Ik ben Martin Vanhee, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Maarten.
Ik ben een man en woon in Roeselare (België) en mijn beroep is met pensioen.
Ik ben geboren op 26/07/1955 en ben nu dus 69 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: corresponderen en zo van mensen houden en omgekeerd.
Eigenlijk geloof ik in het goede van de mensen ondanks alles, vriendschap en liefde zijn dan ook de sleutels in mijn leven. Want elke liefde heeft haar waarde al betaal je soms de prijs van pijn, verdriet en verlatenheid.
Sluit vriendschap met de bomen sluit vriendschap met de wind sluit vriendschap met de bloemen die je op de wereld vindt
Sluit vriendschap met de wolken sluit vriendschap met de maan sluit vriendschap met de sterren die aan de hemel staan
Sluit vriendschap met de golven de zee met eb en vloed maar vooral met alle mensen die je op je weg ontmoet
Broer Christiaan Vanhee
02.12.1956 - 28.07.2014
zijn dochter
Eline Vanhee
11.02.1986-14.05.2013
Volg jouw eigen weg soms kronkelend soms rechtdoor volg jouw eigen droom al lijkt hij vaag: ga ervoor!
Luister naar jouw kloppend hart het spreekt een eigen taal het kent jouw leven door en door het kent jouw verhaal.
Vertrouw steeds wat je voelt en twijfel nooit aan jezelf jij bent de zon, de maan, de ster, schitterend aan het hemelgewelf!
Heel even nog aansluiten op wat ik eerder schreef. Na een leven in die cel, welke die voor u elk afzonderlijk is geweest, komt er ooit een tijd van ommekeer en dan pas kan je zeggen dat niet alles voor niets is geweest. Het kan maar doorheen dat blijvend zorgen voor, luisteren naar, gehoord worden, soms ook anoniem zoals mensen precies die woorden vonden die hun hart raakten. Ja, het gaat over aanwezig zijn, een groeiproces soms dat jaren kan duren tot je eindelijk JA en NEEN kan zeggen ...tegen het leven, tegen de liefde. Het kan inderdaad gebeuren dat je omwille van anderen je niet je echte zelf mag zijn, jouw gevoelsleven niet mag beleven, geen ja mag zeggen tegen de liefde die je geboden wordt en zo minder mens bent.
Lezen we het niet op zovele blogs, uitdrukkelijk of tussen de regels? Ik denk dat velen zich in volgende zullen herkennen:
"Maar ik heb eerst mezelf moeten leren kennen vooraleer ik het aan anderen kon doorgeven. En eens je die innerlijke aanwezigheid, die innerlijke onmetelijke liefde kent, laat het je niet meer los en is er een verlangen om anderen te helpen".
Het is een antwoord van vele senioren dat pas nu schoorvoetend mag gegeven worden. LIEFDE lijkt wel een levenslange opgave te zijn. Misschien staan we niet genoeg met open handen in dit leven!
Er is zoveel goeds te doen als we uit het hart kijken en daar liggen onze "regels" of onze waarden. Onze "innerlijke bron" herkent de warmte van de liefde. Wie uit het hart kijkt ziet de noden en handelt ernaar.
ingestuurd door een bloglezer die goed aanvoelt wat ik hier probeer te verwoorden in het bloggen.
"Het dringt tot me door hoeveel tijd van mijn leven ik heb doorgebracht met het betreuren van mijn lot, dat het de afgelopen jaren, toen ik mijn vrijheid en jeugd nog bezat, er steeds nog iets mis moest zijn nu ik in mijn cel zit opgesloten".
Mensen, ik heb even mijn werk onderbroken en deze passage uit "Het geheim van Montségur" nagelaten als enerzijds indirect antwoord op een paar mails die ik mocht ontvangen, ook n.a.v. eerdere berichten rond verlies en angst. Ik denk heel concreet aan een paar mensen die hun leven zien als één groot gemis waar alles lijkt mis gegaan te zijn. Anderzijds trof het me ook te lezen dat door de eeuwen heen ook nog op vandaag mensen in hun cel vastzitten, ook bevindt die zich op vandaag in eigen hart, soms in eigen woning. ... (tussendoor: is pesten op vandaag niet veel erger dan de marteltuigen van eeuwen geleden! Ik moet hier misschien eens uitgebreid op terugkomen.)
