bierindex
Bompapatje's bierindex van bestaande en verdwenen bieren uit binnen- en buitenland
Laatste update op vrijdag 17 oktober /2014
(voorlopig) totaal: 2.212 Bieren
Voor een bezoekje klik je gewoon op de foto
voor eeuwig en voor elkaar
Van een onbekende dichter:
Je hebt me nodig
Ik ondersteun je
Ik vraag wat er is
Het lucht je op
Je moet je verhaal kwijt
Ik luister
Maar ik heb jou ook nodig
Maar wil je niet belasten
Ik wil dat je vraagt wat er is
Maar je merkt het niet
Ik moet mijn verhaal kwijt
Maar ik stop het weg
Jij hebt het al moeilijk genoeg
Dus ik verbloem de pijn
Ik lach naar je
Maar voel verdriet
Ik maak je vrolijk
Maar kan niet echt blij zijn
Ik steun je
Maar heb dat zelf nodig
Ik troost je
Maar ik wil huilen
Maar toch, voor jou blijf ik leven
Voor jou zal ik troosten
Voor jou zal ik vrolijk doen
Voor jou zal ik er zijn
Voor jou...
Doe ik alles
Zolang jij maar lacht
Kan iemand het mij eens uitleggen
Soms het Leven beloven te genieten
Soms is ’t leven toch zo simpel
Soms is ’t leven juist zo moeilijk
Simpel of moeilijk het leven is het leven
Het is te nemen of te laten
Het kan simpel en heel mooi zijn
Het kan moeilijk, maar toch boeiend
Leven is zoals het is
Leven nemen zoals het komt
Leven moet je hoe dan ook
Beloven doet het leven niets
Bewegen doet het anders wel
Bestaan is wat het leven is
Te leven is het waard
Te genieten van het leven
Te moeilijk is het niet
Genieten van het mooie
Geloven dat het kan
Gewoon leven zoals je kan
Soms
Het
Leven
Beloven
Te
Genieten
Blijven lachen moet je doen.
Ook al gaat het niet zo goed
met het weer of het gemoed
met de mensen om je heen
of komt alles gelijk bijeen,
maar wat ze je ook aandoen...
blijven lachen moet je doen
Ook al is de wereld naar de kloten
en is er niets meer om te hopen.
Al die oorlog en geweld,
alleen maar voor het geld
en 'niet' om het fatsoen...
toch blijven lachen; moet je doen.
Rassen-, homo- en volkerenhaat,
vluchtelingen in je straat.
Daklozen, zwervers en marginalen
steeds meer en veel associalen.
Maar weet je wat je doet?...
lach hen toe, het doet hen zeker goed.
Ook al is 't milieu bedreigd
en de politiek niet echt geneigd
om de vuiligheid op te ruimen
en alzo hun taak verzuimen,
ook al mis je al dat groen...
lachen moet je blijven doen.
Ooit komt alles wel weer goed
vroeg of laat... behoud de moed!
Geloof in 't menselijk verstand
en zet je zorgen aan je kant,
want zelfs met veel tegenspoed...
blijven lachen, dat doet je goed
De pot en de ketel
Plaatsvervangende schaamte
Gechoqueerd was ik toen ik gisteren op o.a. facebook boze berichtjes las, omdat bepaalde sportmanifestaties niet konden doorgaan omwille van de veiligheid, betogingen en/of andere manifestaties naar aanleiding van de oorlog in Palestina of Oekraïne.
Niet zo zeer werd ik gechoqueerd door die berichtjes op zich. Ik begrijp dat mensen teleurgesteld kunnen zijn omdat hun geplande sportnamiddag of -avond in 't water valt.
Ik aanvaard zelfs dat men, zonder bijbedoelingen, z'n frustratie daarover even kwijt wil en deelt op facebook, of op één of ander ander sociaalnetwerk. Een mens heeft nu eenmaal het recht en de behoefte om af en toe eens z'n zinnen te verzetten en stoom af te laten... en wat is er dan beter dan bijvoorbeeld een boeiende sportwedstijd ?
