Winter

NEEN, niet BDW, met zijn provocerende politiestad, heeft het vandaag rustig gehouden, maar wel (de door velen gehate) vakbonden. ZIJ hebben de orde in eigen rangen behouden, door tijdig hooligans en andere relschoppers te verwijderen, door (al dan niet dronken) heethoofden in toom te houden.

Ik weet dat niet iedereen het met mij eens is, maar dankzij de moed en inzet van vele vakbondsdelegees en ander -militanten, die wèl al vroeg uit de veren waren en géén extra dagje verlof hebben genomen, voel ik tenminste dat men niet zomaar ONZE sociale zekerheid kunnen en zullen afnemen.

Spijtig dat er zovelen rondom mij dat niet begrijpen.

En waarom ik dan zelf niet mee gestaakt heb?.... Wel, daar heb ik zo mijn persoonlijke reden voor.

Wat is het toch fijn om grootouder te zijn...
Om de kleinkinderen te zien opgroeien; van niets tot stappen en de eerste woordjes. Alles op amper één jaar tijd.
Al die kleine mensjes met hun eigen kleine karaktertjes.
Lief zijn ze - elk op hun eigen manier - maar steeds op zoek naar de grenzen van het mogen en het kunnen.
Opstandig als ze iets niet krijgen, maar o zo dankbaar om wat aandacht en wat troost.
Voor hen is Zwarte Piet nog gewoon een gekke man met leuke kleren en zotte streken.
Voor hen is de Sint een vreemde man met witte baard, een meisjesjurk en een lange gouden stok met zo'n rare krul erin.
 
Wat is het toch fijn om grootouder te zijn...
Om die kleine gasten op schoot te hebben en verhaaltjes te verzinnen.
Want voor je 't weet, zijn ze groot en zelfstandig met een eigen visie over 't leven.
Elk kind heeft z'n eigen wereld en 't is spannend om die samen te ontdekken en er intens van te genieten.
Samen spelen op de mat of in een zelfgemaakte tent... achter de zetels of onder tafel... de wereld van zo'n kind is 'alles' om zich heen.
Het is toch schitterend om mee te verdwijnen in die dimensie van ingebeelde dingen en onbestaande wezens.
Samen rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan.
 
Wat is het toch fijn om grootouder te zijn...
Ook al doet 's avonds het oude lijf toch zo veel pijn...
Al slingert er nog overal speelgoed in huis, als ze eindelijk naar huis toe zijn...
Dan zak je toch heerlijk onderuit in je eigen luie stoel...
Heel erg moe maar vooral zeer te vrede... nagenietend van alweer zo'n fijne dag...
Met dank aan de ouders, omdat wij weer zo volop grootouder mochten zijn...
Maar vooral dankbaar voor de liefde van de kids...

Dus... als ik, simpele ziel, het goed begrijp..
Wanneer de indexkorf wordt aangepast, betekent dit dat in slechte tijden, als de mensen alleen maar 'witte' en dus goedkopere producten kopen, er geen indexaanpassing nodig zal zijn, waardoor de consument gewoon deze goedkopere producten zal moet blijven kopen in betere tijden, omdat de koopkracht is gedaald... dus zal er alweer geen indexaanpassing zijn, waardoor de koopkracht blijft dalen....
Of ben ik nu simpel???

En maar zagen
en maar klagen,
maar luisteren doen we niet
en tijd maken we ook al niet.
 
We negeren heel wat moois,
want tijd hebben we nooit.
We hebben niets meer aan elkaar
en vinden dat niet eens meer raar
 
Wat is er dan verkeerd gegaan;
waar komt die stress nu toch vandaan?
Hebben wij dan geen nood aan rust,
of is zagen en klagen dan zo'n must?
 
Ach mensen ga toch eens genieten
we zijn net een bende zeur-e-pieten!
Het leven is echt de moeite waard
want we wonen op de beste plaats op aard.

2 uur alleen met de twee jongens (Axl en Seth)... wreed veel accidenten met auto's, een doe-als-of-taart gebakken voor de jarige Hannah en daarbij de nodige verjaardagliedjes gezongen natuurlijk, superman gespeeld, met een elastiekje om de pols de onzichtbare man worden en dan... met z'n drieën op safari... Buffels, olifanten, zebra's, kamelen, kangoeroes, neushoorns, nijlpaarden en krokodillen... BANGELIJK goed geamuseerd... Altijd fijn om weer kind te zijn met de kids... Gelukkig dat Mama en Mimi naar de winkel waren, of we zouden een pak stiller moeten geweest zijn... maar ja!...Wij jongens onder elkaar hé

I am alone, now I know it's true
There was a time when we were two...
Those were the days when we would chat
Doing little jobs of this and that
We'd go to the shops and select our meals
But now I'm alone I know how it feels
To try and cook or have meals on wheels
The rooms are empty there's not a sound
Sometimes I'm lost and wander round
To look for jobs that I can do
To bring back the days when we were two
When darkness falls and curtains drawn
That's when I feel most forlorn
But I must be honest and tell the truth
I'm not quite alone and here's the proof
Because beside me in her chair
She quietly waits our time to share
Kath said to me some time ago
Darling when the time comes for us to go
Let's mix our ashes and be together
So we can snuggle up for ever and ever.