Velen hebben elkaar hier gevonden, juist door het feit dat men hier uit zijn cel (lees schelp) durft, kan en mag komen. Deze rijkdom is onbetaalbaar en is soms dé hint om terug in het echte leven te stappen ondanks vele hindernissen. Ik weet en besef dat het normaal is dat men soms bepaalde dingen uit eigen leven en verleden, soms ook pijnlijk heden, betreurt en dat daar een hele tijd kan over gaan, maar dit brengt geen uitkomst naar morgen. Ik weet ook dat er soms niet veel nodig is om herinneringen weer tot leven te brengen, maar dan wens ik jullie mensen om jullie heen die het écht goed met jullie voorhebben, die luisteren maar ook zeggen: Ik sla met jou deze bladzijde om! En zo zijn er ook nog velen, laat ons ook daar niet te negatief over doen.
Ik wens en bid dan ook om moed aan die mensen, die blogvrienden, om door te gaan ondanks de angst. U hoeft uw leven niet te betreuren, daar is het te kort voor. Probeer jouw cel te verlaten en te GENIETEN van elke nieuwe dag, ons gegeven ... want er zal wel altijd iets "mis" zijn zolang wij mensen zijn, maar leer vooral jouw eigen talenten te waarderen . Ter afsluiting wens ik dan ook dat sommigen die nog even aarzelen terug hun blog op te starten, dit misschien best nu kunnen doen ... en zo hun cel hun eilandje) verlaten.
God, leer ons stil te staan bij wat leeft in onszelf en in anderen, dat we steeds de keuze mogen maken voor wat deugddoend en goed is voor de ander, dan kunnen we samen gelukkig zijn.
Ook al is het verleden soms pijnlijk, het heeft je wel de kennis geschonken om het in de toekomst beter te kunnen te doen.
kan je pas zeggen na een heel lange periode met alle vormen van agressie, woede, angst, pijn, verwachting, ontgoocheling, kwaadheid, teleurstelling, rouw ... maar inderdaad een onzichtbare groeikans!
Innerlijke aanwezigheid is heel belangrijk ....en een heel mooi deel van het leven met en voor mensen....
Je kan onmogelijk zonder innerlijke aanwezigheid, bezorgheid.... liefde uitstralen....
Bidden is de basis....het spreekwoord zegt toch ook...ik aanbid jou.. het komt eigenlijk steeds weer terug , de liefde en vriendschap....iets waar je van houdt aanbid je....waarom zouden we het echte bidden ( kerkelijke bidden ) dan verwaarlozen....waarom de Heer vrezen, hij is toch onze herder, engelbewaarder, redder, helper....Hij is ons alles...een dank u zeggen dat we mogen ontwaken en een dank u zeggen voor de mooie dag die we krijgen , ondanks soms tegenslagen , ook daar zitten positieve lessen in.... Een luisterend oor en een helpende hand is het mooiste geschenk dat je kan delen....
Ik praat graag, maar luisteren doe ik heeeeeeeeeel graag...samen lief en leed delen....is toch zalig...maar spijtig genoeg...waar kan en mag het nog....
... bedenkingen van een blogger op laatste artikelen ...
Ik vraag me soms af of het emotionele enkel nog een plaats krijgt in de late avonduren na een drukke werkdag. Is er nog ruimte voor wie we echt willen zijn, wie we gewoon zijn met onze vele gevoelens die ons ten diepste gelukkig kunnen maken. Of krijgt juist dat geluk geen kans meer omdat ons zijn beperkt wordt door het economisch aspect? Vroeger had je de baan van je leven, vandaag is je baan je leven. Moeten we niet dringend af van die eenzijdige nadruk op werk als enige vorm van zingeving of mag er ook een vrijplaats zijn voor het emotionele? Voor mensen die ongewild hun baan verloren in deze drukke wereld is het misschien een uitgelezen kans zich volop te ontplooien en zo zinvol te worden voor zichzelf en zo voor de anderen. Maar schreef ik dat een paar dagen eerder ook al niet? In elk geval hoef je geen doetje te zijn om echte waarden een grotere plaats te geven in je leven al leven we in een cultuur van "moeten". Maar wie de weldaad heeft ervaren van het zich bemind weten zal dit ook vanzelf uitsralen, ook op het werk.