Gechoqueerd ben ik vooral van de commentaren die ik daarbij las. Ronduit schandalig, racistisch en mensonterend....Wraakroepende uitspraken als: "dat ze begot in Palestina gaan betogen" of "give me a gun and tell me who to shoot" of "nergens zijn die klootzakken gelukkig, behalve daar waar ze niet thuis horen".... meer van die schandalige uitspraken wil ik hier echt niet herhalen.
Gechoqueerd ben ik omdat sportwedstrijden blijkbaar belangrijker zouden zijn dan het protest om het leed van zoveel onschuldige mensen.
Nee, ik hoef niet te zeggen welk ideaal men moet goed- of afkeuren... welke kant men moet kiezen... of men 'pro' of 'anti' moet zijn. Maar je kan toch op z'n minst verwachten dat 'elke' weldenkende mens (Moslim, Christen, Jood, atheïst of al eender) tegen oorlog en geweld is... Dat 'elke' weldenkende en gevoelige mens beseft dat sport uiteindelijk maar een ondergeschikt luxe entertainment is, terwijl er op hetzelfde ogenblik elders op de wereld doden en gewonden vallen; onschuldige kinderen en vrouwen, maar ook mannen en vrouwen die zich - ondanks alles - durven verzetten tegen al dat brutaal geweld en onderdrukking.
Gechoqueerd ben ik vooral omdat sommigen van de mensen, die zulke berichtjes gepost hebben, mij bekend zijn en ik kan alleen maar hopen dat zij 'niet' achter de geleverde commentaren staan... Samen stonden we trouwens nog achter de Flower power ideologie: "Make Love no War!" ... Soms liepen we zelfs samen mee in één van de vele vredesbetogingen.
Echt.... GECHOQUEERD BEN IK...
ja... GEDEGOUTEERD van zoveel haat...
PLAATSVERVANGENDE SCHAAMTE!!!
Is het dan een boodschap van haat, die we onze kinderen willen meegeven voor 'hun' toekomst?
Hopelijk laat men de kans niet liggen, om bij de herdenkingen van de eerste wereld oorlog (1914-1918), de mensheid wakker te schudden/houden voor de afschuwelijke werkelijkheid die momenteel nog steeds ergens op deze aardbol heerst.
PS.: Het zou tof zijn, mocht ik weldra weer inspiratie hebben voor een leuk en positief schrijfseltje.
Bierindex Update
Bompapatje's bierindex van bestaande en verdwenen bieren uit binnen- en buitenland
Laatste update op maandag 18/08/2014 = (voorlopig) totaal: 2.200 Bieren
Voor een bezoekje klik je gewoon op de foto
eist het verleden gewoon z’n tol?
Maar ja; ik ben gelukkig
en blij om kleine dingen.
Ik kom tot rust, zo ’s avonds laat
bij een biertje en wat kaas.
‘k Geniet van ’t vrouwtje dat naast me zit;
samen vechtend tegen de slaap.
Ik hou echt veel; heel veel van haar
en heb een boon voor al haar kids,
de kleintjes en de groten,
zoals ik hou van die van mij,
de oudsten en de nieuwsten.
Wat heb ik dan te klagen?
Waarom ben ik dan zo moe?
Is geluk dan zwaar om dragen?
Of eist het verleden gewoon z’n tol?
Weekendkrant gelezen!?
Alweer een krant vol kommer en ellende…
Mijn verstand is daar veel te klein voor…
Dat een volk, dat relatief recent bevrijd is van een Stalinistische dictatuur, droomt van een Tsaristische hiërarchie en daarbij steun zoekt en krijgt van een macho president die blijft geloven in het Sovjet regime…
Dat een uitverkoren volk zich gedraagt als übermenschen; een volk dat toch door zijn geschiedenis zou moeten geleerd hebben wat het is om vervolgd te worden of moet beseffen wat genocide betekent…
Hoelang nog, zullen ‘extremen’ de beschaving, de democratie blijven afremmen of beschadigen, de mensenrechten met de voeten treden en onschuldige burgers doden?...