                                       from Bob Lowe (gedicht van 93-jarige weduwnaar)

Bompapatje's bierindex van bestaande en verdwenen bieren uit binnen- en buitenland
Laatste update op vrijdag 17 oktober /2014

(voorlopig) totaal: 2.212 Bieren

Voor een bezoekje klik je gewoon op de foto

Van een onbekende dichter:

Je hebt me nodig
Ik ondersteun je
Ik vraag wat er is
Het lucht je op
Je moet je verhaal kwijt
Ik luister
Maar ik heb jou ook nodig
Maar wil je niet belasten
Ik wil dat je vraagt wat er is
Maar je merkt het niet
Ik moet mijn verhaal kwijt
Maar ik stop het weg
Jij hebt het al moeilijk genoeg
Dus ik verbloem de pijn
Ik lach naar je
Maar voel verdriet
Ik maak je vrolijk
Maar kan niet echt blij zijn
Ik steun je
Maar heb dat zelf nodig
Ik troost je
Maar ik wil huilen
Maar toch, voor jou blijf ik leven
Voor jou zal ik troosten
Voor jou zal ik vrolijk doen
Voor jou zal ik er zijn
Voor jou...
Doe ik alles
Zolang jij maar lacht

Soms is ’t leven toch zo simpel

Soms is ’t leven juist zo moeilijk

Simpel of moeilijk het leven is het leven

Het is te nemen of te laten

Het kan simpel en heel mooi zijn

Het kan moeilijk, maar toch boeiend

Leven is zoals het is

Leven nemen zoals het komt

Leven moet je hoe dan ook

Beloven doet het leven niets

Bewegen doet het anders wel

Bestaan is wat het leven is

Te leven is het waard

Te genieten van het leven

Te moeilijk is het niet

Genieten van het mooie

Geloven dat het kan

Gewoon leven zoals je kan

Soms

Het

Leven

Beloven

Te

Genieten

Ook al gaat het niet zo goed
met het weer of het gemoed
met de mensen om je heen
of komt alles gelijk bijeen,
maar wat ze je ook aandoen...
blijven lachen moet je doen
 
Ook al is de wereld naar de kloten
en is er niets meer om te hopen.
Al die oorlog en geweld,
alleen maar voor het geld
en 'niet' om het fatsoen...
toch blijven lachen; moet je doen.

Rassen-, homo- en volkerenhaat,
vluchtelingen in je straat.
Daklozen, zwervers en marginalen
steeds meer en veel associalen.
Maar weet je wat je doet?...
lach hen toe, het doet hen zeker goed.

Ook al is 't milieu bedreigd
en de politiek niet echt geneigd
om de vuiligheid op te ruimen
en alzo hun taak verzuimen,
ook al mis je al dat groen...
lachen moet je blijven doen.
 
Ooit komt alles wel weer goed
vroeg of laat... behoud de moed!
Geloof in 't menselijk verstand
en zet je zorgen aan je kant,
want zelfs met veel tegenspoed...
blijven lachen, dat doet je goed

Gechoqueerd was ik toen ik gisteren op o.a. facebook boze berichtjes las, omdat bepaalde sportmanifestaties niet konden doorgaan omwille van de veiligheid, betogingen en/of andere manifestaties naar aanleiding van de oorlog in Palestina of Oekraïne.
Niet zo zeer werd ik gechoqueerd door die berichtjes op zich. Ik begrijp dat mensen teleurgesteld kunnen zijn omdat hun geplande sportnamiddag of -avond in 't water valt.
Ik aanvaard zelfs dat men, zonder bijbedoelingen, z'n frustratie daarover even kwijt wil en deelt op facebook, of op één of ander ander sociaalnetwerk. Een mens heeft nu eenmaal het recht en de behoefte om af en toe eens z'n zinnen te verzetten en stoom af te laten... en wat is er dan beter dan bijvoorbeeld een boeiende sportwedstijd ?
Gechoqueerd ben ik vooral van de commentaren die ik daarbij las. Ronduit schandalig, racistisch en mensonterend....Wraakroepende uitspraken als: "dat ze begot in Palestina gaan betogen" of "give me a gun and tell me who to shoot" of "nergens zijn die klootzakken gelukkig, behalve daar waar ze niet thuis horen".... meer van die schandalige uitspraken wil ik hier echt niet herhalen. 