Dankbaarheid is het enige criterium van het geloof, dankbaar blijven tot in de duistere nacht, tot in de beproeving. Zoals een medeblogger schreef: de nacht is immers de plaats waar je zuiver met God kan praten. Dit kan je soms het best via Maria.
Hebt u iets gemist in vorige overwegingen rond aanwezig-zijn? Ja, dat hebt u inderdaad en terecht! Want een luisterend oor mogen en kunnen bieden, een ander op verhaal laten komen, zichzelf mogen zijn met zichzelf en bij de ander kan dan wel van veel geduld en medemenselijkheid getuigen, van geloven en vertrouwen dat het wel allemaal weer ergens goed komt, toch zal deze mooie grondhouding die we al eerder sociale liefde noemden maar zijn blijvende kracht halen indien die het alledaagse overstijgt; anders houdt deze solidariteit niet stand, hoe goed ze ook was bedoeld en met wat voor een enthousiasme je er ook voor bent gegaan. De sociale liefde kan maar gedragen worden door die innerlijke AANWEZIGHEID die voortkomt uit een blijvend geloven in Diegene die naast me loopt en nederig mee zoekt en blijft luisteren, de Heer zelf. Slechts door die spirituele kracht van het diep en echt geloven en vertrouwvol volharden in ons nabijzijn wordt deze taak een lichtheid. Enkel in het gebed zullen wij de energie vinden verder en nog betrokkener aanwezig te zijn. Uiteindelijk is wat wij doen vrucht van ons gebed, en niet omgekeerd. Het is met een christelijke grondhouding dat we naar elkaar kunnen toegaan, en dat maakt het verschil met de sociale liefde, want wij mogen ondanks alles terugvallen op de Heer, in blijvend vertrouwen, want God kan niet alles; Hij kan alléén maar barmhartig zijn, keer op keer!
Ja, vrienden, deze dimensie hebt u gemist in vorige bijdragen. Bidden is soms niets méér dan het kijken naar zoals ik graag kijk naar het bruin houten beeld van de Lieve Vrouwe. Ik hou van de manier waarop de plooien van haar kleed vallen, zo natuurlijk, en de tedere schuine stand van haar hoofd, alsof ze niet allen mijn gedachten kent, maar ze ook stilzwijgend goedkeurt. Dat dit Licht je mag begeleiden wanneer je probeert menselijk gelovig aanwezig te zijn!
ALS JE WEET DAT JE IETS GOED KAN DAN KRIJG JE OOK EEN BETER ZELFBEELD.
ZEER BELANGRIJK JOUW TALENTEN AAN TE BOREN; ZE LIGGEN SOMS NOG HELEMAAL ONAANGEROERD,MAAR VOOR ANDEREN EEN BRON VAN INSPIRATIE! EN VELE BLOGGERS HEBBEN GAANDEWEG ONDERVONDEN DAT ZE IETS MEER IN ZICH HEBBEN, DAT ZELFS EEN TEGENVAL EEN NIEUWE UITDAGING KAN WORDEN.
MAAR PROBEER NIET KEER OP KEER JE HIERIN TE LATEN BEVESTIGEN.
"wil je nog eens en nog eens luisteren naar mijn verhaal, naar wat ik voel en denk?
je hoeft alleen maar stil te zijn, mij aan te kijken, mij tijd te geven."