Hoeveel mensen moeten er nog op de vlucht slaan, alvorens de spreuk ‘horen, zien en zwijgen’ meer betekent dan… luisteren naar muziek, kijken naar sport en zwijgen over de ellende in de wereld?...
Wanneer zal het mensdom eindelijk rijp genoeg zijn om in vrede en met wederzijds respect samen te leven… om eindelijk eens aandacht te hebben voor het oplossen van de echt problemen, de armoede en het milieu?...
De wereld staat in brand, maar we houden koppig onze oogkleppen op en het eigenbelang gaat voor op het ‘ver van mijn bed gebeuren’… Och, misschien leggen we toch nog even ergens een boeketje bloemen neer, of schrijven iets mooi in één of ander rouwregister.
Bierindex
Bompapatje's bierindex van bestaande en verdwenen bieren uit binnen- en buitenland
Laatste update op 15 juli 2014 om 09.uur 00
(voorlopig) totaal: 2187 Bieren
Voor een bezoekje klik je gewoon op de foto.
Is je leven een verhaal?
Is je leven wel een verhaal?
Heel intens en heel bewust,
spelen, genieten met veel plezier,
ambitieus en doelbewust,
vol avontuur en nieuwigheden,
zie je je toekomst veelbelovend,
vol goesting en nieuwsgierigheid?
Of Is je leven een triest verhaal?
Heb je pijn of zorgen en verdriet,
is het saai en heel vervelend,
of blijft het leeg van eenzaamheid,
is er niemand die om je geeft,
geen knuffels, geen wensen of emoties
echt niemand die je nodig heeft?
Maak van je leven een echt verhaal!
Liefst prettige en gestoord,
met vrienden en familie,
veel kinderen om je heen.
Want zonder verhaal is er geen leven
en als je dan heen gaat vroeg of laat,
heb je misschien wel nooit bestaan.
WE LOVE YOU BELGIUM
Beste beleidmakers,
Zet voor de gelegenheid jullie politiekgekleurde brillen eens af. Kijk eens met gewone mensenogen naar wat er gebeurt.
De straten zien zwart-geel-rood … Overal vlaggen, wimpels, vaandels en spandoeken. De mensen lopen er vrolijk bij. Allen verenigd door diezelfde driekleur… zwart-geel-rood. Pleinen, cafés, clublokalen en zelfs woonkamers lopen vol.
WE LOVE YOU BELGIUM
Geestdrift, spanning en verwachting staat op ieders gezicht te lezen…. zelfs strijdlust…Verbroedering alom.
WE LOVE YOU BELGIUM
Menige pint zal voorzekers teveel gedronken worden… hese kelen zonder twijfel... Niets, maar dan ook niets kan voorlopig de pret bederven…
WE LOVE YOU BELGIUM
Walen, Brusselaars, Duitstaligen en migranten… samen één… Belgian united… zwart-geel-rood!...
WE LOVE YOU BELGIUM
Eendracht maakt macht ... Geen leeuw, geen haan, of wat dan ook zal die samenhorigheid vandaag verbreken. Zelfs bij verlies zal het verdriet samen gedragen worden.
WE LOVE YOU BELGIUM
Jullie beleidsmakers kunnen met je federalisme, confederalisme of separatisme dit landje uiteen doen vallen, maar laat ons a.u.b. dan toch dit samenhorigheidsgevoel behouden… al was het maar als een etnografische, archeologische folklore. Houden jullie in de politiek maar het brood, maar laat de spelen aan het volk.