Gechoqueerd ben ik omdat sportwedstrijden blijkbaar belangrijker zouden zijn dan het protest om het leed van zoveel onschuldige mensen.
Nee, ik hoef niet te zeggen welk ideaal men moet goed- of afkeuren... welke kant men moet kiezen... of men 'pro' of 'anti' moet zijn. Maar je kan toch op z'n minst verwachten dat 'elke' weldenkende mens (Moslim, Christen, Jood, atheïst of al eender) tegen oorlog en geweld is... Dat 'elke' weldenkende en gevoelige mens beseft dat sport uiteindelijk maar een ondergeschikt luxe entertainment is, terwijl er op hetzelfde ogenblik elders op de wereld doden en gewonden vallen; onschuldige kinderen en vrouwen, maar ook mannen en vrouwen die zich - ondanks alles - durven verzetten tegen al dat brutaal geweld en onderdrukking.
Gechoqueerd ben ik vooral omdat sommigen van de mensen, die zulke berichtjes gepost hebben, mij bekend zijn en ik kan alleen maar hopen dat zij 'niet' achter de geleverde commentaren staan... Samen stonden we trouwens nog achter de Flower power ideologie: "Make Love no War!" ... Soms liepen we zelfs samen mee in één van de vele vredesbetogingen.

Echt.... GECHOQUEERD BEN IK...

ja... GEDEGOUTEERD van zoveel haat...

PLAATSVERVANGENDE SCHAAMTE!!!

Is het dan een boodschap van haat, die we onze kinderen willen meegeven voor 'hun' toekomst?

Hopelijk laat men de kans niet liggen, om bij de herdenkingen van de eerste wereld oorlog (1914-1918), de mensheid wakker te schudden/houden voor de afschuwelijke werkelijkheid die momenteel nog steeds ergens op deze aardbol heerst.

PS.: Het zou tof zijn, mocht ik weldra weer inspiratie hebben voor een leuk en positief schrijfseltje.

Bompapatje's bierindex van bestaande en verdwenen bieren uit binnen- en buitenland
Laatste update op maandag 18/08/2014 = (voorlopig) totaal: 2.200 Bieren

Voor een bezoekje klik je gewoon op de foto

Maar ja; ik ben gelukkig

en blij om kleine dingen.

Ik kom tot rust, zo ’s avonds laat

bij een biertje en wat kaas.

‘k Geniet van ’t vrouwtje dat naast me zit;

samen vechtend tegen de slaap.

Ik hou echt veel; heel veel van haar

en heb een boon voor al haar kids,

de kleintjes en de groten,

zoals ik hou van die van mij,

de oudsten en de nieuwsten.

Wat heb ik dan te klagen?

Waarom ben ik dan zo moe?

Is geluk dan zwaar om dragen?

Of eist het verleden gewoon z’n tol?

Alweer een krant vol kommer en ellende…

Mijn verstand is daar veel te klein voor…

Dat een volk, dat relatief recent bevrijd is van een Stalinistische dictatuur, droomt van een Tsaristische hiërarchie en daarbij steun zoekt en krijgt van een macho president die blijft geloven in het Sovjet regime…

Dat een uitverkoren volk zich gedraagt als übermenschen; een volk dat toch door zijn geschiedenis zou moeten geleerd hebben wat het is om vervolgd te worden of moet beseffen wat genocide betekent…

Hoelang nog, zullen ‘extremen’ de beschaving, de democratie blijven afremmen of beschadigen, de mensenrechten met de voeten treden en onschuldige burgers doden?...

Hoeveel mensen moeten er nog op de vlucht slaan, alvorens de spreuk ‘horen, zien en zwijgen’ meer betekent dan… luisteren naar muziek, kijken naar sport en zwijgen over de ellende in de wereld?...

Wanneer zal het mensdom eindelijk rijp genoeg zijn om in vrede en met wederzijds respect samen te leven… om eindelijk eens aandacht te hebben voor het oplossen van de echt problemen, de armoede en het milieu?...

De wereld staat in brand, maar we houden koppig onze oogkleppen op en het eigenbelang gaat voor op het ‘ver van mijn bed gebeuren’… Och, misschien leggen we toch nog even ergens een boeketje bloemen neer, of schrijven iets mooi in één of ander rouwregister.