Ik ben Martin Vanhee, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Maarten.
Ik ben een man en woon in Roeselare (België) en mijn beroep is met pensioen.
Ik ben geboren op 26/07/1955 en ben nu dus 69 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: corresponderen en zo van mensen houden en omgekeerd.
Eigenlijk geloof ik in het goede van de mensen ondanks alles, vriendschap en liefde zijn dan ook de sleutels in mijn leven. Want elke liefde heeft haar waarde al betaal je soms de prijs van pijn, verdriet en verlatenheid.
Sluit vriendschap met de bomen sluit vriendschap met de wind sluit vriendschap met de bloemen die je op de wereld vindt
Sluit vriendschap met de wolken sluit vriendschap met de maan sluit vriendschap met de sterren die aan de hemel staan
Sluit vriendschap met de golven de zee met eb en vloed maar vooral met alle mensen die je op je weg ontmoet
Broer Christiaan Vanhee
02.12.1956 - 28.07.2014
zijn dochter
Eline Vanhee
11.02.1986-14.05.2013
Volg jouw eigen weg soms kronkelend soms rechtdoor volg jouw eigen droom al lijkt hij vaag: ga ervoor!
Luister naar jouw kloppend hart het spreekt een eigen taal het kent jouw leven door en door het kent jouw verhaal.
Vertrouw steeds wat je voelt en twijfel nooit aan jezelf jij bent de zon, de maan, de ster, schitterend aan het hemelgewelf!
"wil je nog eens en nog eens luisteren naar mijn verhaal, naar wat ik voel en denk?
je hoeft alleen maar stil te zijn, mij aan te kijken, mij tijd te geven."
Deze woorden van gisteren heb ik samengetrokken en ik leg ze jullie nogmaals voor. In de woorden van Marinus klinkt misschien voor senioren van alle leeftijden pijn, gemis, verlies en ziekte door. Maar geconfronteerd met een schijnbaar losse babbbel met een jongere hoor ik eveneens die grote vraag van "LUISTER NAAR MIJ". Neen, hij heeft het niet met zoveel woorden gezegd, maar wanneer je tussen de cola en het pintje door hoort hoe moeilijk het is een (h)echte vriend en vriendenkring te vinden, dan word je daar even stil bij, dan laat je die mens spreken, zijn verhaal doen. Neen, ik had niet te maken met iemand die het überhaupt niet meer ziet zitten , maar toch, waar kan hij nog zijn gevoelens kwijt, zijn oprechte inzet voor anderen zonder belachelijk gemaakt te worden. Kan hij nog en mag hij nog op vandaag zijn diepere gevoelens blootleggen of gebeurt dit hoe langer hoe meer onder vier ogen, waar alléén vertrouwen is dat blijkbaar enkle nog gevonden wordt bij een senior. Ik denk dat vele oma's, opa's, grootouders - maar waarom ook niet een vertrouweling - hier een heel waardevolle inbreng kunnen hebben. Ik geloof er ook echt in al hoef je zelf geen grootouder te zijn. Maar het is verontrustend dat jonge mensen - niet eens tieners meer - ergens met een kwinkslag om aandacht vragen voor hun vragen. O ja, er zijn vele chatkanalen en "vriendenlinks" via het internet, maar ook hier is er een schreeuw (zie artikel over 'dit blog') naar echt contact, naar méér dan wat sociale liefde (nieuw woord dat weergeeft dat deze vorm van liefde zeer voorbijgaand is) ... "Kijk me gewoon aan en voel wat ik denk". Vrienden bloggers, ook dat is aanwezig zijn, doodgewoon bij een glas, maar het kan zo bevrijdend werken. Ja, luisteren hoeft zich niet te beperken tot die groep mensen die oud, ziek en zich verlaten voelen. ... Ook al zien onze jongeren er op vandaag heel hip uit en modieus gekleed, ik denk dat ook daar veel eenzaamheid te bespeuren valt. Wie echt rond zich heen kijkt kan daar wellicht op inspelen. Het kan ons beiden, oud én jong, maar te goede komen!
je wilt me misschien weer zien lachen en genieten,
je denkt misschien dat je moet troosten en adviseren,
wat ik vraag is dit: wil je nog eens en nog eens luisteren naar mijn verhaal, naar wat ik voel en denk?
je hoeft alleen maar stil te zijn, mij aan te kijken, mij tijd te geven.
je hoeft mijn verdriet zelfs niet te begrijpen, maar als het kan slechts te aanvaarden zoals het voor mij voelt.
je luisterend aanwezig zijn zal mijn dag anders maken en feestdagen verlichten.