WE LOVE YOU BELGIUM
LANGZAAM STERFT … Langzaam sterft wie slaaf van sleur wordt,
elke dag hetzelfde pad beloopt,
niet van doel verandert,
de kleur van zijn kleren niet durft te veranderen,
en niet met vreemden praat.
Langzaam sterft wie hartstocht schuwt,
voor zwart op wit kiest
en liever de puntjes op de i heeft dan kolkende gevoelens,
die ogen weer doen vonken,
glimlachjes vrijwaren van verveling,
harten behoeden voor val en tranen.
Langzaam sterft wie de tafel niet ondersteboven keert
als zijn werk hem ongelukkig maakt,
die niet verzaakt aan zekerheden om een droom na te jagen,
niet ten minste één keer in zijn leven
zich permitteert wijze woorden in de wind te slaan.
Langzaam sterft wie niet reist, niet leest,
niet naar muziek luistert, zichzelf niet aardig vindt.
Langzaam sterft wie zijn eigenliefde vernietigt,
wie geen hulp aanvaardt.
Langzaam sterft wie zijn dagen vult
met weeklachten over zijn droevig lot of de obstinate regen.
Langzaam sterft wie een project opgeeft
nog voor het is aangevat,
geen vragen stelt bij wat hij niet kent
of geen antwoord geeft op vragen over wat hem vertrouwd is.
Het leven kost veel meer moeite dan louter ademhalen.
Enkel brandend geduld zal ons in staat stellen
stralend geluk te veroveren.
Leef nu!
Durf nu!
Handel nu!
Laat je niet langzaam sterven.
VERZAAK NIET AAN HET GELUK!
(Muere lentamente : Paulo Neruda)
Oud speelgoed
Ooit was je speelgoed splinternieuw...
gekregen voor een gelegenheid.
Misschien wel zelf aangeschaft...
of gevonden en voor jezelf bijgehouden.
De waarheid over burn-out
De waarheid is dat burn-out iets heel persoonlijk is…
het probleem is dat je emoties en karakter niet zomaar kan veranderen…
want het is dat je probeert om hoe dan ook ‘gewoon’ te doen…
maar ’t voelt aan alsof je verdrinkt in de poel van verantwoordelijkheden en verplichtingen…
de vraag is of je je eigenheid en engagementen zomaar kan negeren?
De waarheid is ook dat burn-out niet noodzakelijk met je job te maken heeft…
maar het probleem is wel dat je job een bepalende factor is…
want het is toch zo dat je het grootste deel van de dag op je werk bent…
maar dat het aanvoelt alsof je wordt opzijgeschoven; als een stuk oud speelgoed…
de vraag is echter of je je ambities zomaar moet opgeven?
De waarheid is vooral dat anderen je burn-out niet begrijpen…
het probleem is zelfs dat je het nog honderd keer mag uitleggen, maar ’t zal telkens anders klinken…
want het heeft met ‘zoveel’ dingen te maken, dat het chaotisch lijkt…
en ’t voelt aan alsof anderen alleen maar zien dat je ouder, minder alert en trager wordt…
misschien is de enige vraag die telt of het enig belang heeft, dat ‘iedereen’ je burn-out wel begrijpt?
De waarheid ligt bij je persoonlijkheid…
het probleem is dat je er moe van wordt…
want het vraagt teveel energie…
en je voelt je erg eenzaam en onbegrepen …
je vraagt je af of je nog ooit uit deze doolhof raakt.
WILD RIVER SYNDROME
Als ik mijn eigen psycholoog zou zijn, stelde ik bij mezelf de volgende diagnose…WILD RIVER SYNDROME…
Blijkbaar ben ik ooit met mijn levenskano in een voor mij veel te wilde rivier gestapt… vol goesting om alles aan te gaan… overtuigd om alles aan te kunnen...
Peddelend in het wilde water….uitdagende stroomversnellingen doorstaan… draaikolken omzeild… rotsen vermeden en bochten genomen…
Hoe dikwijls ben ik dan toch met mijn hoofd tegen die rotsen gestoten?