Deze woorden van gisteren heb ik samengetrokken en ik leg ze jullie nogmaals voor. In de woorden van Marinus klinkt misschien voor senioren van alle leeftijden pijn, gemis, verlies en ziekte door. Maar geconfronteerd met een schijnbaar losse babbbel met een jongere hoor ik eveneens die grote vraag van "LUISTER NAAR MIJ". Neen, hij heeft het niet met zoveel woorden gezegd, maar wanneer je tussen de cola en het pintje door hoort hoe moeilijk het is een (h)echte vriend en vriendenkring te vinden, dan word je daar even stil bij, dan laat je die mens spreken, zijn verhaal doen. Neen, ik had niet te maken met iemand die het überhaupt niet meer ziet zitten , maar toch, waar kan hij nog zijn gevoelens kwijt, zijn oprechte inzet voor anderen zonder belachelijk gemaakt te worden. Kan hij nog en mag hij nog op vandaag zijn diepere gevoelens blootleggen of gebeurt dit hoe langer hoe meer onder vier ogen, waar alléén vertrouwen is dat blijkbaar enkle nog gevonden wordt bij een senior. Ik denk dat vele oma's, opa's, grootouders - maar waarom ook niet een vertrouweling - hier een heel waardevolle inbreng kunnen hebben. Ik geloof er ook echt in al hoef je zelf geen grootouder te zijn. Maar het is verontrustend dat jonge mensen - niet eens tieners meer - ergens met een kwinkslag om aandacht vragen voor hun vragen. O ja, er zijn vele chatkanalen en "vriendenlinks" via het internet, maar ook hier is er een schreeuw (zie artikel over 'dit blog') naar echt contact, naar méér dan wat sociale liefde (nieuw woord dat weergeeft dat deze vorm van liefde zeer voorbijgaand is) ... "Kijk me gewoon aan en voel wat ik denk". Vrienden bloggers, ook dat is aanwezig zijn, doodgewoon bij een glas, maar het kan zo bevrijdend werken. Ja, luisteren hoeft zich niet te beperken tot die groep mensen die oud, ziek en zich verlaten voelen. ... Ook al zien onze jongeren er op vandaag heel hip uit en modieus gekleed, ik denk dat ook daar veel eenzaamheid te bespeuren valt. Wie echt rond zich heen kijkt kan daar wellicht op inspelen. Het kan ons beiden, oud én jong, maar te goede komen!
je wilt me misschien weer zien lachen en genieten,
je denkt misschien dat je moet troosten en adviseren,
wat ik vraag is dit: wil je nog eens en nog eens luisteren naar mijn verhaal, naar wat ik voel en denk?
je hoeft alleen maar stil te zijn, mij aan te kijken, mij tijd te geven.
je hoeft mijn verdriet zelfs niet te begrijpen, maar als het kan slechts te aanvaarden zoals het voor mij voelt.
je luisterend aanwezig zijn zal mijn dag anders maken en feestdagen verlichten.
Marinus van den Berg.
Goeie vrienden,
Wanneer ik dit stukje in handen kreeg en terwijl ik dit nu aan het neerpennen ben op dit blog, denk ik intens aan heel veel mensen die ik hier leerde kennen. Het is een manier om aan velen te laten weten, maar ook aan elk van u uitdrukkelijk persoonlijk, dat we doorheen het bloggen elkaar tot een luisterend oor mochten en mogen zijn, toen maar ook tot op vandaag, zelfs in dit eigenste uur. Velen kunnen dit pas zeggen na jaren van vechten, lijden - onder welke vorm dan ook - maar het is inderdaad héél belangrijk dat we tijd nemen voor elk-ander, om naar het verhaal van de andere te luisteren, ook al kan 'de plaat grijs gedraaid zijn', (ben zo zelf ooit die plaat geweest) want op een gegeven moment komt de dag dat wij zelf een luisterend oor meer dan nodig hebben. En dat kan soms uit totaal onverwachte hoek komen.
Mag ik dan van deze gelegenheid ook gebruik maken u allen van harte te danken voor de spontane en hartelijke reacties op mijn blog, hetzij via gastenboek of mail. Danke voor de lovende, benmoedigende woorden - soms juist die hint op dat moment door te gaan op de ingeslagen weg - die me vertrouwen geven dat dit alles niet voor niets is, maar integendeel levengevend is, ook voor mezelf al weet een mens niet waar het graan in de aarde valt! Ik kan hier heel wat van mezelf in kwijt, maar weet goede vrienden dat ik dankbaar ben dat ik juist via dit medium een klankbord mag zijn; wellicht zélf de vrucht van bezinning op eigen leven en werk. Ik dank u dan ook voor alles, want julie gaven me een echt nieuw leven!