Marinus van den Berg.
Goeie vrienden,
Wanneer ik dit stukje in handen kreeg en terwijl ik dit nu aan het neerpennen ben op dit blog, denk ik intens aan heel veel mensen die ik hier leerde kennen. Het is een manier om aan velen te laten weten, maar ook aan elk van u uitdrukkelijk persoonlijk, dat we doorheen het bloggen elkaar tot een luisterend oor mochten en mogen zijn, toen maar ook tot op vandaag, zelfs in dit eigenste uur. Velen kunnen dit pas zeggen na jaren van vechten, lijden - onder welke vorm dan ook - maar het is inderdaad héél belangrijk dat we tijd nemen voor elk-ander, om naar het verhaal van de andere te luisteren, ook al kan 'de plaat grijs gedraaid zijn', (ben zo zelf ooit die plaat geweest) want op een gegeven moment komt de dag dat wij zelf een luisterend oor meer dan nodig hebben. En dat kan soms uit totaal onverwachte hoek komen.
Mag ik dan van deze gelegenheid ook gebruik maken u allen van harte te danken voor de spontane en hartelijke reacties op mijn blog, hetzij via gastenboek of mail. Danke voor de lovende, benmoedigende woorden - soms juist die hint op dat moment door te gaan op de ingeslagen weg - die me vertrouwen geven dat dit alles niet voor niets is, maar integendeel levengevend is, ook voor mezelf al weet een mens niet waar het graan in de aarde valt! Ik kan hier heel wat van mezelf in kwijt, maar weet goede vrienden dat ik dankbaar ben dat ik juist via dit medium een klankbord mag zijn; wellicht zélf de vrucht van bezinning op eigen leven en werk. Ik dank u dan ook voor alles, want julie gaven me een echt nieuw leven!
Om af te sluiten nemen we nog eens deze bezinning tot ons waarmee ik hier begon.
Genegen groeten, Maarten
p.s. vandaag ben ik voor de laatste maal bij de kinesist geweest (dit voor zij die me iets beter kennen en zich afvragen hoe het nu gaat), dus toch bijna 3 maanden voor die ene hand!
Mensen vergeten wat je zegt en wat je doet, maar ze vergeten niet snel welke emoties je bij hen losmaakte.
Ik hoop dat ik bij velen van jullie positieve energie achterliet zo nu en dan, misschien soms wel als een diesel, maar uiteindelijk als een overwinning op jezelf na een psychische of fysische bijzonder moeilijke periode. Ik wens je het in elk geval van harte toe. Trek je op aan de positieve emoteies en blijf vooral jezelf!
De schande van onze eeuw ligt besloten in de blik van een kind. De wanhoop van onze wereld ligt besloten in de blik van een moeder. De beschuldigende blik van dat kind, van die moeder, zal ik met me meedragen zolang ik leef. Bernard Clavel
"Ik heb veel moppen verzameld, weliswaar oude moppen, maar als je de Italiaanse en Spaanse gastarbeider door jeugdige Marokkaanse criminelen vervangt, kom je al een heel eind ver".