Hoe vaak ben ik wel niet kopje onder gegaan?
Maar elke keer opnieuw boven water gekomen, adem gehapt en verder gepeddeld… en nog eens… en nog eens… en nog eens…
Blind voor de medepassagiers die mee kopje onder gingen…
Doof voor de waarschuwingen langs de kant…
Koppig…verstand op nul…blik op oneindig… spieren gespannen, de peddel stevig in de hand… de eigen pijn verbijten… de vermoeidheid negeren…
Uiteindelijk opnieuw kopje onder… worstelen, maar niet boven komen… verdrinken in mijn eigen wilde rivier.
…HOOGTIJD OM KALM WATER OP TE ZOEKEN !!!
weer blinken m'n oogjes blij
't is zo zalig en plezant
Met de oudste heerlijk dichten
met de ander fantaseren
met het ventje forten bouwen
en met 't meisje in de pan
in spanning wachten op broer of zus
met de laatste wordt het lente
Ik weet dat ik nogal zagen kan
maar ze houden mij goed bezig
't is zo zalig en plezant
telkens anders maar ook weer niet
want in ben hun Bompapatje
en elk van hen mijn hartedief.
Danger zone
Bijna dagelijks passeer ik langs het Kiel. Bij elke Antwerpenaar gekend als ‘de kleurdoos’ van Axl Peleman.
Zelf noem ik het ‘Danger Zone’. Niet omwille van de verschillende kleuren en rassen die daar wonen, winkelen en werken, maar omdat al dat kleur, leeftijd, geslacht, geloof en geaardheid daar zomaar kriskras door elkaar loopt; alsof er geen verkeersreglement bestaat, alsof regels en hoffelijkheid tegenover de andere weggebruiker niet gelden… Men kuiert er rustig over het fietspad alsof men in z’n eigen tuin wandelt… staan te chillen in groepjes over de volledige breedte van het voet- en fietspad… parkeert z’n auto eender waar… moeders GSM-en naar hartenlust, terwijl hun kroost, niets vermoedend van enig gevaar, speelt op straat… pubers het leuk vinden om voorbijrijdende fietsers te doen schrikken… ouderen de straat oversteken zonder kijken. Het gebeurt vaak dat mensen blindelings uit het plaatselijke shoppingcenter stormen, recht de straat over, om toch maar hun bus of tram te halen. Dagelijks moet ik meermaals plots m’n remmen dichtknijpen om een ongeluk te vermijden… menigmaal heb ik schrik gehad om te vallen op die levensgevaarlijke paaltjes tussen het fietspad en de rijweg… dikwijls heb ik dan nog het verwijt gekregen ‘racist’ te zijn, omdat ik al eens commentaar durfde geven toen het mij weer eens te veel werd… enfin… DANGER ZONE dus.
Maar wat we deze week te zien kregen, slaat echt alle verbeelding… Rood licht ter hoogte van het kruispunt Zwaantjes (sowieso al een gevaarlijk kruispunt voor wie linksaf de steenweg op moet). Ik stop keurig achter een andere fietser. Even voorbij de lichten staat, op de laad- en los zone, een politieauto. De agenten maken aanstalten om in hun wagen te stappen, maar zijn niet gehaast… plots komt er een jonge bromfietser met hoge snelheid aangereden , scheert rakelings langs ons… slalomt gevaarlijk tussen enkele overstekende voetgangers… stuurt vervolgens (blijkbaar bewust) recht op de politieagent rechts van het voertuig af…ontwijkt die dan nipt, draait zich om, zonder echt vaart te minderen en steekt z’n middelvinger op… geeft nog wat gas bij… en weg is hij.
Nu zou toch elke normale, gezond denkende burger verwachten dat die politieagenten de achtervolging inzetten… niet dus… begrijpen wie het begrijpen kan… DANGER ZONE dus.
