
Geboren op: 16 maart 1913.
Geboorteland: Duitsland.
Geboorteplaats: Brandenburg.
Beroep: zanger en acteur.
Overleden op 28 december 1973 in Munchen.
Enkele bekende nummers zijn: Capri-Fischer, Heimat, Deine Sterne, Warum weinst Du, kleine Tamara, Auf Wiederseh'n, Es werden wieder Rosen blühn en Dreh Dich noch einmal um. Meer lezen over deze zanger .klik op onderstaande button
Het Wolgalied is een van de bekendste Duitse operetteliederen. Het lied komt uit de operette Der Zarewitsch van Jenbach en Reichert, met muziek van Franz Lehár.
De operette, die in 1927 in Berlijn in première ging was speciaal geschreven voor hét idool van die dagen, de Joodse operettezanger Richard Tauber.
Het Wolgalied dankt hoogstwaarschijnlijk zijn bekendheid vooral aan het feit dat het een prettig in het gehoor liggend lied is.
Hallo lieve vrienden! Normalerwijze zou ik vandaag niet buiten gemoeten hebben, ware het niet dat ik zo net tot de conclusie ben gekomen dat ik voor volgende week nog geen nieuw tv programmablad heb. Vergeten natuurlijk toen ik van de week in de supermarkt was. Dus welke verstrooiing men me vanavond op tv aanbied, daar heb ik het raden naar.
Ik zit hier momenteel met een dikke oude joggingbroek, dito fleecetrui en geitenwollensokken nog steeds de bibberen van de kou. De verwarming staat op volle toeren te draaien en ik zit er met mijn kont zowat bovenop, en toch krijg ik het maar niet warm. Dat voorspelt niet veel goeds want waarschijnlijk betekent dit dat ik wat onder de leden heb zitten.
Enfin, ik heb nog tot 17u de tijd om de koudegolf te trotseren en alsnog om mijn tv blad te gaan. Tenzij er natuurlijk iemand is die me liefdevol tegenhoud. Zo iemand met de woorden zoals in mijn liedje van vandaag: BABY ITS COLD OUTSIDE (1959)
D EAN M ARTIN
Volledige naam: Dino Paul Crocetti.
Geboren op: 7 juni 1917.
Geboorteland: Verenigde Staten.
Geboorteplaats: Steubenville (Ohio).
Beroep:Zanger,entertainer, acteur.
Overleden op: 25 december 1995.
Meer lezen over deze zanger klik op onderstaande button
Hallo lieve vrienden! Iedereen al bekomen van de feesten en weer de draad opgenomen van de alledaagse routine? Zelf heb ik nog één feestje te gaan maar ik heb nog twee volle dagen om mij er rustig op voor te bereiden!
Lieve mensen deugd, wat hebben mijn lamentabele spieren mij parten gespeeld van de week! Maar dat heb ik dit keer volledig aan mezelf te danken. Hoe dat komt? Wel dat zal ik jullie eens haarfijn uitleggen zie ..
Al lange tijd wilde ik mijn meubelen in de woonkamer anders zetten. Ik vroeg hulp aan mijn lief, die mijn lief niet meer is, om het met de woorden van LOEWIESA te zeggen, maar die moet gedacht hebben, foert. Dus bleef ik me ergeren. Van de week kreeg ik dan het lumineus idee om het maar alleen te doen, want wanneer ik iets in men kop heb zitten, dan zit het niet in mijn, puntje puntje puntje.
En dus sleurde ik op mijn eentje mijn volle eiken hoge dressoir, die zelfs leeg nog loodzwaar is, dwars door de kamer van de ene muur naar de andere. Anderhalf uur heeft het mij gekost, en daarna moest ook de salon nog versleurd worden.
Terwijl ik zo aan het sleuren en beulen was, en wreed medelijden had met mezelf omdat ik alles alleen moest doen, speelde er plots een liedje op de radio waarbij de woorden me kracht gaven. Je een beetje kwaad maken wil wel eens helpen om een zware karwei te volbrengen he! En dat liedje laat ik jullie vandaag horen. Want als er nu één ding is dat ik me voorneem voor dit jaar, dan is het om me niet meer verdrietig te voelen om feiten die onomkeerbaar zijn.
IK BEN GELUKKIG ZONDER JOU! (1966)
CONNYVANDENBOS
Volledige naam: Jacoba Adriana Hollestelle.
Geboren op:16 januari 1937.
Geboorteland: Nederland.
Geboortestad: Den Haag.
Beroep: Zangeres
Overleden op:7 april (65jaar)te Amsterdam.