Deze uitspraak is ergens blijven hangen en hoe langer hoe meer zie ik hoe in zo een eenvoudige zin zoveel evolutie steekt in ons Westers wereldbeeld, zeg maar in eigen land en dan amper in een paar decennia. Moppen hebben dan wel al altijd bestaan maar zijn wellicht nooit zo kwetsend geweest dan wat we vandaag vaak moeten aanhoren en die allochtonen moeten ondergaan. . Maar die moppen op zich nog daar gelaten, bemerk de grote evolutie hoe die mensen toen benaderd werden, zoals van 'gastarbeiders' naar 'criminelen' bijvoorbeeld. We hebben er zelfs een nieuwe naam aan gegeven: allochtonen! En bemerk ook het verschil tussen oud en jong. Inderdaad kwamen de eerste mensen naar onze lage landen eerder op hogere leeftijd, ook toen al op zoek naar werk en een inkoomen voor de familie die in het thuisland achterbleef, daar waar je heden in ons straatbeeld en dat niet langer enkel in grote steden overal jonge mensen aantreft. Het pijnlijkst nog is dat iedere immigrant bestempeld wordt als crimineel, profiteur, daar waar wij de eerste generaties hebben ontvangen omdat hier velen niet langer dat harde, zware en gevaarlijkke werk wilden doen. Zovelen zijn zelfs omgekomen in de steenkoolmijnen. Was er toen geen discriminatie misschien? Jazeker, herinnert u zich maar aan de borden en raamaffches: "Non aux Nord-Africains". Maar het grootste deel van de bevolking stond niet achter deze leuzes; toen werd wél geijverd voor de integratie. Wij hadden de mond vol over GASTARBEIDERS, en terecht. Via scholen werden colleges gegeven rond dit onderwerp en onergetekende heeft ooit een spreekbeurt moeten geven met de titel : gastarbeiders zijn geen lastarbeiders. Een opdracht die zelfs in groep gebeuren moest, en mét de bandopnemer naast ons. Een bandopnemer ... het woord alleen al geeft aan hoe alles zo snel is geëvolueerd. Maar we werden in elk geval opgeroepen positief te staan tegenover mensen uit Italië, Spanje en andere nationaliteiten. Het woord 'crimineel' werd toen niet op die mensen ge'kleefd, kwam niet eens uit onze mond. Van waar die ommekeer? Omwille van hun afkomst, huidskleur; religie misschien? Alléén al omwille van het feit "Marokkaan" te zijn, zoals deze bedenking begon. Waarom vrees voor Turken en Marokkanen, ook al hebben we die mensen nooit gesproken; aan de andere kant gaan we precies naar die landen graag op verlof! Voor mij was het wel een bijzondere en leerrijke ervaring toen ik een periode lang Nederlands mocht aanleren voor anderstaligen; lees je nog in mijn archief hier. Vanwaar ook ergens die ommekeer bij senioren zélf, die blijkbaar hardvochtiger geworden zijn, ondanks hun eigen opvoeding en voor wat zij stonden?! Horen wij niet te vaak het woord "die vreemdelingen, stuur ze terug". Alléén al dat woord "vreemdeling". Let op, ik geef hier een objectieve bednking mee van wat ik ook zelf rond mij hoor en zie, die ommekeer in amper 30 jaar! Het wordt bijna weer eens Kerstmis en ik vrees dat ook dit jaar er geen plaats zal zijn in de herberg voor die vreemdelingen.
"Moet ik er u nogmaals aan herinneren dat honger een MASSAVERNIETIGINGSWAPEN is dat dagelijks 24.000 mensens DOODT en elke minuut elf kinderen?" Aanvaarden we dat honger halveren er in 2015 nog 400 miljoen mensen ondervoed zijn en honger lijden?
Bij een toespraak door president Lula van Brazilïe.
Nu we nog in de herdenkingsdagen verwijlen rond oorlog en vrede is dit misschien een gelegenhied een boek voor te stellen dat eveneens over oorlog gaat, niet dat oorlog een "aanbeveling" waard zou zijn, maar het was wel de inspiratie van de schrijfster Sophy Burnham die zo geraakt werd door de wreedheden die NU gebeuren in het vroegere Joegoslavië, de oorlog ook tussen godsdiensten hier vlak bij de grens, dat zij terug ging in de tijd waar katharen vervolgd werden om hun geloof. Dit boek spreekt ook van veel oprecht geloof, soms héél menselijk, maar ook van passie; over een vrouw die liefheeft, zondigt, verraad pleegt, een vrouw op zoek naar spiritualiteit en liefde. Ik raad dit boek dan ook heel graag aan in deze regendagen. Meer vind je op de achterflap al moet een boek eerst gelezen worden. Ik heb er in elk geval van genoten en heb me meermaals afgevraagd of we uit al die oorlogen nog niets hebben geleerd. Eén zaak komt altijd wel terug, toen en nu: Het geloof als laatste hoop en redding doorheen de eeuwen heen. http://weygenstraat.blogspot.com/2007/06/het-geheim-van-montsgur.html
Ik hou van het leven. Het is voortdurend een kans om mens te worden. Ik hou van elke mens. Hij is telkens een nieuwe uitnodiging tot liefde. Ik ben dankbaar om de liefde. God is liefde.
Kerkhof te Vladslo - voor Käthe Kollwitz- door Jan Coghe
Een vader kan niet anders dan met gekruiste armen een moeder niet dan met gebogen hoofd nu zij haar kind zo koud niet kan verwarmen nu levenloos ligt wat leven had beloofd.