Om af te sluiten nemen we nog eens deze bezinning tot ons waarmee ik hier begon.
Genegen groeten, Maarten
p.s. vandaag ben ik voor de laatste maal bij de kinesist geweest (dit voor zij die me iets beter kennen en zich afvragen hoe het nu gaat), dus toch bijna 3 maanden voor die ene hand!
Mensen vergeten wat je zegt en wat je doet, maar ze vergeten niet snel welke emoties je bij hen losmaakte.
Ik hoop dat ik bij velen van jullie positieve energie achterliet zo nu en dan, misschien soms wel als een diesel, maar uiteindelijk als een overwinning op jezelf na een psychische of fysische bijzonder moeilijke periode. Ik wens je het in elk geval van harte toe. Trek je op aan de positieve emoteies en blijf vooral jezelf!
De schande van onze eeuw ligt besloten in de blik van een kind. De wanhoop van onze wereld ligt besloten in de blik van een moeder. De beschuldigende blik van dat kind, van die moeder, zal ik met me meedragen zolang ik leef. Bernard Clavel
Doe al het goede dat je kunt met de middelen de je hebt op de manier die je gewoon bent op de plaats waar je staat in de tijd die je gegeven is voor de mensen die je kent zolang het mogelijk is.
Geef mij uw goddelijke goedheid. Maagd vol van genade, Vrouwe van de glimlach, Herstel in mij de goddelijke goedheid, Leer mij te genezen wie ik heb verwond, Dat mijn lippen mogen overtromen van tederheid, Vol woorden van liefde die vrede brengen.
IK GA VOOR VERDRAAGZAAMHEID!
Dit kaarsje kreeg ik uit dank, maar er werd me gevraagd het te laten branden voor elkaar. Op mijn beurt geef ik dit licht door aan anderen, uit dank; als teken van hoop misschien, maar vooral als bevestiging, of nog meer als aanmoediging voor mensen die het nu echt nodig hebben. IK WIL ER ZIIJN VOOR U!
Als ik in India ben, is dat een groot wonder, dan wil ik er zoveel mogelijk zien.
Ik ben zo verliefd op dit land, deze nieuwe wereld, waarin ik geleidelijk een ander mens wordt.
India is zo'n boeiend land, een fascinerend land van paleizen en tempels van goden en godinnen, van Hindu's, Siksen enz….. , van kasten en paria's.
India is een land waar alles anders is als bij ons, India maakt een ander mens van u.
Wie India heeft bezocht, zal nooit meer zijn zoals voorheen was.
U leert relativeren, U gaat inzien dat er nog en andere kant aan het menszijn zit, dan die welke u hier in de luxueuze,. gehaaste, westerse wereld leerde kennen
U zult het begrip 'Tijd' anders gaan interpreteren.
Tijd bestaat immers niet in India.
Het is de gehaaste mens die de tijd heeft gemaakt .
En in India hebben de mensen geen haast.
Wie door de gids van het reisbureau van het ene monument naar het andere wordt gejaagd, zal uiteraard weinig van India leren kennen en begrijpen.
India behoort u in alle rust te leren kennen,
Doe het rustig aan, de eerste dagen niet alleen om aan het klimaat te wennen, maar veeleer om te herstellen van de cultuurschok, die u bij een eerste kennismaking met India onherroepelijk oploopt.
Ontvlucht de schok niet.
Ga hem tegemoet en verwerk hem.
Dan zult u inzien dat niet al het negatieve negatief is, dan zult u leren begrijpen waarom de armoede, die wellicht helemaal geen armoede is bestaat en waarom het verschijnsel bestaat zoals het bestaat .
Dan zult u van uw vooroordelen over India gaan houden .
U zult ernaar verlangen en gaan behoren tot de grote schare mensen die iedere kans aangrijpt om weer te kunnen genieten van de mooiste en ontroerendste ervaringen die zij in hun leven deelachtig zijn geworden: de ervaringen die India hen heeft geboden en weer zal bieden.