Meer lezen over deze zangeres ..klik op onderstaande button
Wanneer ik terugblik op het oude jaar dan concludeer ik dat het voor mij een jaar is geweest om best zo vlug mogelijk te vergeten. Natuurlijk draag ik sommige dingen mee naar het nieuwe jaar. Ze komen bovenop de dingen die ik al jaren meezeul. Natuurlijk koester ik ook de mooie momenten, die waren er ook. Maar bepaalde feiten zal ik achter mij laten, zonder spijt. Gelukkig is dat vergeten niet zo moeilijk meer nu mijn verstand zo lek is als een vergiet.
Onder het motto dat attitudes belangrijker zijn dan feiten, neem ik het goede voornemen om in het nieuwe jaar geen goede voornemens meer te hebben. Het is ook verloren moeite, hoogstens eind februari liggen ze allemaal al overboord.
Dus houd ik lekker mijn slechte gewoontes aan, zonder spijt. Zo zal ik blijven roken. Ik zal ook niet meer bewegen dan nodig is. Ik ga dus in geen geval sporten of fitnessen. Ik zal, tegen alle regels van gezonde voeding in, op regelmatige wijze blijven smullen van alle lekkere dingen die te koop zijn. Ik blijf minstens een keer per maand die kroeg bezoeken waar ik zo graag kom omdat mijn vrienden er ook komen, desnoods drink ik er ook een stuk in mijn kraag. Voor de rest lap ik alle dingen die moeten zoveel als mogelijk aan mijn laars. En last, but not least, zal ik blijven hopen dat mensen me ondanks alles toch leuk zullen vinden en iets goeds in mij zullen ontdekken.
En om mijn woorden kracht bij te zetten, met wat beters dan met mijn lijflied kan ik het oude jaar afsluiten, en het nieuw vol goede moed binnenstappen?! Want alles klopt aan de tekst, alleen de toi ontbreekt. NON, JE NE REGRETTE RIEN (1956)
IK KLINK OP MIJN KINDEREN! IK KLINK OP MIJN KLEINDOCHTER! IK KLINK OP MIJN VRIENDEN! IK KLINK OP JULLIE! IK KLINK OP HET NIEUWE JAAR! VAARWEL </2009> WELKOM <2010> PROOST!!!
Hallo lieve vrienden! Hier staan we dan op de laatste dag van 2009. Elk van ons zal zijn goede en kwade dagen hebben gehad. Zal zijn mooie en minder mooie herinneringen hebben. Verdriet hebben afgewisseld met geluk, gezondheid met ziekte. Kortom, een jaar met een lach en een traan.
Maar laat ons de minder goede dagen achterlaten in het oude jaar. We nemen alleen de mooie herinneringen mee naar het nieuwe jaar. En laat ons daar nog heel veel mooie momenten aan toe rijgen. Dit is mijn wens voor jullie, en al wie je lief is.
En met wat kan ik het jaar beter afsluiten dan met dit traditioneel oud Schots lied. Een lied dat wereldwijd in vele landen op oudejaarsavond wordt gezongen.
Aan allen die vandaag mijn blogje bezoeken zou ik willen vragen . Sluit jullie ogen en reik in gedachten mijn, en elkaars hand. En zing met geluk, liefde, vriendschap en vrede in je hart dit lied luidkeels met me mee.
AULD LANG SYNE
Auld Lang Syne is een oud Schots gedicht en volksliedje dat dikwijls abusievelijk wordt toegeschreven aan Robert Burns. Het kan echter worden teruggevonden in schrift daterend van zeker 35 jaar voor diens geboorte. Burns zelf heeft ook altijd verklaard de tekst te hebben opgetekend uit de mond van een oude Schotsman.
Traditioneel wordt het lied gezongen bij de overgang van het oude naar het nieuwe jaar, in Schotland Hogmanay. De zangers staan daarbij in een kring; tijdens het eerste couplet houden zij elkaars hand vast, bij het tweede worden de armen in elkaar gehaakt en bij het derde beweegt de kring zich achtereenvolgens naar binnen en naar buiten. Met de emigratie van Schotten naar andere Engelstalige landen werd het lied, en daarmee ook de traditie, meegenomen. Met de emigratie van Schotten naar andere Engelstalige landen werd het lied, en daarmee ook de traditie, meegenomen.
Het lied is melancholiek van aard en wordt ook gezongen of gespeeld als afscheidslied (meestal op doedelzakmuziek) bij andere gelegenheden dan Nieuwjaar. De tekst verwijst naar de herinneringen aan oude tijden, waaraan men gezamenlijk terugdenkt onder het genot van een goed glas. Voor wie het graag wil weten, de originele tekst van het lied vindt u terug als bijlage onderaan dit log.