Versteend de mond en heel het wezen zonder bewegen, net zoals hun kind: wie zal hen uit zijn dood genezen blijven zij voor het schaduwgroene gras verblind?
Zelfs tranen wellen niet meer uit hun ogen tenzij de regen die zij niet meer duchten: als men de dood der jeugd hier moet gedogen waarvoor zou men nog willen vluchten?
Een vader kan echt niet met gekruiste armen een moeder niet met gebogen hoofd tussen hen in de eeuwigheid omarmen als om te redden wat hun zoon ooit had geloofd.
Op mijn feestdag kon ik moeilijk nalaten iets over mijn patroonheilige achter te laten voor blogland al moet ik het misschien precies vandaag hebben over de herdenking van beide wereldoorlogen. Ik denk dat mensen die deze gruwelijke periode, die ze aan de lijve hebben ondervonden, wel prioriteit zullen geven, en toch is er ook maar die ene dag in het jaar dat mijn naamfeest in de kijker komt. Weet je dat zelfs feestdagen in India veel méér gevierd worden dan een verjaardag. Op die dag, ik was er toevallig, wered ik met bloemenkransen overhangen, en tot op heden krijg ik nog kaarten met "Heapy Feastday" ... met de bijhorende "I'll pray for you". Maar ik ben weer eens afgeleid, mijn India toch ...
De tekst over Sint-Maarten is genomen uit : Al de dagen van ons leven.
11 november Sint-Maarten
Sint-Maarten is één van de bekende volksheiligen. Talrijke kerken, kloosters en instituten zijn naar hem genoemd en vele gebruiken werken met zijn naam verbonden. Volgens de legende sneed hij eens als soldaat met zijn zwaard zijn mantel in tweeën om hem te delen met een arme verkleumde bedelaar.
Sulpicius Deverus (363- 420), een vriend en bewonderaar van Maarten, heeft als eerste, nog tijdens het leven van de heilige, daarover geschreven.
Tijdens een ongemeen strenge winter, waarin velen onder de ijzige kou leden, zag hij bij de stadspoort vam Amiens een armzalig geklede man. Deze smeekte de voorbijgangers om erbarmen maar allen gingen hem achteloos voorbij. Maarten, die zag dat de anderen geen erbarmen toonden, wilde, gedreven door Gods geest, zelf iets voor de man doen. Maar wat? Al wat hij nog had was de soldatenmantel om zijn schouders. De rest had hij reeds bij andere gelegenheden weggeschonken. Hij trok het zwaard waarmee hij omgord was, sneed zijn mantel middendoor en gaf de ene helft aan de arne man. De andere sloeg hij zelf weer om. Vele omstanders begonnen om hem te lachen omdat hij er in een halve mantel maar potsierlijk bijliep. Maar anderen, met meer inzicht betreurden diep dat zij niet hetzelfde gedaan hadden, temeer daar zij in hun rijkdom geen naaktheid hoefden te vrezen.
In de loop van de volgende nacht verscheen Christus aan Maarten in zijn slaap. Hij droeg het deel van de mantel, dat de heilige aan de arme gegeven had. Maarten mocht Hem aanschouwen en herkende het kleed, dat hij weggegeven had. Dan hoorde hij Jezus duidelijk zeggen tot de engelenschare die Hem omringde:Maarten heeft mij met deze mantel gekleed.
Dat delen, blogvrienden, wil ik ook hier telkens opnieuw proberen en zo wil ik ook mijn naam eer aan doen in navolging van diegene die zijn mantel deelde met zoveel armen en minderbedeelden, op welke manier dan ook.
(klik maar foto open, misschien begrijp je het dan 2 x zo goed)
Elke generatie hoopt op liefde en vriendschap; ieder mens wil niets anders dan liefde, maar....wrede dingen blijven bestaan...omdat er steeds Kain en Abels leven.....Wie willen we zijn....Kain of Abel.... een eeuwig raadsel.....Een blijvend zoeken in onszelf...Een oorlog zoals vroeger is er nog steeds, met geweren, ontvoeringen, martelingen, verkrachting en moord ...ver weg van ons, denken we .... maar ook een stille oorlog, zonder geweren, leeft er nog steeds, een oorlog, in woorden, soms heel dicht bij ons, soms in ons eigen zijn, leven tussen engel en duivel, maar wij blijven geloven en hopen in liefde en vriendschap, want alléén LIEFDE is het antwoord!
