Archief

Vrijdag 24 augustus 2007

opstijgen om te dalen

hijgend rende ik... de rand op de top wachtte op mij dat voelde zo aan geen weg terug naar de grens van 't leven de afgrond, waar het water …

hijgend rende ik... de rand op de top wachtte op mij dat voelde zo aan geen weg terug naar de grens van 't leven de afgrond, waar het water stotend bruiste gedagzeggend tegen wie ook, kom maar spring maar daar op die plek, kijkend omlaag sprak ik de schepper aan ik schreeuwde het was mijn verloren kind ik krijste, het was de oude man in mij, en veel daar tussen, tussen, tussen,,,, ik dacht in de echo nog kussen te horen maar het was de valse hartslag met hijgende tranen zweefde al in mijn hoofd zonder al te vallen voelde nog wel de aarde was de hoogste richel van de stenen rots in zwart-wit of minstens grijs flikkerde de dolgedraaide film alles als grabbelton voorbij uitpakken. uitpakken ja nu.....

Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00

Vrijdag 24 augustus 2007

Hanse panse knoeiertje

Hansje was een dromer vooral als het winter was dan dacht hij aan de zomer met een ijsje op het terras hij kon zo lekker likken maar drupte …

Hansje was een dromer vooral als het winter was dan dacht hij aan de zomer met een ijsje op het terras hij kon zo lekker likken maar drupte op zijn shirt dat moet je niet meer flikken zei moeder op haar beurt ach, zei kleine Hans gedwee jij wast toch met een machien maar moeder was niet tevree zij wilde geen vlekje meer zien maar Hansje kon goed brassen en morste bij de vleet zijn mam was te lui om te wassen en klaagde bij elke scheet

Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00

Vrijdag 24 augustus 2007

Zoete Lieve-Vrouwe van Den Bosch

als tranen worden gehuild die de Bosche Vrouwe aldoor zijn toevertrouwd zou de Dieze overstromen zouden hoge stadse kades worden gebouw…

als tranen worden gehuild die de Bosche Vrouwe aldoor zijn toevertrouwd zou de Dieze overstromen zouden hoge stadse kades worden gebouwd   eeuwenlang kaarslicht beschijnt het beeld van de kleine Madonna de koningin van troost voor het menselijk drama   alle zorg en leed worden ongezien beschreven, in stilte uitgesproken   ontvangen is haar antwoord het zwijgend medeleven in haar gestalte verwoord   in deze koude kapel met ramen van glas in lood leggen wij  vaak, ten einde raad, onze menselijke kwetsbaarheid bloot

Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00

Vrijdag 24 augustus 2007

de man in het zwart

hij is lang van stuk deze man voortstappend in een doortastende pas gedragen door zijn zwarte jas waaronder, onzichtbaar, zijn schraal postu…

hij is lang van stuk deze man voortstappend in een doortastende pas gedragen door zijn zwarte jas waaronder, onzichtbaar, zijn schraal postuur; een lopend skelet alras zijn bleek gelaat met ingevallen wangen en uitstekende botten lijken de ogen achter tralies te hebben gevangen en de geest te verrotten zijn vilten hoed ruim om het hoofd gerand verspreidt de uitgeblazen rook tot een weids aureool de sigaret tot de vinger opgebrand en gebruinde nagels resteren als doelloos levenssymbool

Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00

Vrijdag 24 augustus 2007

staren naar de einder

staren naar de einder is verder willen zien dan ik nu al ben het is ook kijken naar al wat was en ik nog steeds achterna ren op deze plek van tegengestelde of ver-springende gedachten hoor ik de zee ruisen in zandbanken van rust zo vergaat het vaak dat dan mildheid komt wanneer de wind mij meeneemt en mijn gemoed wordt gesust

Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00

Vrijdag 24 augustus 2007

hoogtij

viert gij hoogtij deze dagen? niet dat ik weet is mijn antwoord vanwaar dat u daar over begint of ziet u met lede ogen aan dat ik zozeer wor…

viert gij hoogtij deze dagen? niet dat ik weet is mijn antwoord vanwaar dat u daar over begint of ziet u met lede ogen aan dat ik zozeer word bemind? in dat geval strekt het u tot eer zulk een asemend lijf in uw blik te vangen of nog beter, ik bloei in hogere sferen en u tracht mijn warme zucht op uw edele huid te eren met sprakeloze gezangen wees niet bevreesd ook mijn genegenheid is aan u besteed zie met open ogen dat mijn ziel in vreugde, ten bate van allen, wordt meegezogen

Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00

Vrijdag 24 augustus 2007

ik, het kunstwerk

ik weet niet welk beeld je uit mij houwt of in welke stijl jij mij graag bouwt maar onderwijl zijn mijn rondingen romaans met een vleugje ju…

ik weet niet welk beeld je uit mij houwt of in welke stijl jij mij graag bouwt maar onderwijl zijn mijn rondingen romaans met een vleugje jugendstil ik spreek maar niet over datgene dat zich bij tijd en wijle gothisch gedraagt maar waarvan je al zei dat het beviel mijn buik hangt wat boers over mijn riem dus ook genesteld tussen de benen en wordt enigszins als vormloze intimiteit gezien die geen kunstenaar wil lenen eer je begint te herscheppen nog een welgemeende raad vergrijp je niet aan de esthetiek van mijn unieke bil(len)naad

Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00

Vrijdag 24 augustus 2007

verstild

mijn hand al gerimpeld, het vel, dat wel mijn hand dus strekt zich uit over de stilte sneeuw, een onzichtbaar dik tapijt helder wit geweven …

mijn hand al gerimpeld, het vel, dat wel mijn hand dus strekt zich uit over de stilte sneeuw, een onzichtbaar dik tapijt helder wit geweven haast glanzend sluipt op tegen een lichtglooiende heuvel mijn korte vingers begeleiden de opgaande lijn in de vallende rust naar de verte toe zelfs mijn denken, mijn denken, vraag ik me af zakt weg, nog verder dan, als daarvoor in niets ik ben daar met het geheel alleen

Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00

Vrijdag 24 augustus 2007

lege stoel

kijk daar, verder op zei ik daar gaat je broer fietst met kleinkind achterop; nog zo stoer in de terrasstoel, naast mij, met een leegte van …

kijk daar, verder op zei ik daar gaat je broer fietst met kleinkind achterop; nog zo stoer in de terrasstoel, naast mij, met een leegte van verbeelde aanwezigheid, spreekt zij geen woord ik roep naar de overkant hé, Jan...zie ons hier hij ziet mij niet sinds jij niet meer bij mij hoort

Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00

Vrijdag 24 augustus 2007

uitgeblust

op de eerste etage slungelden haar benen uit het raam over het al haast verrotte houten kozijn van een herenhuis met verloren faam ze daagde…

op de eerste etage slungelden haar benen uit het raam over het al haast verrotte houten kozijn van een herenhuis met verloren faam ze daagde mij uit met blote benen en lonkende ogen die mijn lust wilden lenen onder het gewuif van een luchtige rok ontsnapte mijn verstand geenszins aan deze ruif en mijn hart haastte zich als een opgejaagde klok nog twintig treden te gaan naar dit hemels genot langs gore wanden met verbleekte sterren maar daar boven aangekomen kwam ik al adem tekort om nog verder op te stomen

Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00