Geïnspireerd op gedachten uit mijn gastenboek, een, mooie overweging waarvoor dank!
Sint-Maarten werd rond 316 geboren in het huidige Hongarije. Zijn vader en moeder waren niet christelijk. Op twaaljarige leeftijd vroeg hij, tegen de uitdrukkelijke wil van zijn ouders in, om ingewijd te worden in het christelijk geloof. Zes jaar later werd hij gedoopt. Op vijftienjarige leeftijd werd hij in het leger ingelijfd; dat hoorde zo volgens de keizerlijke bepalingen uit die tijd. Om zijn goedheid en bereidheid was hij bij de andere soldaten zeer graag gezien. Zodra hij dat kon verliet hij de keizerlijke dienst. En hij sprak tot de keizer:Tot nu toe heb ik u gediend, laat mij nu God dienen.
Maarten vertrok naar Poitiers in Frankrijk, naar bisschop Hilarius. Hij bouwde zich buiten de stad een kluizenaarswoning. Om de armen in de omgeving te kunnen helpen, liet hij bewust de kans op een rijke carrière voorbijgaan en ging hij steeds eenvoudiger gekleed.
In 371 werd hij door de meerderheid van het volk en van de geestelijken, tegen zijn eigen wil in, tot bisschop van Tours verkozen.
Niettemin bleef hij zijn levensstijl van eenvoudige monnik verder handhaven.
Bisschop Maarten is de geschiedenis ingegaan als de zelfvergeten beschermer en helper van het arme volk. Reeds kort na zijn dood in 397 begon het volk hem als een heilige te vereren. Ook vandaag nog vinden wij sporen van deze heilige in bepaalde volksgebruiken.
Ik heb nooit zoveel aandacht besteed aan de omkadering van dit blog al gaf ik wel meteen aan wie er achter deze schrijver zit. Vandaag misschien eens de gelegenheid in te zoomen op een paar afbeeldingen, links en rechts. Laat ons beginnen met wat we aan de rechterkant zien. India natuurlijk met een afbeeding van hoe daar de misviering wordt voorgezeten; let zowel op de lotushouding alsook op de oranje kledij die haast volledig afwijkt van onze litutgische gewaden. Zo heeft men getracht heel dicht bij de mensen te staan, inculturatie zoals men dat heet. Het beeld daar juist onder is een Ashram, een bezinningshuis voor religieuzen, maar ook voor mensen die even tot rust willen komen of die daar in de leer gaan, temidden een groene oase. Er is op heden veel vraag naar nieuwe Ashrams. Ik was blij dat mijn vriend-missionaris daar een drijvende kracht was. Dan wellicht een grote bocht van India naar Koen Wauters, maar ik ben éénmaal liefhebber van de teksten en de zang van de broerkes, zonder heftige fan te zijn. Wie echter beter luistert hoort vaak een indringende boodschap. En hoe kon het anders, daar is Sint-Maarten, mijn patroonheilige. De afbeeldingen kreeg ik o.a. van "den bompa" via SeniorenNet waarvoor dank! Bij deze doe ik een oproep aan onze schildervrienden of er iemand onder jullie is die een mooies Sint-Maarten kan afwerken, zou ik graag zien hangen in mijn living. "De schreeuw", en zelfs meerdere malen, dateert van mijn beginperiode als blogger toen ik het een uitwxeg zocht uit de duisternis naar het licht. Daarvoor moet je misschien even terug naar het archief, maar dan eerder tussen de regels. De schreeuw ook, die ik hoor bij blogvrienden of kennissen, de stille kreet die ik zelfs hoor bij heel jonge mensen, zoekend naar echte vriendschap en genegenheid. Verder een foto van Moskou, één van de meest deugddoende reizen die ik gemaakt heb. Ontvangen awards bewaar ik ook dankbaar. Aan de linker zijde zie je een roos; rozen zeggen soms meer dan vele woorden en ik stuur ze graag naar één of andere blogvriend als teken van vriendschap of bemoediging. "De denker", ja, dat ben ik dus ook, soms te veel een denker. ik heb er zelfs een afzonderlijk album over aangelegd. En dan bemerk ik dat ik niet alleen ben die nadenk over dit leven, over zijn tegenheden, maar ook over het goede en schone. En hier eindig ik terug bij af. De Christusfiguur, in mozaïek te zien in een groot seminarie te Bangalore, ook hier weer in een soort Boedahouding met de doek om zich heen geslagen. Eigenlijk ook uitdrukking gevend aan mijn eigen geloof hier via het bloggen. Vandaar dat het gebed mooi is gevat tussen Onze-Lieve-Vrouw van Lourdes en de foto van Dadizele, bedevaartsoord en mijn geboortedorp. De fiets brengt me overal heen, soms als 'eenzame fietser', anders als het lastdier waar ik niet zonder kan. Overige zijn een aantal kunstfoto's omdat ik een liefhebber ben van fotografie kijken. Met laatste als verpozing sluit ik dan meestal mijn dag af voor het slapen gaan met het gebed: "Aanvaard me met alles wat nuttig en nutteloos was, met alles wat dor en vruchtbaar in mij is, mijn edelmoedigheid en mijn ikzucht. Vergeef mij mijn fouten en tekorten. Neem mij aan en bewaar me deze nacht in liefe en vrede". Toeval of niet dat dit gebed eindigt 'in vriendschap en vrede', waar het blog gaat over "IN LIEFDE EN VRIENDSCHAP"!? Genegen, Maarten
"Waarom dan terughoudend zijn om de affiche voor het raam te hangen met die mooie Maria-icoon n.a.v. 150 jaar Lourdes! Omdat "men" zal zeggen ... " Deze woorden schreef ik op 24 oktober. Het is met deze zin in het achterhoofd dat ik vandaag op stap ben geweest. Men had me naast deze affiche ook een aantal lidkaarten meegegeven om van deur tot deur te gaan als "ijveraar" van de 'Vrienden van Lourdes', eerder gebombardeerd zoals ik vroeger gemeld heb. Maar was dit alles niet het gevolg van her feit dat ik zo enthousiast was en nog ben over de bedevaert naar Kevelaer? In elk geval ben ik blij dat ik hier terug achter mijn pc zit om jullie mee te delen hoe deugddoend het was zovele verschillende mensen te hebben mogen ontmoeten. Ik geef toe dat ik niet graag van deur tot deur ga en ook geen goede verkoper ben, maar voor deze zaak wil ik dat wel met graagte doen, ook al blijft het een opgave, maar zoals een andere ijveraar me vertelde: we moeten niet altijd praten en schrijven over Lourdes, maar ook iets concreets doen, dat maakt het pas geloofwaardig. Als nieuwkomer moet een mens zich ook een beetje materieel voorbereiden en zo bv. zien dat er wisselgeld genoeg voorradig is, zeker bij de eerste huisnummers waar ik aanbellen zou, en hoe zou men mij ontvangen als nieuwkomer? Zou dit niet het moment zijn voor sommigen af te haken? Er was mij een straat toegewezen. De eerste deur waar ik aanbelde bleef lang dicht, maar toen een bejaarde dame kwam opendoen, werd ik onmiddellijk binnengelaten en dit tot in haar keuken. Ik begon meteen te beseffen dat het niet ging om de bijdrage maar veeleer voor de aanwezigheid, om het luisterend oor dat ik kon zij en ik liet de vrouw dan maar vertellen over haar leven, maar ook over Lourdes. En dit bij een dame die ik nog nooit eerder had gesproken. Ik moest zien voort te maken want ik was pas aan mijn tweede 'post' toe. Maar ook daar hetzelfde, niet aan de deur of op de mat moeten wachten zoals men lotjes verkoopt, maar ook hier binnengevraagd, en eigenlijk niet om over koetjes en kalfjes te praten - bemerk ik nu wanneer ik deze dag overschouw -, maar meteen naar de grond van de zaak gaan, ook al was het tellens anders. Neen, lidkaarten verkopen met dit doel voor ogen heeft iets meer in zich, zelfs een vanzelfsprekendheid, een al dan niet stille verwijzing naar Onze-Lieve- Vrouw of naar het echte leven van lijden, ziekte en dood. Ja, ook met laatste werd ik geconfronteerd wanneeer een vrouw vertelt over het vroegtijdig afsterven van haar man ... met daarop het nieuwe jonge leven van een peuter. Ik heb mensen ontmoet waar ik vroeger nog nooit had mee gesproken, zelfs niet eens de tijd gehad om een goeie dag te wensen, en nu was het blijkbaar voldoende dat men zag dat ik die kaart met die Maria-icoon in de hand had om overal binnen gelaten te worden zonder vragen te stellen bij het bedrag van het lidgeld. Ook al kunnen er door die vele bijdragen jaarlijks een paar Lourdesreizen worden uitgeloot, schijnen mensen het ook daar niet om te doen. Geef ik hier en nu misschien al een voorlopig antwoord op de vraag van een paar dagen geleden rond 'vocation'? Ik ben in elk geval blij dat ik overal hartelijk werd verwelkomd en dat ik mocht delen in liefde en leed; zeker een stimulans deze opdracht verder uit te dragen. Dit zijn zowat de bedenkingen van een namiidag huis aan huis, bij zowel jonge als oudere mensen, man of vrouw, praktiserend of niet kerkelijk. Ik noteer dit dan ook in alle oprechtheid en objectiviteit, maar wel met een grote voldoening. En ik wil en mag wel zeggen in alle nederigheid: Maria ter ere! O ja, bij één huisnummer kreeg ik mijn kaart niet verkocht! ... Men was in feest omwille van de honderdjarige, maar morgen moet ik zeker terug komen! Hartelijke gelukwensen!!! maarten.
Ik voel je zachte adem strelend op mijn huid plagerig verlokkend passie straal je uit
Zwoele kussen dwalen fladderend en traag mijn lichaam is betoverd beantwoordt stil je vraag. We zoeken in elkaar verleidelijke troeven en in ons samenzijn kun je ook liefde proeven. In verstrengeling gebonden steeds hoger op de tree de hemel binnen bereik liefdesdans voor twee.
Doe al het goede dat je kunt met de middelen de je hebt op de manier die je gewoon bent op de plaats waar je staat in de tijd die je gegeven is voor de mensen die je kent zolang het mogelijk is.
Geef mij uw goddelijke goedheid. Maagd vol van genade, Vrouwe van de glimlach, Herstel in mij de goddelijke goedheid, Leer mij te genezen wie ik heb verwond, Dat mijn lippen mogen overtromen van tederheid, Vol woorden van liefde die vrede brengen.
IK GA VOOR VERDRAAGZAAMHEID!
Dit kaarsje kreeg ik uit dank, maar er werd me gevraagd het te laten branden voor elkaar. Op mijn beurt geef ik dit licht door aan anderen, uit dank; als teken van hoop misschien, maar vooral als bevestiging, of nog meer als aanmoediging voor mensen die het nu echt nodig hebben. IK WIL ER ZIIJN VOOR U!
Als ik in India ben, is dat een groot wonder, dan wil ik er zoveel mogelijk zien.
Ik ben zo verliefd op dit land, deze nieuwe wereld, waarin ik geleidelijk een ander mens wordt.
India is zo'n boeiend land, een fascinerend land van paleizen en tempels van goden en godinnen, van Hindu's, Siksen enz….. , van kasten en paria's.
India is een land waar alles anders is als bij ons, India maakt een ander mens van u.
Wie India heeft bezocht, zal nooit meer zijn zoals voorheen was.
U leert relativeren, U gaat inzien dat er nog en andere kant aan het menszijn zit, dan die welke u hier in de luxueuze,. gehaaste, westerse wereld leerde kennen
U zult het begrip 'Tijd' anders gaan interpreteren.
Tijd bestaat immers niet in India.
Het is de gehaaste mens die de tijd heeft gemaakt .
En in India hebben de mensen geen haast.
Wie door de gids van het reisbureau van het ene monument naar het andere wordt gejaagd, zal uiteraard weinig van India leren kennen en begrijpen.
India behoort u in alle rust te leren kennen,
Doe het rustig aan, de eerste dagen niet alleen om aan het klimaat te wennen, maar veeleer om te herstellen van de cultuurschok, die u bij een eerste kennismaking met India onherroepelijk oploopt.
Ontvlucht de schok niet.
Ga hem tegemoet en verwerk hem.
Dan zult u inzien dat niet al het negatieve negatief is, dan zult u leren begrijpen waarom de armoede, die wellicht helemaal geen armoede is bestaat en waarom het verschijnsel bestaat zoals het bestaat .
Dan zult u van uw vooroordelen over India gaan houden .
U zult ernaar verlangen en gaan behoren tot de grote schare mensen die iedere kans aangrijpt om weer te kunnen genieten van de mooiste en ontroerendste ervaringen die zij in hun leven deelachtig zijn geworden: de ervaringen die India hen heeft geboden en weer zal bieden.